จากบ้านเกิดมา กระทั่งคนแก่จากเราไป

การค้นหาฝันในเมืองใหญ่ บางคนก็ค้นเจอได้ไว บางคนก็ใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อค้นหามัน สุดท้ายไม่รู้ว่าชีวิตจะไปทางไหน เพราะอยู่ในเมืองใหญ่ชีวิตก็แค่ลุ่มๆ ดอนๆ ครั้นคิดจะกลับบ้านเกิด ก็ไม่รู้จะไปใช้ชีวิตที่เหลือยังไงกับที่ที่เราจากมานาน นี่อาจเป็นความเศร้าของหลายๆ คน ..เมื่อเวลาหนึ่งมาถึง

เมื่อวานนี้ผมโทรกลับบ้าน แม่บอกว่าคุณย่าท่านหนึ่งเสียชีวิตแล้ว แม่บอกว่าคุณย่าท่านนี้มีอายุไล่กับแม่ อายุห่างกันไม่กี่ปี (แต่มีศักดิ์เป็นย่า) และตอนนี้กำลังจัดงานศพอยู่

เมื่อได้ยินเรื่องนี้ มันทำให้เศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ยินข่าวคนแก่ หรือผู้ใหญ่แถวบ้านเสียชีวิต จากที่ใช้ชีวิตกว่าสิบปีในเมืองใหญ่ ข่าวคราวลักษณะเช่นนี้จะมีมาตลอด หลายท่านเป็นบุคคลที่เราเคารพนับถือ หลายท่านเป็นบุคคลที่เรารู้จัก และหลายท่านก็เป็นญาติใกล้ชิดของเราเอง

หลายครั้งที่กลับไปบ้านและมีโอกาสเดินตามตรอกซอกซอย ที่ครั้งหนึ่งเราเคยวิ่งเล่น บางบ้านที่เราเคยเดินผ่าน จะเห็นคนแก่นั่งปักผ้าบ้าง นั่งจับกลุ่มคุยกันบ้าง มันทำให้เราซึ่งเป็นเด็กๆ พลอยรู้สึกครึกครื้นไปด้วย

แต่ทว่าเดี๋ยวนี้มันเปลี่ยนไป บรรยากาศดูเงียบเหงา บางครั้งเราจะรู้สึกสับสน ว่าคนแก่ในบ้านหลังนั้น หลังนี้ จะยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า หรือแค่ไปไร่ไปสวน

คนแก่บางท่านเราคลับคล้ายคลับคลาเหมือนเคยได้ยินข่าวการเสียชีวิตของท่าน แต่จริงแล้วท่านยังมีชีวิตอยู่ ส่วนบางท่านเราไม่รู้เลยว่าท่านเสียชีวิตไปนานแล้ว

ยิ่งนึกถึงเรื่องที่พวกท่านเคยเป็นเสาหลักของชุมชน ก็ยิ่งทำให้เศร้าใจ เพราะพวกท่านเริ่มทยอยล้มหายตายจาก เหมือนพวกท่านทิ้งเราไป เหมือนพวกท่านกำลังจะปล่อยให้คนรุ่นหลังอย่างเราดูแลชุมชนสืบต่อไป

แต่ในความเป็นจริงที่น่าเศร้าคือ เราต่างหากที่ทิ้งพวกท่านให้อยู่อย่างโดดเดี่ยว และก็เป็นเราอีกที่ทิ้งชุมชนของเรามา แม้บางคนจะประสบความสำเร็จแล้วก็ตาม แต่ก็ไม่คิดที่จะกลับบ้านเกิดอีก

ที่จริงมันคงเป็นเพราะกาลเวลา ที่ทำให้วิถีชีวิตและทุกๆ อย่างมันเปลี่ยนไป เราคนรุ่นหลังก็มีความจำเป็นที่จะต้องมาดิ้นรนในเมืองใหญ่ เพื่อที่จะทำให้ชีวิตของตัวเองและที่บ้านดีขึ้น เพื่อที่จะให้คนที่อยู่ข้างหลังมีความเป็นอยุ่ที่ดีขึ้น ..มันจึงกลายเป็นสัจจธรรมที่เราต้องจากบ้านมา

ใครจะไปรู้ ในอีกสิบ-ยี่สิบปีข้างหน้าลูกๆ ของเราอาจจะต้องจากอ้อมอกเราไป ด้วยวัยเพียงสิบขวบ อาจจะไปเพื่อศึกษาในสถานศึกษาที่อยู่ห่างไกล ..และคู่สามีภรรยาอาจจะต้องอยู่คนละมุมโลก เพื่อทำงาน

ขอแสดงความอาลัย แด่การจากไปของคุณย่า “ปู้ สัว เย้ง (Puj Suav Yeeb)”

19 Comments

  1. nkawj hmmob

    น่าฌสร้าจังเลย แต่ว่าทุกอย่างที่เขียนมานั้นเป็นเรื่องจริง

  2. nkawj hmmob

    เราจะแก้ไขกันอย่างไงดีคะ พี่ๆ น้องๆ เพื่อนๆ ชาวม้งทุกคน เราควรจะหันกลับมาหาแนวทางแก้ไขนะคะ

  3. สายลม

    ขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง ซึ่งท่านก็มีศักดิ์เป็นป้า ของสายลมด้วย

    …แม้ทุกคนจะตามหาความฝัน เพื่อจากบ้านเกิดบ้านมา สมหวังหรือไม่สมหวัง แต่ขอให้หัวใจ

    ยังคงความเป็นม้ง ไม่ลืมบ้านเกิด ไม่ลืมสังคมที่หล่อหล่อมเรามา และยังสืบทอดความเป็นม้งไว้ เช่นภาษา ประเพณี และที่สำคัญไม่ลืมเลือน บุคคลอันเป็นที่รัก ญาติผู้ใหญ่ ก็ถือเป็นสิ่งดีงาม

  4. Tub Hmoob

    สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเราไม่ควรที่จะอายที่จะเปิดเผยตัวเองหรือบอกใครๆว่าเราเป็นม้ง หลายคนกลัวคนอื่นเค้ารู้ว่าเป็นม้งถึงขนาดที่ไม่ยอมพูดภาษาตัวเองเลย แม้จะกับคนม้งด้วยกันก้อยังพูดภาษาไทย หากเรายังอายที่จะให้คนทั้งโลกรู้ว่าเราเป็นม้ง โดยพยายามปกปิดทุกอย่างที่เป็นม้ง แล้วลูกหลานของเราในวันข้างหน้าจะรู้จักคำว่าม้งมั้ย ม้งก้อไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร เราควรภูมิใจที่ได้เกิดมาเป็นคนม้ง

  5. ตั้งใจอ่าน

    รู้สึกเสียใจมากยิ่งมาอ่านเจอบทความนี้แล้ว ทำให้คิดถึงวันนั้นของเรา

    เมื่อปีที่แล้วประมาณช่วงเดือนนี้คุณตาเสีย แต่ไม่ได้กลับไปร่วมงานศพด้วย
    ***ช่วงนั้นทั้งสอบ ทั้งงานเยอะแต่มาถึงวันนี้ทำให้รู้สึกผิดมาก….เพราะเหตุผลเหล่านี้มันไม่สำคัญเท่าความรู้สึกของคนเป็นญาติ-พี่น้องที่เสียไปแล้ว

  6. hmoob tub

    งที่สำคัญที่สุดคือเราไม่ควรที่จะอายที่จะเปิดเผยตัวเองหรือบอกใครๆว่าเรา เป็นม้ง หลายคนกลัวคนอื่นเค้ารู้ว่าเป็นม้งถึงขนาดที่ไม่ยอมพูดภาษาตัวเองเลย แม้จะกับคนม้งด้วยกันก้อยังพูดภาษาไทย หากเรายังอายที่จะให้คนทั้งโลกรู้ว่าเราเป็นม้ง โดยพยายามปกปิดทุกอย่างที่เป็นม้ง แล้วลูกหลานของเราในวันข้างหน้าจะรู้จักคำว่าม้งมั้ย ม้งก้อไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร เราควรภูมิใจที่ได้เกิดมาเป็นคนม้ง เห็งด้วยแฮะ!!!!!!ก้อเพราะว่าเจอมากับตัวเองงัย แต่ผมว่าคนพวกนี้น่ะไม่ใช่…. แต่เปงวัวอะ (วัวลืมตีนงัย)

  7. ตั้งใจอ่าน

    เมื่อก่อนนะพูดภาษาม้งไม่คล่องเลย แต่เจอคนทักแบบคุณ Hmoob tub บ่อยๆๆ
    ตอนนี้นะคุยได้สบายมาก ยกเว้นแต่ว่าคู่สนทนาเราไม่คุยภาษาม้งกะเรา

