คนหลังเขา

ม้งเอเชีย รกร้างแรมปีไม่มีข่าวคราว ไม่มีความเคลื่อนใหวใดๆ แต่อย่างว่าครับทะเลสงบก่อนคลื่นจะมา ตอนนี้ EdiTor ซุ่มเงียบทำโปรเจ็กใหญ่ยักษ์อยู่ หากสำเร็จขึ้นมาจะสามารถกลับมาต่อยอด ม้งเอเชีย พร้อมเสริมกิ่งก้านสาขา หรือแม้แต่รากแกร่งให้กับสังคมม้งเรา

แต่หากไม่สามารถสำเร็จตามเป้า อย่างน้อย EdiTor ก็สามารถหาเลี้ยงตัวและครอบครัว รวมถึงช่วยเหลือผู้อื่นได้บ้างเล็กน้อย ที่สำคัญไม่เป็นภาระให้กับใครก็พอใจละ

เมื่อวานมีพี่คนหนึ่งโพสต์ในอินเตอร์เน็ตเกี่ยวกับความฝันของนักฟุตบอลญี่ปุ่นคนหนึ่ง ที่เค้าเคยเขียนความฝันของตัวเองไว้เมื่อ 15 ปีที่แล้ว ในความฝันของเค้านั้นเค้าบรรยายไว้เป็นฉากๆ ว่าแต่ละขั้นของเส้นทางไปสู่ฝันนั้นเค้าต้องสำเร็จในเรื่องใดบ้าง พูดง่ายๆ ก็คือต้องมีเป้าหมายตลอดเส้นทางฝันนั้น

ที่พูดถึงนี้คือ เคซึเกะ ฮอนดะ เค้ามีความฝันที่เห็นภาพชัดเจนในหัว ว่าเมื่อโตขึ้นเค้าต้องเป็นนักฟุตบอลที่เก่งที่สุดในโลก ได้สวมเสื้อเบอร์ 10 และตอบแทนพ่อแม่ มันไม่ใช่แค่ความฝันแต่เป็นความฝันที่มีการลงรายละเอียดไว้อย่างเป็นขั้นเป็นตอน จนกระทั่งวันนี้เค้าได้มายืนอยู่ในฝันที่เค้าเคยฝันไว้เมื่อ 15 ปีก่อน

กลับมาที่ “คนหลังเขา” หรือเด็กหลังเขาอะไรก็แล้วแต่ มันถือเป็นนิยามหนึ่งของชีวิตม้งเรา และผมก็เพิ่งค้นพบความหมายโดยนัยของมันว่า “คนหลังเขา” ก็คือคนที่ทำอะไรหรือได้อะไรทีหลังคนอื่นนั่นเอง เช่นว่าการรับรู้ข้อมูลข่าวสาร จนถึงพัฒนาการต่างๆ ที่มักเป็นไปตามหลังคนอื่นอยู่เสมอ

.. กระทั่งความฝันที่มีก็ล่าช้าและสุดแสนจะล้าสมัย

ที่จริงทุกความฝันล้วนมีค่าดังคำกล่าวที่ว่า “คนไม่มีความฝันคือคนที่ตายแล้ว ..” เพียงแต่หากเราสามารถมองโลกได้ไกลขึ้น โลกทัศน์เรากว้างขึ้น ทางเลือกของความฝันก็จะมีมากขึ้นตาม

จำได้ว่าสมัยประถมฯ ถ้าไม่ฝันเป็นตำรวจก็ทหาร ตอนมัธยมฯ อยากเป็นนักธุรกิจแต่ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นนักธุรกิจอะไร เป็นนักธุรกิจแบบใคร เพราะว่าสังคมที่เราอยู่นั้นเต็มไปด้วยความขาดแคลน ขาดแคลนข้อมูล ขาดแคลนทุนทรัพย์ ที่สำคัญคือขาดแคลนผู้ให้

สังคมที่คาดหวังเพียงให้ตัวเองอยู่รอดไปวันๆ ก็ยากที่เด็กๆ จะฝันไกลได้

เมื่อเรามองว่าสังคมเราอ่อนแอและขาดแคลน จึงเป็นที่มาของความเชื่อผิดๆ ที่ว่าเราไม่สามารถให้ใครหรือช่วยเหลือใครได้ แต่แท้จริงแล้วการให้เราสามารถเริ่มได้จากสิ่งเล็กๆ โดยสิ่งเล็กๆ บางสิ่งสามารถก่อผลกระทบขนาดใหญ่เกินกว่าที่เราจะคาดถึง

อย่าได้รอให้คนอื่นเป็นผู้ให้เราอยู่เสมอ หากแต่เราต้องริเริ่มความคิดที่ว่าเราจะสามารถเป็นผู้ให้ได้จากจุดไหน ไม่เช่นนั่นแล้วเราจะกลายเป็นผู้ให้หลังคนอื่นเขา

.. คนหลังเขา …