ประวัติศาสตร์ชนชาติม้ง ภาค 2 ตอน 6

Hmong Asia Thailand

ดาบของ วื่อ ป้า เยีย เลื่องลือไปทั่ว จีนกลัวจนหัวหด เมื่อ วื่อ ป้า เยีย ได้ไปสู้รบกับจีน โดยผู้นำรบของจีนคือ ซ่ง รู่ ชุน (Song Ru Chun) ที่เมืองกิงโซ เมื่อจวนตัว ซ่ง รู่ ชุน จึงฆ่าลูกเมียของตนแล้วฆ่าตัวตายตามเพราะยังดีกว่าจะถูกดาบของ วื่อ ป้า เยีย ฟันลงมาที่คอของตน ข้าราชการหรือประชาชนจีนที่เคยทำร้ายชาวม้งต่างหลบหนีเป็นพัลวันปานไก่หลบเหยี่ยว

แต่ วื่อ ป้า เยีย เป็นคนมีคุณธรรม คนจีนคนใดเป็นคนดี เขาสั่งไม่ให้ทหารม้งทำร้ายเด็ดขาด ใช้เวลาไม่นาน วื่อป้าเยีย สามารถแย่งชิงเมืองกิงโซคืนมาได้ จึงเป็นการเรียกขวัญและกำลังใจชาวม้งให้คืนกลับมา และได้ถือเมืองกิงโซ เป็นเมืองรวมพลของม้งเพื่อต่อสู้กับจีนต่อไป

หลังจากนี้อีก 8 เดือน ได้เกิดศึกสงครามครั้งใหญ่ ชาวม้งทั้งหมดมีความเห็นชอบให้ วื่อ ป้า เยีย เป็นกษัตริย์ แทน กษัตริย์ ฉือ ซ้าง ป๋อ กษัตริย์ วื่อ ป้า เยีย อยู่ที่เมืองกิงโซได้ปีกว่า กษัตริย์ วื่อ ป้า เยีย และผู้นำทัพม้ง ฉี เหลียว เต้ง จึงตัดสินใจละทิ้งเมืองกิงโซไป โดยนำประชาชนชาวม้งไปอยู่ที่เมืองปิงลอง (Ping Long) ซึ่งเป็นบ้านเกิดของกษัตริย์ วื่อ ป้า เยีย

แม้เมืองกิงโซจะเป็นพื้นที่ราบกว้างใหญ่ก็จริงแต่ยากแก่การดูแล หรือป้องกันจากข้าศึกศัตรู ก่อนจากเมืองไปกษัตริย์ วื่อ ป้า เยีย ได้สั่งให้ทหารเผาเมืองทิ้ง ทำให้น้ำตาชาวม้งไหลนองหน้าเพราะเมืองกิงโซ เป็นเมืองแรกที่เราแย่งชิงกลับมาได้ และเป็นพระราชวังของกษัตริย์ม้งด้วย แต่ก็ต้องทิ้งไป ช่างน่าเสียดาย ชาวม้งบางคนทำใจไม่ได้ก็ได้ใช้มือวัคน้ำจากแม่น้ำ หวัง หลง เจียง( Wang Rong Jiang ) ขึ้นมารดหน้า และร้องไห้โฮออกมาดัง ๆ เพราะพื้นที่เหล่านี้ม้งเคยเป็นเจ้าของมาก่อน แม้จะเสียให้จีนไปแต่ม้งยังสามารถแย่งชิงกลับคืนมาได้แล้วต้องทิ้งไปให้คนอื่นมาครองต่อ

ม้งสามารถแย่งชิงเมืองนี้ได้เมื่อ ขึ้น 23 ค่ำ เดือนอ้าย ปี 1795 (มกราคม พ.ศ.2238) และทิ้งเมืองไปเมื่อขึ้น 17 เดือน 6 ปี 1796 (ประมาณ มิถุนายน พ.ศ 2239) ธงชาติม้งได้โบกสะบัดไกวไหว ณ ที่แห่งนี้เป็นเวลา 1 ปี 6 เดือน

จากเมือกิงโซไปไม่ไกลนักมีภูเขาลูกหนึ่งชื่อ เต็ง เหลียง ซาน (Tuen Liang Shan) ซึ่งมีความหมายว่า ?เขาซ่อนข้าว? เพราะตอนเกิดศึกสงครามเขาลูกนี้เป็นที่เก็บซ่อนข้าวของ อาหาร เมล็ดพันธุ์พืชต่าง ๆ แม้เขาซ่อนข้าวนี้จะมีหน้าผาชันปานฝาบ้าน แต่ม้งก็ยังใช้บันไดเชือกปีนขึ้นไปซ่อนข้าวของ อาหาร เผื่อแพ้สงครามจะหนีขึ้นมาบนเขาลูกนี้ จะได้มีอาหารกิน เขาซ่อนข้าวนี้ยังมีหลักฐานแสดงให้เห็นถึงความมานะพยายามของม้งอยู่ทุกวันนี้

