ที่แห่งนี้ สอนให้ฉันรู้จัก คำว่า ก.ไก่

สวัสดีพี่น้องม้งทั่วโลกครับ ผมคนบ้านเลขที่96 ครับ ขอรายงานตัว เนื่องจากเหตุผล หลายเหตุหลายประการ ที่ทำให้ผมคนบ้านเลขที่96 ได้หายไปจากการเขียนบทความให้พี่น้องม้ง อ่าน ตรงนี้คงจะไม่ว่ากันนะครับ แต่อย่างไรเสีย ผมก็หวังว่าพี่น้องม้งทั่วโลกทุกท่านทุกคน คงสบาย มีเงินมีทองใช้กันถ้วนหน้าทุกคน มีความสุขกายสบายใจ กันนะครับ

taking prednisone

hangnokyung
ต้นหางนกยูง หน้าเสาธง

หลายวันนี้ผมเองได้กลับมาบ้านที่ป่ากลางนี่แหละครับ และ ก็ได้เกิดอาการคิดถึงสถานที่แห่งหนึ่งขึ้นมา ทั้งๆ ที่ หลังจากที่ผมจบจากโรงเรียนนี้เข้ากรุงเทพเหมือนกับหลายๆ ท่านในที่นี้ ผมก็ไม่เคยไปถึงสถานที่แห่งนี้เลย วันนี้ผมเลยอยากเขียนอะไรสักอย่าง ให้กับโรงเรียนแห่งนี้ ทั้งนี้ทั้งนั้น online viagra uk ผมก็เชื่อเหลือเกินว่าพี่น้องม้งบางท่านก็กำลังอยู่ในอารมณ์ อยู่ในอาการของผมด้วยเช่นกัน คือ ตั้งแต่จบจากโรงเรียนแล้ว ไม่เคยได้มีโอกาสเข้าไปในสถานที่แห่งนั้นอีกเลย อาจเนื่องด้วย ย้ายที่อยู่ไปทำงานต่างจังหวัด หรือแต่งงานแต่งการไปยังหมู่บ้านอื่น หรืออาจจะเดินทาง ไปยังต่างประเทศอะไรก็แล้วแต่ วันนี้ผมจะเชิญชวนให้ท่าน ทั้งหลายเหล่านั้น และรวมทั้งตัวผมเองด้วย ได้กลับไปยังสถานที่แห่งแรกที่ให้การศึกษาแก่เราท่านทั้งหลาย แต่พวกเรามักลืมเลือนไปโดยบางครั้งไม่เคยนึกคิดถึงเลย

โรงเรียนบ้านป่ากลางมิตรภาพที่ 166 อยู่ ที่ ม. 3 บ้านค้างฮ่อ ต.ป่ากลาง อ.ปัว จ.น่าน ตั้งแต่ผมเกิดมาผมก็เห็นโรงเรียนแห่งนี้แล้ว และผมเองก็ได้เข้าเรียนโรงเรียนแห่งนี้ โดยก็ไม่ได้รู้ข้อมูลอะไรมากมาย ว่าสร้างเมื่อไหร่ สมัยไหน แต่คิดว่าคงสร้างพร้อมๆ กับการเกิดขึ้นของม้งป่ากลางแหละครับ

