ปีใหม่ตาก โหด มัน ฮา

ก็เพิ่งกลับจากปีใหม่ม้งตาก (ถึงเช้านี้) หลังจากหลับเอาแรงตั้งแต่ตีห้า ตื่นขึ้นมาก็รีบล้างหน้าล้างตา จิบกาแฟ แล้วเข้ามาทักทายพวกเราในนี้ ด้วยว่าตอนอยู่ที่โน่นไม่มีเวลาออนไลน์เลยจริงๆ ก่อนไปก็วางแผนซะดิบดี ว่าจะอัพเดทเว็บม้งเอเชียจากทางไกล เพื่อให้พวกเราได้เห็นอะไรไปพร้อมๆ กัน ก็อุตส่าห์แบกเจ้าโน็ตบุ๊คส์ตัวโปรดไปด้วย แต่จนแล้วจนรอดก็หาเวลาออนไลน์ไม่ได้ เอาเป็นว่าค่อยอัพเดทรูปให้ดูกันอีกทีละกัน ..คงเป็นพรุ่งนี้เช้า

ไปปีใหม่ม้งตากรอบนี้ก็เพิ่งค้นพบว่า โหด มัน ฮา ในแบบฉบับของม้งนั้นเป็นอย่างไร

เริ่มต้น เพราะความห่างไกล บ้านเพื่อนที่ไปพักด้วยนั้นคือบ้าน 44 ซึ่งอยู่ห่างจากตัวอำเภอแม่สอด 44 กม. (ชื่อหมู่บ้านบ่งบอกถึงความห่างไกล) ด้วยระยะทางขนาดนี้จึงต้องรบกวนคนที่บ้านให้มารับที่สถานีขนส่งแม่สอด นั่นคือพี่ชายเพื่อนคนนี้ รถยนต์กระบะตอนเดียวกับผู้โดยสารที่มาด้วยกัน 7 ท่านพร้อมด้วยสัมภาระส่วนตัวอีกคนละชิ้นสองชิ้น แล้วยังมีขนมและผลไม้สำหรับเด็กๆ แถวบ้านอีก (เตรียมจัดวันเด็กให้เด็กแถวบ้าน)

บนกระบะรถที่วิ่งด้วยความเร็ว 130 กม./ชม. ฝ่าสภาพอากาศยามเช้าที่แสนจะหนาวเหน็บ โดยเฉพาะ EdiTor ที่สวมเสื้อไหมพรมด้วยแล้ว บอกได้คำเดียวว่าหนาวหมดใจ

ในขณะเดียวกัน ภายใต้วิกฤติอากาศหนาวบนกระบะรถ น้องๆ บางคนก็ถือโอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์ ด้วยการหันซ้ายหันขวาให้ลมตีผมให้เข้าทรง เพราะหลายคนบนรถเค้าไว้ทรงเกาหลีกัน ..ตามสโลแกน ทรงผมมีไว้ให้พุ่งชน

อันที่จริงแล้วตั้งแต่สมัยเด็กๆ เวลาไปไร่ไปสวน ก็นั่งรถสภาพนี้กันทั้งนั้นแหละ ยืนโต้ลมบ้าง นอนดูดาวบ้าง ก็แล้วแต่สภาพอากาศและความเร็วลม ..ที่เกริ่นมาเพราะมันสะกิดต่อมคนแก่ (ให้คิดถึงวัยเด็ก)

ม้งตาก
คันนี้มีนั่งฝาท้ายสองคน ..หนึ่งในนั้นคือ EdiTor สยอง แต่ก็ฮานะ

ลักษณะการใช้รถใช้ถนนของม้งที่นี่ก็เหมือนๆ กับม้งในอีกหลายๆ พื้นที่ คือ ใช้รถกระบะตอนเดียวเพื่อไปไร่ไปสวน ผู้โดยสารก็จะนั่งกันอยู่หลังกระบะ สำหรับความนิยมในยี่ห้อรถยนต์นั้นในแต่ละพื้นที่ก็แตกต่างกันไป สิ่งหนึ่งที่เห็นแปลกตาหน่อยก็คือ ที่นี่ผู้หญิงขับรถเป็นกันค่อนข้างเยอะ ส่วนเด็กๆ นั้นไม่ต้องพูดถึง เพราะเด็กม้งมีพัฒนาการด้านการขับขี่ดีกว่าเด็กทั่วไปอยู่แล้ว เท้ายังยันไม่ถึงพื้นก็บึ่งมอไซค์เสียแล้ว เท้าถึงคันเร่งมือสับเกียร์ได้ แค่นี้ยานพาหนะคันใหญ่ก็อยู่ภายใต้การควบคุมของเด็กม้ง ..ใบขับขี่น่ะเหรอ มันเป็นยังไง ?

งานปีใหม่ที่นี่แม้จะเป็นการจัดรวม แต่ผู้คนก็สามารถเดินทางมาร่วมงานกันอย่างล้นหลาม ทั้งนี้ก็ด้วยเหตุผลที่ว่า ม้งที่นี่มีรถยนต์ใช้กันค่อนข้างเยอะ การมีรถยนต์ของคนที่นี่ไม่ได้มีไว้เพื่อการโอ้อวด หรือการแข่งขันด้านฐานะ หากแต่มีไว้เพื่อการเกษตรเป็นหลัก ..เพราะส่วนใหญ่เป็นรถยนต์กระบะตอนเดียว

รถยนต์ที่มาในงาน บางคันก็นั่งกันมาแบบครอบครัวเล็ก เบาๆ สบายรถ บางคันก็อัดแน่นมาด้วยครอบครัวใหญ่อบอุ่น เฮฮา โดยเฉพาะเวลาตะลุยฝุ่นบนถนนลูกรังด้วยแล้ว ลัลล้ากันน่าดู

ฝุ่นก็คือฝุ่น แต่ฝุ่นที่นี่ซักออกยาก กิตติศัพท์อย่างหนึ่งของชุมชนม้งที่นี่คือ ที่นี่เป็นพื้นที่สีแดง ฝุ่นที่ติดมากับเสื้อผ้าพลอยทำให้เสื้อผ้าเปื้อนเป็นคราบสีแดงไปด้วย และซักออกค่อนข้างยาก ใครจะมาที่นี่ก็ควรงดใส่เสื้อขาว ..ส่วนเสื้อแดงเสื้อเหลือง ที่นี่พอๆ กัน เสี่ยงกันเอาเอง (ฮา)

ฝุ่นคือสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เกิดอาการปวดเมื่อย เวลายืนอยู่ในสนามนานๆ จะทำให้รู้สึกปวดเมื่อยที่ขา เมื่อเห็นเก้าอี้อยู่ไกลๆ และไม่มีคนนั่ง ไอ้เราก็ดีใจพร้อมกับด่าคนทั้งสนามอยู่ในใจ “ไม่เกรงใจแล้วนะ ก็พวกคุณดันมองไม่เห็นเอง” พลันก็รีบสาวเท้ายาวขึ้นไวขึ้น เพราะในใจยังหวั่นว่าจะมีใครชิงตัดหน้าเสียก่อน แต่พอเดินไปถึงเก้าอี้ตัวนั้น ก็อดเสียดายไม่ได้กับแรงที่ทุ่มไปกับการสับขา เพราะเก้าอี้ตัวนั้นฝุ่นเขรอะเกินกว่าที่กระดาษทิษชู่อันน้อยนิดจะปัดกวาดได้

พอรุ่งเช้าอีกวันมีโอกาสเดินสำรวจหมู่บ้าน จึงได้พบกับความจริงข้อหนึ่งเกี่ยวกับเรื่องของการนั่ง ข้อสังเกตุก็คือ ม้านั่งหรือชุดม้าหินอ่อนที่ตั้งอยู่ใต้ต้นไม้ และอยู่ห่างจากตัวบ้านหน่อยนึง จะกลายเป็นม้านั่งที่รกร้างไปในไม่ช้า เพราะหน้าแล้งที่นี่ฝุ่นจะเยอะมาก ..ปัญหาของฝุ่นที่นี่ก็คือ แค่เป่าๆ มันจะไม่ไป

ก็จบกันไปสำหรับทริปฮาๆ เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ฝุ่นสามารถมองเห็นด้วยตาเปล่า

10 Comments

  1. Phaa

    ฮาๆๆ ขำมาก ๆ ครับ แหมท่านได้เที่ยวรอบโลกเลยหนะครับ ผมว่าจะกลับบ้านเหมือนกันแต่เวลางานไม่เอื้ออำนวยเลยอดไปเลย ปีหน้าอย่าลืมแวะไปบ้านผมด้วยเด้อ อิอิ บ้านผมไม่มีฝุ่นมากขนาดนั้น แต่ชั้นชัน นะลองไปดูอาจโหดมันฮากว่านี้ก็ได้ครับ

  2. EdiTor (Post author)

    คุณ Phaa ไม่ทราบบ้านอยู่ไหนครับ เผื่อมีโอกาสจะแวะไปกินข้าว

  3. patamon

    สวัสดีครับ
    ไม่ทราบว่าที่คุณ EdiTor ได้ไปมา
    ใช่ที่บ้านรวมไทยพัฒนา ที่พบพระ หรือเปล่าครับ

  4. สาวบ้าน6

    น่าสนุกมากเลยน้อ เสียดายจังปีนี้จัดงานที่บ้านเราด้ายแต่เราไม่ได้กลับเพราะติดเรียน และอาจารย์ไม่ให้กลับ เสียดายมากๆๆๆ เชื่อมั๊ยตั้งแต่วันที่ 5-11 ไม่มีคืนไหนจะนอนหลับได้เลย เพราะอยากกลับมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เพื่อนเราหนีกลับไป มาอาจารย์ไม่เห็นจะด่าจะว่าอะรัยเลยรู้อย่างนี้อ่ะหนีกลับบ้างก็ดี แต่ไม่เป็นรัยปีนี้ผ่านไปแล้วช่างมัน แต่ปีหน้าจะไม่พลาดแน่นอน

  5. EdiTor (Post author)

    คุณ patamon ผมเองก็ไม่ทราบว่าบ้านรวมไทยพัฒนาครอบคลุมกี่หมู่ แต่ที่ไปมาคือ บ้านห้าและบ้านหกน่ะครับ

    คุณ สาวบ้าน6 ไม่ต้องเสียดายครับ เพราะที่ตากเค้าสนุกทุกปี

  6. patamon

    แหะๆ ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันครับ
    แต่ว่าหมายถึงที่ว่า ทางไป อ.อุ้มผาง หรือเปล่าครับ
    ประมาณ กม. ที่ 44

  7. patamon

    อ้อ สงสัยจะที่เดียวกันแล้วล่ะครับ ฮ่าๆๆๆ

    คือจริงๆ แล้วต้องขอสารภาพตามตรงครับผม
    คือพอดีว่า ผมไม่ได้เป็นคนม้งนะครับ
    แต่ว่า พอดีได้มีโอกาสมาสัมผัสกับพี่น้องชาวม้ง
    แล้วผมเองก็ประทับใจมาก และก็มีโอกาสได้ไปเยือนอีกครั้ง
    เมื่อตอนปีใหม่ม้งที่ผ่านมาครับ

    ถ้าอย่างไรแล้ว ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ

  8. EdiTor (Post author)

    คุณ patamon คิดว่าเป็นที่เดียวกันครับ เพราะหมู่บ้านม้งแถวนั้นเค้ารวมตัวจัดงานที่เดียวกันครับ

    ยินดีต้อนรับสู่ชุมชนม้งแห่งนี้ครับ

  9. lovelyda

    ไปมาเหมือนกันค่ะ หนุกมั่กๆๆๆ คนเยอะดีนะคะ เท่าๆเข็กน้อยเนี่ยแหละค่ะ

    หลายๆที่มารวมกันอย่างนี้ก็หนุกอีกแบบนะคะ ก็ไปบ้าน 5 และ6 มาค่ะไปเจดีย์โคะมาด้วยหนุกเหมือน

    กันค่ะ ไปวันเด็กด้วยค่ะเด็กๆก็แสดงความสามารถอย่างเต็มที่กันเลยค่ะ หนุกมากค่ะขอบอก

  10. คนบ้าน5

    ใครจะเชื่อไหมว่าเราโตปานนี้แล้วแต่ไม่เคยไปเที่ยวงานปีใหม่จริงๆจังสักที ทั้งที่หัวใจทั้งดวงคือคนม้งน่ะ เคยโดนแม่บังคับให้สวมชุดม้งด้วยล่ะ เป็นเพราะเรียนและอยู่ต่างจังหวัดตลอดจึงไม่มีเพื่อนที่บ้านเลย ต้องบอกว่าเพื่อนรุ่นเดียวกันมีลูกกันหมดแล้ว เวลากลับจึงไม่มีเพื่อนเที่ยวเล่นมั้ง อยู่ที่เรียนแล้วรู้สึกว่าเราเด็กจัง พอกลับบ้านรู้สึกว่าเราแก่จังน่ะ เพราะสาวๆ13 14 15 โตไล่เราแล้ว 555

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *