ที่แห่งนี้ สอนให้ฉันรู้จัก คำว่า ก.ไก่

สวัสดีพี่น้องม้งทั่วโลกครับ ผมคนบ้านเลขที่96 ครับ ขอรายงานตัว เนื่องจากเหตุผล หลายเหตุหลายประการ ที่ทำให้ผมคนบ้านเลขที่96 ได้หายไปจากการเขียนบทความให้พี่น้องม้ง อ่าน ตรงนี้คงจะไม่ว่ากันนะครับ แต่อย่างไรเสีย ผมก็หวังว่าพี่น้องม้งทั่วโลกทุกท่านทุกคน คงสบาย มีเงินมีทองใช้กันถ้วนหน้าทุกคน มีความสุขกายสบายใจ กันนะครับ

taking prednisone

hangnokyung
ต้นหางนกยูง หน้าเสาธง

หลายวันนี้ผมเองได้กลับมาบ้านที่ป่ากลางนี่แหละครับ และ ก็ได้เกิดอาการคิดถึงสถานที่แห่งหนึ่งขึ้นมา ทั้งๆ ที่ หลังจากที่ผมจบจากโรงเรียนนี้เข้ากรุงเทพเหมือนกับหลายๆ ท่านในที่นี้ ผมก็ไม่เคยไปถึงสถานที่แห่งนี้เลย วันนี้ผมเลยอยากเขียนอะไรสักอย่าง ให้กับโรงเรียนแห่งนี้ ทั้งนี้ทั้งนั้น online viagra uk ผมก็เชื่อเหลือเกินว่าพี่น้องม้งบางท่านก็กำลังอยู่ในอารมณ์ อยู่ในอาการของผมด้วยเช่นกัน คือ ตั้งแต่จบจากโรงเรียนแล้ว ไม่เคยได้มีโอกาสเข้าไปในสถานที่แห่งนั้นอีกเลย อาจเนื่องด้วย ย้ายที่อยู่ไปทำงานต่างจังหวัด หรือแต่งงานแต่งการไปยังหมู่บ้านอื่น หรืออาจจะเดินทาง ไปยังต่างประเทศอะไรก็แล้วแต่ วันนี้ผมจะเชิญชวนให้ท่าน ทั้งหลายเหล่านั้น และรวมทั้งตัวผมเองด้วย ได้กลับไปยังสถานที่แห่งแรกที่ให้การศึกษาแก่เราท่านทั้งหลาย แต่พวกเรามักลืมเลือนไปโดยบางครั้งไม่เคยนึกคิดถึงเลย

โรงเรียนบ้านป่ากลางมิตรภาพที่ 166 อยู่ ที่ ม. 3 บ้านค้างฮ่อ ต.ป่ากลาง อ.ปัว จ.น่าน ตั้งแต่ผมเกิดมาผมก็เห็นโรงเรียนแห่งนี้แล้ว และผมเองก็ได้เข้าเรียนโรงเรียนแห่งนี้ โดยก็ไม่ได้รู้ข้อมูลอะไรมากมาย ว่าสร้างเมื่อไหร่ สมัยไหน แต่คิดว่าคงสร้างพร้อมๆ กับการเกิดขึ้นของม้งป่ากลางแหละครับ

ที่นี่มีนักเรียนมากครับในสมัยที่ผมเรียนอยู่ก็ห้องหนึ่งนักเรียนจะประมาณ 30 คนขึ้นไปบางทีเฉียด 40 คนด้วยซ้ำ สัญลักษณ์ ที่ทำให้พี่น้องศิษย์เก่าป่ากลางทุกรุ่น ทุกคนทุกท่าน แม้จะเหมือนๆ ผมที่ไม่เคยเข้าไปยังสถานที่นี้เป็นสิบๆ ปี แม้ว่าบ้านตัวเองจะยังไม่ย้ายไปไหน ดังนั้นคงไม่ต้องเอ่ยอ้างถึงพี่น้องศิษย์เก่าท่านใด ที่เป็นคนที่อื่นมาเรียน หรือแต่งงานแต่งการไปยังที่อื่น จะได้มาเหยียบย่ำ สัญลักษณ์อันนั้นก็คือต้นโพธิ์ ที่ อยู่ข้างๆ สนามฟุตบอลนั้นนะครับ เพราะเปรียบเสมือนเป็น ห้องเรียนห้องหนึ่งของพวกเราเหล่าศิษย์ป่ากลางทุกคน เพราะ ใช้ร่มเงาของต้นโพธิ์ต้นนั้นเรียนวิชาพละศึกษา แต่ตอนนี้สิบกว่าปีผ่านไป ผมกลับมาก็เห็นเพียงแต่ต่อของต้นโพธิ์ เท่านั้นแล้ว ต้นโพธิ์ต้นนั้นได้ตายไปแล้ว รุ่นหลังๆ อาจนึกภาพต้นโพธิ์ต้นนั้นไม่ออกอีกแล้ว และถ้าผม แวะเข้าไปช้ากว่านี้สัก 5 ปี แม้แต่ตอคงไม่ได้เห็น ครับ

tonpho
ต้นโพธิ์ ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่หลบแดดในชั่วโมงพลศึกษา