  8. TUBCHIJ

    อย่างว่าน้อ วัฏจักรชีวิต
    คลื่นลูกใหม่ย่อมมาแทนที่คลื่นลูกเก่าที่จากลาไปยังอีกโลกหนึ่ง
    พวกเราทุกคนในฐานะคลื่นลูกใหม่ที่จะเข้าหรือกำลังเข้ามาแทนคลื่นลูกใหม่
    ก็อย่าลืมกลับไปพัฒนา ช่วยเหลือพี่น้องม้งของเราให้มีความรู้ หรือร่วมด้วยช่วยกัน
    เพื่อยกระดับฐานะทางสังคมม้งเราให้ดีขึ้น ก็อย่างที่ว่ามาม้งเรามีดีอยู่แล้ว แลัผมก็คนหนึ่งครับที่มีความภาพภูมิใจในตัวเองที่เกิดมาเป็นม้ง หลังหลังจากเรียนจบแล้ว จะหาโอกาสไปพัฒนาท้องถิ่นเราบ้านเกิด
    เราพี่น้องม้งของเราแน่นอนครับ…
    พี่น้องม้งเราที่กำลังเรียนอยู่ และที่ทำงานแล้ว ..อย่าลืมทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดนะครับ
    และสุดท้ายก็อย่างลืมบ้านเกิด และพี่น้องม้งเรานะครับ

  9. รี

    เราก็เหมือนกันคิดถึงบ้านมาก คิดถึงทีไรน้ำตาตกในทุกครั้ง คิดถึงเพื่อนๆ หน้าบ้านหลังบ้านที่เคยอยู่

  10. ฟ้าใส

    เสียใจสุดๆๆ คือยาย เสีย แต่ไม่ได้กลับบ้าน

  11. คนด้อยโอกาส

    วันนั้นมีพ่อสั่งสอนให้เราเป็นคนดีและส่งเสริม สนับสนุนเรียนให้จบสูงๆ เป็นอุดมการณ์ของพ่อแม่ ที่ย้ำตลอดเวลาในเรื่องของการเรียนต่อ เรียนอะไรก็ได้ที่สามารถเรียนได้ พ่อแม่ไม่บังคับว่าจะต้องเรียนต่อสาขาวิชาอะไร เพื่อให้เราสามารถยื่นด้วยตัวเอง เมื่อพ่อจากไป เหมื่อนขาดเสาหลักของครองครัว มีแม่เท่านั้นอยู่ลูกๆ ความเหงา ความกลัว ความไม่กล้าตัดสินใจกับปัญหาต่างๆในบางเรื่องเริ่มเกิดขึ้นกับครอบครัว จากกันที่ไม่เคยเผชิญปัญหาในการเจรจาปัญหา ก็ต้องเผชิญ เพราะเป็นพี่ชายคนโตในครอบครัว เรื่องการแย่งที่ดิน ก็เกิดขึ้นบนทั่งกลางที่ไม่มีพ่อเป็นเสาหลัก การแก้ปัญหาต่างๆไปด้วยความกล้า ความกลัว ไปต่างๆนานา หาคนปรึกษาว่าจะทำอย่างไร แม้จบปริญญาตรีแล้วก็ตามในสมัยนั้น มันเป็นภาระที่ต้องเผชิญและขอความเป็นธรรมจากฝ่ายต่างๆในหมุ่บ้าน โดยมีญาติพี่น้องค่อยเป็นที่ปรึกษา แต่การตัดสินใจ การฟังธง ก็ขึ้นอยุ่กับเรากับแม่ และน้องชาย 2 คนที่ยังเด็กอยู่ (สังคมม้ง แม่จะไม่ค่อยมีบทบาทในเวทีการเจรจาสักเท่าไร ขึ้นอยู่กับผู้ชายเป็นส่วนใหญ่) สุดท้ายก็สูญเสียที่ดินไปบางส่วน จากกรณีปัญหาครั้ง

    มันทำให้เรารู้จักคำว่า พ่อแม่ เป็นบุคคลที่คอยรัก คอยห่วงใย ปะทะ เผชิญ ปัญหาต่างๆในครอบครัว เพื่อให้ครอบครัวดำเนินชีวิตได้อย่างมั่นคง แม้จะเจอปัญหามากมาย เล็ก ใหญ่ ขนาดใหนก็ต้องมั่นคง และพยายามอยู่ด้วยความเป็นธรรม

    ระลึกถึงท่านเสมอ แม้ไม่ได้อยู่กับท่านเหมือนเคยแล้วก็ตาม “รักและคิดถึงพ่อครับ”

  12. luahk

    ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ

    ก็เห็นท่านแต่ยังเล็กๆๆ เหมือนกัน

    พูดถึงก็คิดถึงแม่ขึ้นมาเลย

    กับบ้านดีฟ่า

  13. lajxeeslao

    ขอประณามตัวเอง ที่ทิ้งพ่อกับแม่มาทำงานซะไกล ท่านก็แก่ชรามากแล้ว

  14. chaj Xyoong

    สิ่งสิ่ง ทุกอย่างบนโลก ไม่ว่าม้ง ไทย จีน ลาว วัฒนธรรม ประเพณ๊ พิธีกรรม ความเชื่อ ความคิด จิตใจ ทัศนะมุมมองชีวิต ทั้งที่เป็นวัตถุจับต้องได้และความรู้สึก นึกคิด ที่จับต้องไม่ได้ ทุกอย่างย่อมเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา คุณจะห้ามไม่ไห้เปลี่ยนแปลงไม่ได้ เพราะมันเป็นธรรมชาติของมันอย่างนั้นเอง มันมีการพัฒนา มีการเสื่อมถอย มีรวย-จน มีสูงต่ำ มีขึ้นมีลง…เป็นอย่างนี้แหละสรรพสิ่งบนโลกใบนี้

    ทุกวันนี้เราทำได้คือ “ทำวันนี้ให้เป็นวันวันนี้” แม้แต่จิตใจ ความคิดเราก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ในแต่ละวัน เดือน ปี ก็มีการเปลี่ยนไปเรื่อย ตามกาลเวลา

    ฉะนั้นธรรมชาติของชีวิตเป็นเช่นนี้เอง…มันเป็นเช่นนั้นเองครับ

  15. n SS!W !

    ไม่รู้จะตอบยังงัย……

    ตอบได้คำเดียวสั้นๆง่ายๆ…..

    “คิดถึงบ้าน…”

  16. ฅนรำสุรา

    อย่าคิดมากครับ ขอให้กำลังใจทุกๆ ท่าน
    ใช่ครับตอนนี้เข้าใจว่าทุกคนกำลังตามหาฝันอยู่ และน่าจะเป็นการยกระดับการดำรงชีวิตของพวกเราเองให้ดีขึ้น(นี่คือนิยามของการตามฝัน) อย่างที่ Editor กล่าว ในมุมมองของผมเองครับ
    พี่น้องม้งทุกๆ ท่านครับสำหรับท่านที่ยังนับถือบรรพบุรุษหรืออื่นๆ ก็แล้วตามแต่ พวกเราคงจะหนีวัฏจักรของม้งไม่ออกหรอกครับ ถ้าวันหนึ่งพวกเรามีการบาดเจ็บล้มตาย ต้องมี(การฝัง) แน่นอนครับไม่เผาเหมือนวัฒนธรรมของคนไทย
    นี่คือเหตุผลหนึ่งที่ผมอยากจะสื่อให้เพื่อนๆ ทราบ วันหนึ่งเราแค่มาทำงานหาเงินเพื่อการดำรงอยู่ และแล้วเมื่อถึงเวลาผู้เฒ่า ย่า แก่ต้องอยู่บ้านตามลำพัง ก็ควรจะไปดูแลท่านให้ดีที่สุดเท่าที่จะดูแลได้ เพราะว่าคนเราเกิดและตายแค่ครั้งเดียวเองครับ

  17. 999

    พูดถึงแล้วคิดถึงบ้าน ถึงมาอยู่ไกลแต่ใจคิดถึงที่บ้านตลอด ทำไมเราต้องมาทำงานไกลจังเลือกได้เราอยากอยู่บ้านทำอาหารให้พ่อแม่กิน ดูแลท่าน ไม่ให้ท่านทำงานหนัก ดูแลเวลาท่านไม่สบาย กาลเวลาทำให้วิถึชีวติของเราเปลี่ยนแปลงไปมาก

  18. กษิดิศ อินทะสีดา

    ผมดีใจที่ได้มาเจอเวปของพวกคุณครับ คือผมท่องเวปไปเรื่อย หาความรู้เท่าที่จะหาได้ ผมก็คนลาวครับ
    เป็นลาวอีสานครับ บ้านอยู่อุดร ทุกชาติพันธุ์ย่อมสำคัญเท่ากันหมด ทุกเผ่าพันธุ์จะมีความสวยงามในตัวของตัวเอง อย่าไปอายในชาติพันธุ์ของเราเลยครับ กลับต้องภูมีใจเสียอีก ที่เราได้เกิดมาเป็นคนและเป็นคนดีของสังคม อยากมีเพื่อนเป็นชาวม้งครับ ยินดีต้อนรับทุกคนนะครับ

  19. EdiTor (Post author)

    สวัสดีครับ คุณ กษิดิศ ยินดีที่คุณแวะมาทักทายชุมชนม้งเล็กๆ แห่งนี้ครับ ที่นี่พวกเราอยู่กันไม่กี่ชีวิตแต่ผมเชื่อว่าพวกเราที่นี่ทุกคนรักกันดี และยินดีที่จะมีเพื่อนใหม่อย่างคุณ กษิดิศ ครับ

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *