ก็ถือโอกาสนี้สรุปผลสำรวจ เรื่อง การใช้เว็บชุมชนออนไลน์ของชาวม้งเอเชียกัน หรือที่เรานิยมเรียกกันว่าเว็บ Social Network นั่นเอง ซึ่งก็ได้แก่ Hi5, Facebook, Twitter, MySpace ..ยังมีอีกหลากหลายเว็บ เพียงแต่ไม่ได้บรรจุอยู่ในแบบสำรวจนี้

ผลสำรวจเรื่องนี้มาจากการสำรวจ (โพล์) ที่ชื่อว่า “คุณเป็นสมาชิกที่ไหนบ้าง” ซึ่งเริ่มการสำรวจตั้งแต่วันพฤหัสบดี ที่ 15 กรกฎาคม ถึง 6 กันยายนที่ผ่านมา ซึ่งก็นับเวลารวมได้ 1 เดือน กับอีก 22 วัน

จากผลการสำรจ (ตามภาพ) จะเห็นได้ว่า พวกเราเป็นสมาชิก Hi5 (44%) มากที่สุด และรองลงมาคือ Facebook (25%), Twitter (3%), และ MySpace (2%) ตามลำดับ

ซึ่งผลสำรวจที่ได้นี้ เราอาจสามารถประมาณการถึงความนิยมในการใช้เว็บ Social Network ในไทยด้วยเช่นกัน

Hi5 ไม่น่าแปลกใจที่ Hi5 เป็นที่นิยมอันดับหนึ่ง เพราะด้วยรูปแบบการใช้งานที่ง่าย และเป็นชุมชนที่ครึกครื้น จึงเป็นที่นิยมของเหล่าวัยรุ่น นักเรียน นักศึกษา เพราะใครเข้ามาแล้วสามารถหาเพื่อนใหม่ได้ไม่ยาก รวมถึงฟังชั่นการใช้งานที่ไม่ยุ่งยาก และสามารถเปลี่ยนสกิน (สีสัน หน้าตา) ได้ จึงเป็นที่ถูกอกถูกใจของบรรดาวัยโจ๋ ..หัวใจโลเล และรักการเปลี่ยนแปลง

Facebook การใช้งานบางอย่างจะคล้ายๆ กับ Hi5 แต่มีการออกแบบมาเพื่อการใช้งานที่ปลอดภัยมากกว่า ไม่ว่าจะเป็นการเข้าถึงข้อมูล (profile) ของสมาชิก หรือข้อมูลการสมัครใช้งาน ที่สำคัญคือคุณสามารถตามหาเพื่อนฝูงที่พลัดพรากกันมานานได้ไม่ยาก เพราะใน Facebook สมาชิกจะเน้นการสมัครด้วยข้อมูลจริง ชื่อ-นามสกุล จริง รวมถึงอีเมล์ที่ตัวเองใช้อยู่ประจำ (ไม่ใช่อีเมล์สมัครใหม่) ทั้งนี้ก็ด้วยเหตุผลที่ว่า หากมีเพื่อนฝูงที่พลัดหลงกันมานาน และบังเอิญเป็นสมาชิกอยู่ที่นี่ พวกเค้าจะสามารถตามหาคุณพบ ..อย่างไม่ยากเย็น

Twitter นั้นอาจเป็น Social Network ที่ค่อนข้างเงียบเหงา และน่าเบื่อ ตั้งแต่การออกแบบหน้าตาที่ทื่อๆ (เปลี่ยนแบ็คกราวน์ได้) รวมถึงการอัพเดทด้วยข้อความที่สั้นๆ ที่สำคัญคือหากคุณเป็นเพียงนักเรียน นักศึกษา ก็ยากที่จะหาแรงจูงใจใดๆ เพื่อที่จะใช้งาน Twitter ไปนานๆ (จะเบื่อซะก่อน) เพราะเพื่อนๆ คุณอาจไม่มีใครสมัครด้วย ถึงสมัคร พวกเค้าก็ไม่ได้มาอัพเดททุกวัน ถึงอัพเดทก็อาจจะแค่อัพเดทเดือนละครั้ง และครั้งละแค่หนึ่งหรือสองบรรทัด อย่างนี้แล้วใครเล่า จะทนกับความเป็น Social Network ที่แสนจะเงียบเหงานี้ได้ หากคุณคือผู้มีชื่อเสียง เป็นนักการเมือง หรือนักเขียน ก็ว่าไปอย่าง ..แต่หากคุณเป็นแค่วัยรุ่นหน้าใส หัวใจแอ๊บแบ๊วคนหนึ่ง ก็ขอแนะนำให้ไป Hi5 หรือ Facebook เพราะคุณจะสามารถโชว์หน้าญี่ปุ่นหน้าเกาหลีได้ตามใจชอบ

ส่วน MySpace ไม่ขอพูดถึงนะครับ เพราะไม่เคยใช้ รู้แค่ว่า MySpace เป็นเว็บ Social Network ยุคแรกๆ ที่ได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม

เอาเป็นว่าในหัวข้อนี้ใครอยากหาเพื่อนม้งก็เชิญเลยนะครับ และหากคุณอยากแชร์ประสบการณ์เรื่อง Social Network ก็ได้เช่นกัน ..เช่นว่า รู้จักภรรยา/สามี (ของเรานะ..ไม่ใช่ของชาวบ้าน) จาก Hi5/Facebook หรือภรรยา (ที่อยู่กินกันมานาน) จับได้ว่าเราไปเม้นท์ให้สาวๆ ก็ว่ากันไป

คนม้งเราถือฤกษ์งามยามดีมาก โดยเฉพาะงานแต่ง ต้องข้างขึ้นเท่านั้น เคยถามผู้สันทัดกรณี เขาบอกว่าเดือนขึ้นก็จะเริ่มจาก1,2,3 จนเต็มดวง 15 ค่ำ หากแต่งงานเดือนข้างขึ้น จะทำอะไรจะเริ่มมีเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนเดือน แต่ข้างแรม จากเต็มดวง15 ค่ำ พอแรม1 , 2,3,4 จนถึง แรม 15 ค่ำ เดือนหายไปเลย ก็ตรงกันข้ามกับข้างขึ้นนั่นเอง

เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม 2553 โดมดอย ได้ไปงานแต่งงานของลูกสาวเพื่อนรัก ขอบอกก่อนว่าคุณพ่อคือ ร้อยโทชัยยุทธ บำรุงคีรี ปฏิบัติราชการอยู่ที่ระแงะ จ.นราธิวาส ส่วนคุณแม่เจ้าสาว คุณยุวเรศ บำรุงคีรี บ้านอยู่บ้านเล่าลือเขาค้อ เพชรบูรณ์ เป็นเพื่อนรักเราทั้งคู่มาแต่เด็กแล้ว โดมดอยเลยขอเป็นพิธีกรตั้งแต่นาทีแรกที่เริ่มงานมงคล แต่ไม่ถึงนาทีสุดท้ายเพราะเลิกเย็น เลยกลับก่อน เจ้าสาวเงินแสนคือ สิบโทหญิง ปกิตตา เจ้าบ่าวชาวสิงห์บุรี คือจ่าสิบโท รุ่งโรจน์ ฤกษ์สังเกตุ น่ารักทั้งคู่

ขอแสดงความยินดีกับครอบครัวเพื่อนรักด้วย งานนี้มีผู้บังคับบัญชา ญาติ ๆ เพื่อนฝูงไปงานจำนวนมาก เพราะทั้งคู่เป็นที่รักของทุกคนนั่นเอง โต๊ะจีน 50 โต๊ะเกือบไม่พอ บางคนบ่นว่าน่าจะจัดเสาร์-อาทิตย์ จะได้มาได้สะดวกแล้วจะมาแสดงความยินดีด้วยเยอะ ๆ อ่ะ คือ….วันพฤหัสบดีคนก็ยังขนาดนี้ หากเสาร์-อาทิตย์ ไม่ต้องเตรียมโต๊ะจีนกลางวัน โต๊ะม้งทั้งคืน เป็น 100 โต๊ะเหรอ แม้คุณแม่ยายมือใหม่จะได้สินสอดมา 2 -3 แสน คงไม่พอแน่ ที่นำมาบอกก็อยากให้ชาวม้งเอเชีย ร่วมยินดีด้วยเท่านั้น และวันฤกษ์งามยามดีที่เอ่ยตั้งแต่ต้นนั้น เขาก็ได้ฤกษ์ดี วันที่ 19 เดือน 9 ชึ้น 9 ค่ำเวลาขันหมาก 9โมง 9 นาที ก็ขอให้ทั้งคู่ก้าวหน้ารุ่งเรืองทั้งชีวิตครอบครัวและการงานนะคะ.

เป็นเวลาสามสัปดาห์เต็มที่ตัวผมกลับต่างจังหวัด ตอนนี้ได้กลับมาในเมืองอีกครั้ง และกลับมาประจำตำแหน่งเดิม สำหรับเรื่องสุขภาพ ตอนนี้ก็ดีขึ้นมาระดับหนึ่งแล้ว ส่วนเรื่องแขนที่เจ็บแปล๊บๆ ตอนนี้ก็เกือบจะหายขาดแล้ว (จากแปล๊บๆ เหลือแปล๊บเดียว) ..โดยรวมคือชีวิตดีขึ้นนั่นแหละ

ต้องยอมรับว่าต่างจังหวัดอากาศดีจริงๆ ครับ อาจเป็นเพราะหน้าฝนนี่เองที่ทำให้รู้สึกว่าอากาศนั้นสะอาด สดชื่นมากๆ มองไปทางไหนก็เขียวขจี อากาศเย็นสบาย เวลากลางคืนยังต้องนอนห่มผ้าเลย ..วันแรกที่กลับเข้ามาในเมือง สิ่งแรกที่ทำเมื่อถึงห้องคือ เปิดพัดลม

ช่วงอยู่บ้านก็มีโอกาสได้ทำ ได้เห็นหลายอย่างครับ เอาไว้ว่างๆ จะนำมาเล่าให้ฟัง ใจจริงหลายเรื่องอยากนำมาลงตั้งแต่อยู่บ้านแล้ว แต่ติดปัญหาว่าคอมฯ ที่พกไปด้วยไม่มีโปรแกรมแต่งภาพครับ หากลงเรื่องโดยขาดภาพประกอบ ก็อาจทำให้เสียอรรถรสในการอ่านก็เป็นได้ จึงขอแปะไว้ก่อน

กลับบ้านรอบนี้ได้มีโอกาสกินน้ำฝนด้วย (น้ำที่ตกมาจากฟ้า) ช่วงนี้ส่วนใหญ่ที่บ้านก็จะรองน้ำฝนกินกัน แค่กรองหน่อยหนึ่งก็กินได้แล้ว ไม่ต้องเสียเวลาไปต้ม พูดถึงน้ำฝนแล้วทำให้คิดถึงพี่ท่านหนึ่งที่อยู่เข็กน้อย เนื่องจากเคยไปทำงานแถวนั้น และเที่ยวหาพี่คนนี้บ่อย บ้านพี่แกจะมีโอ่งใบใหญ่หลายใบ ไว้สำหรับรองน้ำฝน น้ำฝนที่รองได้สามารถเก็บไว้กินค่อนปีกันเลยทีเดียว

เอาล่ะ ก็แวะมาบอกกล่าวทักทายกัน ให้ชาวม้งเอเชียได้ทราบกันว่า อาการของ EdiTor มีโอกาสรอดสูง และจะอยู่เฝ้าเว็บแห่งนี้ต่อไป ..แล้วพบกันเร็วๆ นี้ครับ กับเก็บตกเล็กๆ น้อยๆ จากต่างจังหวัด