ต้น อะโวคาโด ที่ครูสมัยให้ปลูกเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว สมัยนี้ได้เป็นร่มเงาให้กับรุ่นน้องที่ตามมาแล้วครับ และที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ ต้นหางนกยุง สองสามต้นที่หน้าเสาธง ยังคงอยู่และตอนนี้กำลังออกดอกสวยงามเป็นสัญลักษณ์ของโรงเรียนอยู่ครับ สถานที่ก็ยังเป็นเหมือนเดิม ที่เปลี่ยนแปลงก็คือ การพัฒนาตัววัตถุก่อสร้าง จนแทบจะไม่มีเค้าโครงเก่าๆ ให้จำได้อีกแล้ว แต่ก็ยังมีอาคารเก่าๆ ที่ยังหลงเหลือให้รื้อฟื้นความทรงจำ ทำให้ผมนึกถึงภาพเก่าๆ ที่ตัวเองเป็นเด็กนักเรียนตัวน้อย วิ่งเล่นตามอาคารต่างๆ ความรู้สึกเปรียบประดุจว่าเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง

avocado
ต้น อะโวคาโด ข้างสนามฟุตบอล ร่มไม้สำหรับกองเชียร์

ดังนั้นบทความบทนี้ก็ให้อ่านสบายๆ ถ้าใครเป็นศิษย์โรงเรียนบ้านป่ากลาง มิตรภาพที่166 ที่ไม่เคยกลับมาเยี่ยมโรงเรียนเก่าของตัวเองเลย ผมเองก็ขอเป็นตัวแทน รายงานข่าวพร้อมภาพให้ศิษย์ป่ากลางทุกท่าน แม้ว่าตอนนี้จะไปอยู่ ณ. แห่งหนตำบลใด เมืองใด ประเทศไหนก็แล้วแต่ได้ดูถ้วนหน้า สุขใจกันทุกคนนะครับ

ส่วนสำหรับพี่น้อง ม้งทั่วโลกท่านใด ที่หลังจากจบแล้วไปเคยแวะไปเยี่ยมเยียนโรงเรียน แห่งแรกของชีวิต ที่ให้การศึกษาแก่เรา จนเราท่านทั้งหลาย รู้จักกับคำว่า ก.ไก่ จากสถานที่แห่งนี้เป็นแห่งแรก หากมีโอกาสกลับไปยังสถานที่นั้นๆ ก็แวะเวียนไปเยี่ยมสถานที่ศึกษา ของทุกท่านบ้างนะครับ ผมรับรองว่า หลายท่านที่จากไปนานแสนนาน แล้วได้กลับมาเจอโรงเรียนแห่งแรกในชีวิต คงมีความรู้สึกอย่างผมไม่มากก็น้อยแหละครับ

zp8497586rq

38 Comments

  1. menyuamhmoob

    yog lawm has txug mag yus kuj ncu ncu yus cov phoojywg kuj hab sighs* ncu ncu mej sawv daws os

  2. EdiTor

    ผมเองก็ศิษย์เก่า โรงเรียนบ้านป่ากลางมิตรภาพที่ 166 จำได้ว่าตอนเรียนมีจำนวนนักเรียนประมาณ 1,300 คน

    ต้นหางตกยูง ช่วยสร้างความเพลิดเพลินให้กับผม และเด็กๆ ในระแวกนั้นเสมอ (สมัยนั้นต้นหางนกยูงมีเยอะ ทั้งที่โรงเรียนและค่ายทหารเก่าหรือ รร.มัธยมป่ากลาง ปัจจุบัน) ไม่ว่าแกะดอกแล้วแล้วนำก้านเกสรด้านในมาเกี่ยวกัน หรือเมื่อมันเป็นฝักแก่แล้วก็ไปเก็บมา แล้วแลกกันฟันว่าของใครแข็งแรง คม กว่ากัน นึกถึงแล้วยังสนุกนะ

    ส่วนต้นโพธิ์ สมัยนั้นเคยมีคนแขวนคอบนนั้นด้วย ..เย็นๆ บริเวณนั้นจะยะเยือก น่ากลัว

  3. เคาะสนิม

    ชวนหวนคืนตอนเด็กครับ

  4. คิดถึงเหมือนกัน

    คิดถึงเหมือนกัน…

    เป็นโรงเรียน ที่ยังอยู่ในความทรงจำเสมอมา (กลับบ้านแทบทุก 3 เดือน แต่ไม่เคยไปถึงโรงเรียนซักที)ยังจำได้ ว่า ผอ. ไพบูลย์ พุทธวงค์ เป็นผอ. ที่ใจดีมาก มีครูม้งหลายท่าน ที่คอยให้ความรู้ ถึงแม้ว่าตอนนี้ จะเกษียณ ไปบ้างแล้ว ก็ตาม…คิดถึงคุณครุ ประหยัดจังเลย (เท่าที่จำได้ เป็นครูคนแรกที่สอน(เฆียน)ดิฉัน เนื่องจาก ช่วงนั้น อยากเท่ห์ เหมือนเพื่อนๆๆ บ้างไม่ยอมใส่รองเท้านักเรียนตามระเบียบของโรงเรียน เลยโดนทำโทษ เสียยกใหญ่เลย แถมกลับมาบ้าน ยังโดน พ่อ กะ แม่ ดุ อีก (อาจารย์ไป ตักเตือน ถึงบ้าน ดิฉันเลย )555

    แล้วจะแวะไปดูความเปลี่ยนแปลงของโรงเรียน บ้างหล่ะกัน

    ปล.เจอ ครูเก่าๆ ที่ไร อายทุ้กที

  5. ตั้มคลองเปรม

    ทำให้นึกถึงสมัยก่อน ในรั้ว ศึกษาสงเคราะห์ แม่จัน โรงเรียนจนๆ แต่ให้วิทยาการให้มากมาย ให้รู้ถึง ความมีระเบียบวินัย ความขยัน อดทน ความมุ่งมั่งในอุดมการณ์ อื่มๆๆ ถึงมีวันที่ดีดีๆๆ วันนี้ คัยจบจากที่นั่นบ้างเอย..

  6. สายลม

    เป็นศิษย์เก่าเหมือนกันค่ะ เป็นแห่งแรกที่ได้เรียนรู้วิชาการ และถูกอาจารย์ตี
    ตอนนี้ก็ยังแวะเวียนมาโรงเรียนเหมือนกันนานๆที ยิ่งมาช่วงปิดเทอม โรงเรียนเงียบมาก ๆๆ
    ลมก็พัดเย็นสบาย ใบไม้ปลิวตามสายถนน อากาศแห้งๆ เสียงเด็กน้อยเล่นกันหลังโรงเรียนเป็นช่วงๆๆ คิดถึงบรรยากาศแบบนี้แล้ว อดคิดถึงเพื่อนๆๆ สมัยเรียนจัง

  7. สายลม

    พึ่งรู้นะคะ ว่า editor และ คนบ้านเลขที่ 96 ก็ศิษย์ป่ากลาง
    ว่าแต่รุ่นใหนกันเอ่ย และขอชมเชยที่ให้มุมมองและแง่คิดดีๆ ให้กับสังคมม้ง

  8. EdiTor

    คุณ สายลม ผมคงเป็นรุ่นพี่คุณสองคนครับ (มั่นใจอย่างนั้น) ตอนผมเรียนน่าจะมีอาจารย์ที่เป็นม้งอยู่ประมาณเจ็ด หรือแปดท่าน อันได้แก่ อาจารย์ประหยัด, อาจารย์สมัย, อาจารย์ประชา แซ่โซ้ง, อาจารย์ประชา คีรีสัตยกุล, อาจารย์ณรงค์, และอาจารย์ผู้หญิงอีกท่านหนึ่ง (ขออภัยที่จำชื่อท่านไม่ได้ครับ) และพวกท่านก็ล้วนแล้วแต่เก่งๆ ทั้งนั้น แต่พวกท่านส่วนใหญ่น่าจะเออรี่รีไทน์กันหมดแล้ว ส่วนอาจารย์ ณรงค์ ท่านเสียชีวิตแล้วประมาณเมื่อสามหรือสี่ปีที่แล้ว

    พวกท่านถือเป็นบุคคลที่ช่วยสร้างคุณูปการที่ยิ่งใหญ่ให้กับชาว ต.ป่ากลาง มาช้านาน แม้พวกท่านจะไม่ได้ทำหน้าที่ตรงนั้นแล้ว แต่ผลงานของพวกท่านจะยังคงเติบใหญ่ และสร้างความเข้มแข็งให้ชาว ต.ป่ากลาง ต่อไป

  9. คนบ้านเลขที่96

    ครับผม
    ผมเขียนไม่นึกว่าจะมีศิษย์ป่ากลางมากมายเพียงนี้
    คุณediter เป็นพี่ผมอาจจะหลายรุ่นนะครับ
    ผมเป็นคนที่เกิด2527 รุ่น จบป. 6 ประมาณปี 2539 – 40 นี่แหละครับ
    หรือรุ่นที่โดนย้ายที่บ่อยที่สุด จากอาคารใหม่ไปอยู่หลังหอประชุม
    และถ้าหลายท่านจำได้รุ่นผม คือ รุ่น ที่โดนครูณรงค์ สอนมากที่สุด อิๆๆๆๆๆ
    กับรุ่นที่แตะตะกร้อบนห้องเรียนแล้วตกไปบ้านพักภารโรง
    แล้วก็ครณูเกษตรอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บ้านพักภารโรงพอดี
    เลยกลายเป็นรุ่นมีเรื่องกับอาจารย์เกษตรอีก แฮ่ๆๆๆ
    บ่ายนั้นสบายฉิบ
    โดดเรียนชกห้อง (เฉพาะผู้ชายนะครับ)
    กับรุ่นตังค์หายอีกนี่แหละครับ คือ มีเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งเธอค่อนข้างรวย
    เอาตังค์มาโรงเรียนเยอะ แล้วตังหายไป
    นักเรียนทุกคนในห้องโดนสงสัยหมด
    แต่ที่สงสัยผิดหมด
    เพราะคนที่เอาไป ไม่ได้อยู่ในคนที่โดนสงสัย
    แต่พอรู้ แกอายขาดเรียนเป็นเดือน ฮ้าๆๆๆๆๆๆๆๆ
    ก็ฟังสนุกๆๆ นะครับ เผื่อเพื่อนๆเก่าที่อยู่ในรุ่นผมนี้จำได้
    จะได้นึกออกว่าผมอยู่รุ่นไหน
    อ้อครับ พี่editer ครูผู้หญิงคนนั้น ชื่อ ปราณี ครับ ชื่อม้งว่า hmauvthoj
    วันก่อนพอดีเจออยู่ประหยัด ครูประหยัดบอกว่าครูปราณี ย้ายไปสอนแถว อ.เฉลิมพระเกียรตินี่แหละครับ
    ส่วนอาจารย์ณรงค์ ผมเจอแก่ก่อนแกจะตายไม่กี่เดือน
    ตอนนั้นดูแข็งแรงไม่น่าจะเป็นอะไร
    ได้คุยกันด้วย อาจารย์ณรงค์ยังจำผมได้อีกนะ
    แต่พอกลับมาอีกที เขาก็บอกว่าท่านเสียแล้ว
    อย่างไรก็ฝากความคิดถึงเพื่อนๆทุกคนนะครับ
    รักและคิดถึงเสมอ แม้ตอนเด็กเรารักกัน
    โตเป็นผู้ใหญ่อาจมีปัญหาขัดใจกันบ้าง
    ก็ขอให้ระลึกอดีตที่เราท่านทั้งหลาย วิ่งเล่นกัน
    และให้อภัยซึ่งกันและกันนะครับ

  10. สายลม

    อ่านแล้วตัวสายลมเอง เป็นรุ่นพี่คุณคนบ้านเลขที่ 96 และอาจเป็นรุ่นน้องหรือรุ่นเดียวกันกับ editor ไม่แน่ใจ แต่พวกเราทุกคนก็เป็นศิษย์ที่รักและคิดถึงโรงเรียนที่เราอยู่จนโต
    อ้อคุณครูผู้หญิงที่ว่า ชื่อครูปราณีหรือ ใช่ครูจารุณีหรือป่าว ครูปราณีอีกคนน่ะแต่เป็นคนเมือง

    *** พวกเรามัวแต่คุยถึงโรงเรียนเรา เด๋วเพื่อน ๆ น้องๆ จะอิจฉากันหมดหรอก แต่คิดถึงจริงๆ ***

  11. เคาะสนิม

    แห๋ม เห็นท่านๆทั้งหลายคุยกันแล้วอบอุ่นดีครับ ดีใจด้วยนะที่ท่านๆได้เจอกัน

  12. สีฟ้า

    ขอคอนเฟิร์มค่ะ ว่าท่านชื่อ ครู จารุณี ค่ะ ไม่ใช่ ครูปราณี

    ขอบคุณ คุณเอดีเตอร์นะ

    ที่เขียนบทความดีๆๆๆ กระตุ้นต่อมสำนึกรักบ้านเกิด

    จริงๆๆ พวกเราศิษย์เก่าน่าจะมีงานรวมรุ่นเน้อ

    น่าตื่นเต้นดีจัง (หรือป่าวไม่รุ้)

    พูดไปแล้วววว คิดถึงแม่หง่ะ ปีๆๆ หนึ่งไม่ค่อยได้กลับบ้านเลย

    เป็นกำลังใจให้ทุกคนนะคะ

  13. goh'

    เป็นน้องจบปี 43คับผมเป็นเด็กป่ากลาง อยู่บ้านข้างๆโรงเรียน
    คิดถึงต้นหางนกยุงข้างๆบ้านมากกว่า

  14. โดมดอย

    ดอกนกยูง….เบ่งบานเมื่อกลางเมษา…..เพลงนี้เป็นเพลงประจำโรงเรียนของลูกจ้ะ แต่ไม่ใช่ป่ากลางนะ แต่เห็นแล้วชวนให้คิดถึงตอนเด็ก ๆ ของตัวเอง Editer แค่มาฟันเล่น พี่เอาเม็ดมาเล่นหมากอีตัก ก้านดอกที่แข็ง ๆ มากินได้ ออกรสเปรี้ยว ๆ กินตามเพื่อนคนไทยน่ะ….อยู่โรงเรียนกินนอน ใครเป็นศิษย์เก่าบ้านราชวิถี….ยกมือขึ้น…หากอยู่ที่นี่ต้องเคยเล่น เคยกิน ดอกนกยูงมาแล้วแน่ ๆ จริง ๆ เรียกดอกหางนกยูง แต่ลูก เรียกดอกนกยูงเลยเรียกตามจ้ะ ขอบใจคนเขียนนะ ที่ทำให้นึกถึงอดีต…เอ๊ะ หรือเราแก่ไปแล้วถึงนึกถึงแต่ความหลัง…เฮ้อ เปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า

  15. คนบ้านเลขที่96

    ครับใช่ครับชขอแก้ไขว่าเป็นครูจารุณีย์
    สงสัยอาจารย์ประหยัด ท่านก็จำผิด
    ท่านบอกผมว่าปราณี
    แต่ผมจำได้แล้วครับ จารุณีครับ
    ขอบคุณครับ

  16. rak

    เราเด็ก ศึกษาสงเคราะห์แม่จัน เข้าเรียนปี 2548 รุ้นที่ – มีใครอยู่รุ้นเดี่ยวกันเราบ้าง
    คิดถึงสิงเก่าๆที่ผ่ามมาจัง อยากกลับมาเป็นเด็กๆ
    จักได้มีแต่ความสนุกสนาม

  17. pat

    หนูก้อเปนศิษย์เก่าที่นี่คนนึง เรียนจบจากที่นี้ไปต่อที่ โรงเรียนมัธยมป่ากลาง ต่อเลย ไม่เคยคิดไปเรียนที่ไหนเลย เพราะเชื่อว่า ป่ากลางนี้เเหละเปนโรงเรียนที่ไม่เเพ้ ใครคนอื่นเลย จนเอนทรานซ์เข้ารมหาลัยก้อถือว่า ได้คณะที่โอเคเลยทีเดียว สมัยนั้นที่เรียนประถม วิชา พละทีไร ต้องมาหลบแดด ใต้ต้นโพธิ์ แต่ตอนนี้ๆม่รุเปนไงบ้างเเย้ว นานมากๆไม่ได้เข้าไปอีก คิดเถิงเพื่อนกานจัง จบตั้งแต่ปี 46 แล้ว ตอนนี้ก้อเรียน ป.ตรี 4 แย้ว สมัยนั้น มี อาจารย์ ประหยัด อ.สมัย อ.ประชา ทั้งสองคนเลยแต่อาจารย์ประชา คีรีสัตยกุลนี่ ดุมาก โดนตีทุกวันเยย อิๆๆเพราะแกสอนวิชา คณิต ทามผิด ก้อโดนตี ทำมั่วก้อโดน ไม่ทำก้อโดน แต่งตัวไม่เรียบร้อยก้อโดน ไม่มีวันไหนไม่โดนเลย ยิ่งตอนสมัยอยู่ ป.4 กับแก อ่ะ คิดๆแล้วตลกอ่ะ ประสบการณ์ชีวิต

  18. คิดถึงเหมือนกัน

    สงสัย pat เราคงอยู่รุ่นเดียวกันแล้วหล่ะ 555

    ดีที่ ไม่ได้เรียน ห้อง คุณครู ประชา น่ากลัวมากๆ 555 (สมัยโน้นอ่ะนะ)

    เรียน ห้องคุณครู สุพร ต่างหาก ….

    ปล.คิดถึงคุณครู ประหยัดที่สุดในโลกกกกกกกก

  19. pat

    เราพิมพ์ผิดอ่ะนะ

    เราจบปอ หก ปี 44 อ่ะ

  20. หวังป๋อ

    จำได้ว่าวันนั้นแม่ไปส่งผมที่โรงเรียน แล้วผมก็ร้องไห้

    แล้วแม่ก็บอกว่าจะไปประชุมแป๊บนึง

    แล้วก็หายไปเลย นั้นคือวันแรกที่ไปเรียนครับ

    น่าเสียดายอาคาร ป.2 น้อ

    ว่าแต่รูปจบ ป.6 เราไปไหนแล้วนี่

    จบป๊าบไม่ต้องคิดมากข้ามอ่างนิวซีแลนด์ไป

    เรียนต่อมัธยม …เท่าที่รู้มาตอนนี้ชื่ออย่างเป็นทางการว่า

    โรงเรียนป่ากลางมิตรภาพที่166 ครับ ตัดคำว่าบ้านออก

    จริงๆ ไม่เชื่อลองไปดู เอ่อลืมบอกไปว่าผมได้เหรียญจากการวิ่งที่นี่เยอะอยู่นะ

    แต่ไม่เหลือหรอก มันแกะได้ 5555

  21. เพื่อนร่วมชั้น

    555

    คิดถึงจังเลยยยยย… ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนประถม หรือ มัธยม (ป่ากลาง)
    แม้จะผ่านมาหลายๆปี (ไม่อยากบอกเป็นตัวเลข เดี๋ยวจะหาว่าแก่….อิอิอิ) แต่ก็ยังคิดถึงเสมอๆ
    สมัยเรียน เป็นเด็กดีอ่ะ ไม่หนีเรียน ไม่เกเร อยู่แต่หน้าห้อง ไม่แหกกฏ… ก็เลยไม่ค่อยได้เจอเรื่องตื่นเต้นสักเท่าไหร่…

    เอาไว้กลับมารวมชมรมศิษย์เก่ากันนะ

    ปล. Editor ถ้ามีเวลาว่าง…ก็เขียนถึงโรงเรียนมัธยม บ้างนะ….อิอิอิ (จะรออ่าน และย้อนเวลากลับไปด้วยกัน)

  22. boing

    คุณครู ปราณี เป็นคนม้ง จ้า….(สอนอยู่ เฉลิมพระเกียรติ น่าน)

    เป็นม้งย่าง อ่ะนะ…ไม่ใช่ คนเมือง..หรอกจ้า

    (เอ๋..หรือว่าคุณ สายลม จะหมายถึง อ.มนต์นภัส กัน นะ ไม่แน่ใจ..(ชื่อเก่าของท่าน))

    ว้าว…คุณตั้ม คลองเปรม พ่อของ เราก็เป็นศิษย์เก่า ของ โรงเรียนศึกษาสงเคราะห์ แม่จันเหมือน กัน

    ท่านบอกว่า ที่โน้น อ่ะนะ (สมัยก่อนๆๆ) คุณครู เข้มงวด มากๆๆ เลยนะ ขนาดว่า ผ้าปูเตียงนอน ก็ต้อง

    เรียบตลอดเวลา (ขนาดที่ว่า เหรียญ สามารถ เด้งได้ เหมือน ทหารเลย )แต่ท่านบอกว่า มีความสุขดี

    เพราะ คุณครู ที่โน้นรักเด็กนักเรียนมากๆๆ (ยังเหมือนเดิม มั้ย เอ๋ย ?..แต่เวลาผ่านมานาน มากๆๆ

    แล้วหล่ะ ประมาณ 30 กว่าปี แล้วมั้ง ก็ตอนนี้ ท่าน ก็อายุ มากแล้วเหมือนกัน แต่ยังหล่อ ตลอดเวลา

    555+ โรงเรียนก็คงต้องมีการเปลี่ยนแปลงบ้างแหล่ะน้อ..)

    ท่านมักบอกเสมอว่า เป็นโรงเรียนที่มอบโอกาสดีๆๆ ให้แก่ เด็กชาวเขาจนๆๆ อย่างท่าน เป็นโรงเรียนที่สอนให้ ท่านอ่านหนังสือออก เป็นที่ๆๆทำให้ท่าน มีอนาคตที่ดีๆๆ

    ดีใจจัง ที่เจอศิษย์รุ่นหลานของคุณพ่อ….

  23. สายลม

    คุณ boing เขาชื่อจารุณีจ๊ะ ไม่ใช่ปราณี ครูปราณีจะเป็นอีกคนที่เป็นคนเมืองสอนพี่สมัยพี่เรียนอยู่
    แล้วไม่กี่ปี ครูปราณีก็ย้ายไปที่อื่น รุ่นน้องๆ อาจไม่รู้จักท่าน
    ครูจารณี เขาเป็นคนเก่ง ลูกๆๆ เขาก็เก่ง และเรียนสูง ได้งานดีๆๆทำ ถือว่าเป็นอาจารย์ที่เก่งทั้งนอกจอและในจอ

  24. Maiv ib

    เราก็ศิษย์โรงเรียนบ้านป่ากลางเหมือนกันนะ จำได้ว่าตอนป.1 อยู่ห้องครูประหยัด ครูม้งอีกคนชื่อครูจารุนีย์ค่ะ 555ตอนนั้นครูให้ถูพื้นห้องด้วยน้ำมันก๊าซ+เทียน (ใช่รึเปล่าไม่แน่ใจ)จะบอกให้ว่าสนุกโคตรๆใช้ผ้าขี้เรี้ยวถูอีกคนดึงผ้าอีกคนนั่งบนผ้าหนุกๆๆ ป.2 อยู่ห้องครูคมกฤตอ่ะค่ะ ตอนนี้ครูเค้าสอนอยู่โรงเรียนไตรประชาพิทยาคม เพื่อนๆซ้ำชั้นเยอะเลยแต่เราไม่ซ้ำชั้นนะไม่เก่งนะแต่เลื่อนชั้นได้ไงไม่รู้อิอิอิ พอขึ้นป.3 ก็เรียนกับครูประชา แซ่โซ้ง ผู้หญิงในห้องมีน้อยมากๆจำไม่ได้ว่าเท่าไหร่แต่ไม่เกิน10คนนอกนั้นผู้ชาย20กว่าคนมั้ง ห้องเรียนอยู่ใต้อาคารป.5ป.6ใกล้บ้านพักภารโรง ป.4 อยู่ห้องครูสุวพร มีเพื่อนรักสมัยนั้น ได้เลื่อนชั้นอยู่ห้องครูสมศักดิ์(เค้าว่ากันว่าครูคนนี้โหดมากเรางี้กลัวสุดๆไม่อยากเรียนกับแกเลย)เราเลยเตี้ยมกับเพื่อนให้หนีมาเรียนห้องเรา555แล้วเป็นไงน่ะเหรอ ครูแกก็จับย้ายห้องอีกตามเคย555 นึกถึงแล้วแหมเรานี่ชั่งทำไปได้เนอะ(ติดเพื่อนขนาด)พอป.5 อยู่ห้องครูสมัยมั้งชักไม่แน่ใจ ครูให้ปลูกนี่ปลูกนั่นเยอะเลย ป.6 ห้องครูอะไรอ่ะจำชื่อไม่ได้ล่ะ แต่จำนามสกุลได้ นามสกุล สุทธหลวง เคยไปเที่ยวบ้านครูเค้าด้วย ลูกชายครูป่านี้คงเป็นหนุ่มแล้ว นึกถึงวันวานที่ผ่านมาสมัยเรียนแล้ว….อยากกลับไปเป็นเด็กอีกจังเลยไม่อยากโต(แก่)เลย….เพื่อนๆคนไหนที่ได้เรียนโรงเรียนนี้หรือห้องเดียวกันกับเราก็ แบ่งปันความหลังเล่าสู่กันฟังบ้างนะ
    ***ทุกครั้งที่กลับบ้านเราจะขับรถไปที่โรงเรียนตลอดเลยอย่างน้อยก็ขับผ่านล่ะ ผ่านไปทีไรนึกถึงตอนเด็กๆทุกที แต่ถ้าไปที่โรงเรียนมัธยมป่ากลางก็นึกถึงเพื่อนๆและมิตรภาพระหว่างเพื่อนจ้า…..***

  25. พรจัง(อินเจแปน)

    เพิ่งเปิดมาเห็นเว็ปนี้ ดีใจมากที่ทุกคนยังคงหวนคิดถึงโรงเรียนที่มีต้นหางนกยูงอยู่หน้าเสาธง
    และมีต้นโพธิ์อยู่ข้างๆ นึกถึงครู อาจารย์ผู้ให้ความรู้ ทุกท่าน ที่ได้ให้สิ่งเริ่มต้นชีวิตที่ดีดี
    จนชีวิตดีอย่างทุกวันนี้ ถ้าได้กลับไปแล้วก็อย่าลืมแวะเวียนไปทักทายด้วยนะคะ

  26. พรจัง(อินเจแปน)

    Nyob zoo txog ib tsoom kwv tij hmoob sawv daws.
    zoo siab heev ua hnub no tau los ntsib nej sawv daws rau qhov no.
    Hnub no peb tau ncaim tsev ncaim niam ncaim txiv tuaj ua hauj lwm deb nyob rau japan. Nco txog lub qub tsev kawm ntawv thaum peb tseem me me. Thaum pib mus kawm ntawm tseem quaj quaj nco niam heev tsis pom qab ua cas.Txog hnub no tseem nco txog sawv daws es mam sib ntsib dua.

  27. หนัง_โชกุล

    สวัสดี.. ฉันก็เป็นศิษเก่าโรงเรียนบ้านป่่ากลางมิตรภาพที่ 166 จบป.6ปี44 พูดถึงโรงเรียนประถมมีเรื่องให้โม้เยอะแยะ เรื่องนี้ก่อนแล้วกัน เมื่อครั้งอนุบาลฉันได้ร่วมแสดงในบทเพลงก.ไก่สอนน้องด้วย “ก.ไก่ในสวนบ้านฉัน เช้าขันปลูกฉันตื่นนอน…” อิอิ ตอนนั้นฉันพกตังไปร.ร.วันละ2บาทเอง น้ำแดงถุงละบาทชื่นใจมากๆ คิคิ เดี๋ยวนี้เด็กๆเค้าจะพกตังไปร.ร.กี่บาทน้ออ

  28. นิตยา

    เป็นเด็กโรงเรียนนี้เช่นกัน

  29. นาย บ้านนอก

    สวัสดีพี่ๆน้องๆทุคน ผมเป็นศิษเก่าที่นี่เหมือนกัน เข้าเรียน ป 1พศ.2533
    ที่ห้อง ป1/4ห้องครูจารุณี อัตศิวะพุธิ งง งง งง มากตอนเข้าเรียนนิอย่าว่าแต่ ก.ไก เลย ภาษาไทยยังพูดไม่ได้ จำได้ว่าจะยืมมีดมาเหลาดินสอ ผมพูดว่าขอยืมดาบเหลาดินสอหน่อย ไม่ได้เข้าอนุบาล มาถึงก็ป 1 เลย ต้องอาศัยเพื่อนๆๆคอยบอก จนถึงตอนไปรับสมุดพก ครูบอกว่าอยู่กับครูอีกปีนะ เพื่อนๆๆได้เลื่อนชั้นกันหมดผมต้องเรียนซ้ำอีกปี เราตามเพื่อนไม่ทัน จบเรียนห้องป 6/2 ครูอนุชา
    ขอบคุณที่แห่งนี้มาก ตอนนี้ผมเรียนจบ วิศวะโยธามา 5ปีแล้วเงินเดือนสองหมื่นแก่ๆ

  30. นัท

    สวัดดีครับทุกท่าน
    ผมก็ใช่ครับ
    แต่ผมจบแค่ ป 2
    คิด ดูนะ ป 2 ต้องจากบ้านไปเรียนต่างจังหวัด
    โอ้ สุดยอด แห่งความคิดถึง
    แต่เมื่อไรที่ผมกลับบ้านผมจะเข้าไปนั้นในโรงเรียนทุกครั้งที่กลับ นั้นใต้ต้นโพริ์แต่ก่อนผมถูกตัดผมที่นี้ละด้วยพ่อแม่ไม่มีตังให้ไปตัดผม
    ไม่แน่ผมอาจ จะได้เจอกับพวกคุณ แต่เราไม่รู้จักกาน
    zazong_27@hotmail.com
    ติดต่อกลับนะถ้าว่างๆ

  31. YYY

    โรงเรียนป่ากลางมิตรภาพที่ 166 สร้างประมาณ พ.ศ. 2510-2511 เกือบจะพร้อมๆกับการก่อตั้งหมู่บ้าน พัฒนาตลอดมา 40 กว่าปี ผ่านช่วงลำบาก และช่วงที่รุ่งเรืองมาพอสมควร ช่วงหลังๆมานี่เป็นช่วงที่กำลังปรับตัว จากโรงเรียนขนาดใหญ่พิเศษ มาเป็นโรงเรียนขนาดใหญ่ เด็กนักเรียนเหลือประมาณ 600-700 คน (จากประมาณ 1,200 คน) เพราะการคุมกำเนิดเริ่มได้ผล ค่านิยมการมีลูกน้อยลง กระแสการส่งลูกไปโรงเรียนดังๆ และสุดท้ายอาจจะเป็นคุณภาพของโรงเรียนเอง ที่เริ่มมีปัญหา จนเป็นเหตุให้ผู้ปกครองลดความมั่นใจลง(ซึ่งก็เป็นไปเกือบทุกที่) คุณครูในท้องถิ่นปัจจุบันเหลือเพียง อ.ประชา คีรีสัตยกุล อีกท่านคืออ.สุพร พึ่งเสียไปกับมะเร็ง นอกนั้น early กันหมดแล้ว บางช่วงก็มีครูจ้างสอนในท้องถิ่นบ้าง แต่ไม่แน่นอน เลื่อนไหลไปตามความเหมาะสม และการพิจารณาของหน่วยงานต้นสังกัด ณ เวลานี้ เพิ่งจะได้ผู้อำนวยการโรงเรียนคนใหม่ ซึ่งเป็นคนใต้ ก็หวังว่าจะพาโรงเรียนป่ากลางมาเป็นโรงเรียนที่เป็นที่ศรัทธาของชุมชนอีกครั้ง ผมเองก็อดห่วงไม่ได้ ว่าวันหนึ่งลูกหลานเราจะไม่มีโรงเรียนดีใกล้บ้านให้เรียน เหมือนรุ่นพ่อ รุ่นพี่
    1. ต้นไพธิ์ ไม่มีแล้ว
    2. หางนกยูง และต้นสน ไกล้สูญพันธุ์
    3. สนามถูกแบ่งพื้นที่ โรงเรียนดูแลด้านในเป็นส่วนใหญ่
    4. มีครู 2-3 ท่านที่มาสั้นๆ อาจไม่มีใครจำ ได้แก่ อ. วิเชียร อัศวฯ(สามีอ.จารุณีย์) และ อ.ศรีวิกา (จากสมาคมม้ง)ที่มาสอนสั้นๆ
    5. เด็กนักเรียนปัจจุบ้นกำลังอยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่าน จากตั้งใจเรียนมากๆ มาเป็นเรียนไปเรื่อยๆ เพราะไม่มีความเชื่อมั่นว่าการศึกษา จะพัฒนาชีวิตให้ดีขึ้น ฝากรุ่นพี่ๆ ช่วยกลับมาปรากฎกาย และให้ความมั่นใจว่า คนตั้งใจเรียน มีอนาคตที่ดีขึ้นจริงๆ
    ค่อนข้างยืดยาว แต่คงมีสาระบ้าง

  32. Woranrn

    คิถึงโรงเรียนจัง และคิดถึงครูด้วคะ

  33. วรณัน

    สวัดดีคะหนูจบจากโรงเรียนบ้านป่ากลางและคิดถึงโรงเรียนมากคะอยากไปเยี่ยมแต่ไม่มีเวลาไปคะเพราะยุ่งมากไม่มีเวลาไปค่ะ……………………..จากมินดี้คิดถึงโรงเรียนค่ะแล้วจะมาเยี่ยมคะ

  34. สิริชัย แสนทรงสิริ

    สิ่งทั้งหลาย ทั้งปวง ล้วนเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป ในที่สุด จาให้มิเป็นไปดังหวังนั้นเป็นสิ่งที่มิพึงหวัง
    ศิษย์เก่า เช่น เดียวกัน
    ตอนนี้เป็นครูแล้ว
    มีความตั้งใจที่จะกลับไปเป็นครู ร.ร.บ้านป่ากลางฯ
    มีศิษย์ร.ร. บ้านป่ากลางฯ ที่ได้เป็นครูหลายคนแล้ว แต่ยังไม่เห็นวี่แววว่าจะกลับมาสอนที่บ้านเลย

    ขอฝากไปยังครูเหล่านั้นด้วย…………
    ให้กลับมาพัฒนาบ้านเกิดหน่อยนะครับ……

    ครูผู้ช่วย……..

  35. เรนนี่

    ประสบกับความฝันของการกลับไปดูแลสมาชิกของหมู่บ้านในพื้นที่ดังกล่าวนะครับ

  36. yingyong

    ดีใจที่ทุกคนได้เข้ามาพูดคุยกันถึงวันเก่าๆ กับคนกันเอง

  37. yingyong

    สวัสดีครับ
    ทุกๆคนหวังว่าทุกคนสบายดีนะครับ ตอนนี้ผมได้เข้ามาสัมผัสความเป็นครูในโรงเรียนป่ากลางมิตรภาพที่ 166 แล้วนะครับ จากที่เคยเป็นศิษย์ บรรยากาศและอะไรหลายๆอย่างได้มีการเปลี่ยนแปลงไปมากพอสมควร เด็กนักเรียนก็ลดลงมากจาก 1000 คน ก็เหลือ 500 กว่าคน
    ครูที่เคยสอนก็มีออกไปบ้างแต่ก็ยังมีอยู่นะครับ เช่น ครูพรรณี ครูวีรัชนี ครูเกษตร
    ครูอนุชา ครูชาลี แต่ครูม้งของเราในตอนนี้มีครูประชา เพียงท่านเดียว ครูประหยัด ครูสมัย ครูจารุณี ครูประชา ทรงอภิวัฒกุล ได้ออกไปกันแล้ว ถ้ากลับมาบ้านตอนปีใหม่หรือมีเวลาก็มาเยีี่ี่ยมครูที่เหลือได้นะครับ
    สุดท้ายนี้ผมอยากขอฝากให้ศิษย์เก่าที่อยู่ที่อื่นๆและหน้าที่การงานดีแล้วถ้าอยากจะช่วยเหลือเด็กป่ากลาง ที่จะเป้นทุนการศึกษาเล็กๆน้อยๆหรือค่าขนมตามวันสำคัญต่างๆก็สามารถที่จะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งที่จะให้กำลังใจเด็กๆได้นะครับ
    พบกันฉบับหน้าครับ bye…………………
    Yingyong Khunsirinanthakun

  38. yupa yaj

    nyob zoo cov phooj yws zoo sab tag mej tseem muab lub tsev kawm ntawv nuav lus tso rua huv facebook rua peb pum hab vim yog tas lub caw nuav yog qhov kws pib peb cov miv nyuam hmoob lub neej kom muaj txuj hauv kev moog rau txuj kev vaam meej zoo sab heev kws pum tej qhub vaaj qhub tsev thaum miv miv hab kuj tu sab kaws le hab vim kuv tau ncaim moog nyob deb paklang kaws le lawm lub caij nuav kuv nyob faab kis teb tu sab lus saib mej cov nyob ntawm paklang tsis tau le lub sab xaav

Comments are closed.