ที่นี่มีนักเรียนมากครับในสมัยที่ผมเรียนอยู่ก็ห้องหนึ่งนักเรียนจะประมาณ 30 คนขึ้นไปบางทีเฉียด 40 คนด้วยซ้ำ สัญลักษณ์ ที่ทำให้พี่น้องศิษย์เก่าป่ากลางทุกรุ่น ทุกคนทุกท่าน แม้จะเหมือนๆ ผมที่ไม่เคยเข้าไปยังสถานที่นี้เป็นสิบๆ ปี แม้ว่าบ้านตัวเองจะยังไม่ย้ายไปไหน ดังนั้นคงไม่ต้องเอ่ยอ้างถึงพี่น้องศิษย์เก่าท่านใด ที่เป็นคนที่อื่นมาเรียน หรือแต่งงานแต่งการไปยังที่อื่น จะได้มาเหยียบย่ำ สัญลักษณ์อันนั้นก็คือต้นโพธิ์ ที่ อยู่ข้างๆ สนามฟุตบอลนั้นนะครับ เพราะเปรียบเสมือนเป็น ห้องเรียนห้องหนึ่งของพวกเราเหล่าศิษย์ป่ากลางทุกคน เพราะ ใช้ร่มเงาของต้นโพธิ์ต้นนั้นเรียนวิชาพละศึกษา แต่ตอนนี้สิบกว่าปีผ่านไป ผมกลับมาก็เห็นเพียงแต่ต่อของต้นโพธิ์ เท่านั้นแล้ว ต้นโพธิ์ต้นนั้นได้ตายไปแล้ว รุ่นหลังๆ อาจนึกภาพต้นโพธิ์ต้นนั้นไม่ออกอีกแล้ว และถ้าผม แวะเข้าไปช้ากว่านี้สัก 5 ปี แม้แต่ตอคงไม่ได้เห็น ครับ

tonpho
ต้นโพธิ์ ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่หลบแดดในชั่วโมงพลศึกษา

ต้น อะโวคาโด ที่ครูสมัยให้ปลูกเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว สมัยนี้ได้เป็นร่มเงาให้กับรุ่นน้องที่ตามมาแล้วครับ และที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ ต้นหางนกยุง สองสามต้นที่หน้าเสาธง ยังคงอยู่และตอนนี้กำลังออกดอกสวยงามเป็นสัญลักษณ์ของโรงเรียนอยู่ครับ สถานที่ก็ยังเป็นเหมือนเดิม ที่เปลี่ยนแปลงก็คือ การพัฒนาตัววัตถุก่อสร้าง จนแทบจะไม่มีเค้าโครงเก่าๆ ให้จำได้อีกแล้ว แต่ก็ยังมีอาคารเก่าๆ ที่ยังหลงเหลือให้รื้อฟื้นความทรงจำ ทำให้ผมนึกถึงภาพเก่าๆ ที่ตัวเองเป็นเด็กนักเรียนตัวน้อย วิ่งเล่นตามอาคารต่างๆ ความรู้สึกเปรียบประดุจว่าเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง

avocado
ต้น อะโวคาโด ข้างสนามฟุตบอล ร่มไม้สำหรับกองเชียร์

ดังนั้นบทความบทนี้ก็ให้อ่านสบายๆ ถ้าใครเป็นศิษย์โรงเรียนบ้านป่ากลาง มิตรภาพที่166 ที่ไม่เคยกลับมาเยี่ยมโรงเรียนเก่าของตัวเองเลย ผมเองก็ขอเป็นตัวแทน รายงานข่าวพร้อมภาพให้ศิษย์ป่ากลางทุกท่าน แม้ว่าตอนนี้จะไปอยู่ ณ. แห่งหนตำบลใด เมืองใด ประเทศไหนก็แล้วแต่ได้ดูถ้วนหน้า สุขใจกันทุกคนนะครับ

ส่วนสำหรับพี่น้อง ม้งทั่วโลกท่านใด ที่หลังจากจบแล้วไปเคยแวะไปเยี่ยมเยียนโรงเรียน แห่งแรกของชีวิต ที่ให้การศึกษาแก่เรา จนเราท่านทั้งหลาย รู้จักกับคำว่า ก.ไก่ จากสถานที่แห่งนี้เป็นแห่งแรก หากมีโอกาสกลับไปยังสถานที่นั้นๆ ก็แวะเวียนไปเยี่ยมสถานที่ศึกษา ของทุกท่านบ้างนะครับ ผมรับรองว่า หลายท่านที่จากไปนานแสนนาน แล้วได้กลับมาเจอโรงเรียนแห่งแรกในชีวิต คงมีความรู้สึกอย่างผมไม่มากก็น้อยแหละครับ

zp8497586rq