ที่เมืองเฟงหวง (Feng Huang) แต่เดิมชื่อเมือง เซงกาง (Zheng Gang) อยู่ทางตะวันตกของเมืองจี๋โช และเมืองกิงโซ ประมาณ 60 กิโลเมตร เมืองนี้เป็นเมืองที่มีชาวม้ง 100 กว่าคนถูกจีนจับโยนใส่กองเพลิง เมื่อ ขึ้น 28 ค่ำ เดือนอ้าย ปี 1795 หลังจากที่ม้งแย่งชิงเมืองกิงโซมาได้ 5 วัน เมื่อกษัตริย์ วื่อ ป้า เยีย แย่งชิงเมืองกิงโซได้จึงนำกองกำลังม้งมารบที่นี่

เมืองเฟงหวงซึ่งนับเป็นที่ซ่องสุมกองกำลังใหญ่ของจีนในฮูหนาน เมืองข้างเคียงที่เป็นของจีน ทหารม้งก็สู้รบกับจีนจนจีนแพ้ราบคาบ ผู้คนล้มตายมากมายจนแม่น้ำตูเจียง (Tuo Jiang) แดงฉานปานแม่น้ำเลือดที่ไหลนอง เหลือเพียงตัวเมืองเฟงหวงที่ยังเข้าไปไม่ถึง เพราะมีกำแพงที่แข็งแรง ยาว 2 กิโลเมตร ทั้ง 4 ทิศ มีประตูด้านละประตู และมีช่องยิงปืนใหญ่ด้านละ 10 ช่องยิง ตอนเปิดศึกใหม่ ๆ มีทหารจีนไม่น้อยกว่า 7,000 คนเฝ้าทั้ง 4 ทิศอย่างเข้มแข็ง ตามหุบเขาก็ยังมีทหารซ่องสุมกำลังอยู่เต็มไปหมด แล้วยังมีแม่น้ำตูเจียงที่เป็นกำแพงธรรมชาติมาขวางกั้นอีกชั้นหนึ่งด้วย ด้านเหนือและใต้ยังมีหน้าผาชันเป็นกำแพงกั้นอย่างดี แม้กษัตริย์ วื่อ ป้า เยีย ได้นำทัพมารบหลายครั้ง รอบ ๆ เมืองนี้จนราบเป็นหน้ากลอง แต่ก็ไม่สามารถเข้าเมืองเฟงหวงได้เลย และหลัง ๆ มานี้ กองทัพม้งไปสู้รบเมืองอื่น ๆ ก็ได้รับความพ่ายแพ้มาหลายครั้ง จน กษัตริย์ วื่อ ป้า เยีย ต้องแบ่งกำลังส่วนหนึ่งไปช่วยกองกำลังอื่น ๆ

…ติดตามตอนต่อไป เร็วๆ นี้

อ่านย้อนหลัง ประวัติศาสตร์ม้ง โดยพี่ DomeDoi:

3 Comments

  1. hmong21

    เมื่อผู้นำจะก้าวไปข้างหน้าสู้ชัยชนะ ย่อมสละละทิ้งบ้านเมืองที่เคยอยู่หลับนอน เพราะหนทางข้างหน้ายิ่งใหญ่กว่า โดยรู้ทั้งรู้ว่าศัตรูนั้นมีมากมายถึงจะตายก็ขอตายในสนามรบอย่างขุนศึกวีระบุรุษม้ง(วื่อ ป้า เยีย ) ผู้ไม่ยอมให้ชาวจีนมารุกราน

  2. ทนายความม้ง/Hmong Lawyer Thailand.

    Nej puas tau sawv os hmoob. Twb lig2 li lawm os. Sawv los peb mus os mog. Nej tseem pheej yuav pw tus dab tsi thiab yuav pw mus txog thaum twg os hmoob.

  3. EdiTor (Post author)

    คำว่า “ผู้นำ” คือคำหนึ่งที่ม้งเราควรต้องเรียนรู้ เพื่อให้ได้มาซึ่งผู้นำที่แท้จริง และเมื่อได้ผู้นำมาแล้วเราเองก็ต้องเข้าใจที่จะทำหน้าที่ของผู้ตามด้วย

    ผมเคยทำงานกับกลุ่มพี่น้องม้งกลุ่มหนึ่งในศูนย์พักพิงฯ มีพี่ในกลุ่มคนหนึ่งมาบ่น (ติดตลก) ให้ผมฟังว่า “งานนี้คงเสร็จยาก เพราะมองไปแล้ว (คนงาน) มีแต่ผู้นำ ไม่มีผู้ตาม”

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *