ภาพอดีต ม้งถ้ำกระบอก

ประมาณสามปีมาแล้ว  ที่พี่น้องม้งถ้ำกระบอกได้โยกย้ายถิ่นฐานไปยังสหรัฐอเมริกา  และมีบางส่วนไปประเทศแถบยุโรป  มาวันนี้ผมจะขอนำภาพบางส่วน  ซึ่งถ่ายในช่วงที่พี่น้องม้งถ้ำกระบอก  กำลังจะได้เดินทางไปประเทศที่สาม 

ตั้งแต่พี่น้องม้งที่ถ้ำกระบอกย้ายออกไปหมดแล้ว  ตัวผมเองก็ไม่ได้เดินทางไปวัดถ้ำกระบอกอีกเลย  ก็เลยไม่ทราบว่าปัจุบันสภาพพื้นที่  ที่เคยเป็นชุมชนของพี่น้องม้งถ้ำกระบอก  ทุกวันนี้มีสภาพเป็นอย่างไรบ้าง  ถ้าใครเคยไป  ก็มาเล่าสู่กันฟังบ้างนะครับ

This is some Images of Hmong Tham Krabok, taken during the time of Moving to USA. Hmong Tham Krabok already moved to USA since 2005. But some of the Hmong from Tham Krabok have moved to Ban Huay Nam Khao, Phetchabun. 

โดย EdiTor

2013 โปรเจคใหญ่ยักษ์มโหฬารระทึก

18 comments on “ภาพอดีต ม้งถ้ำกระบอก

  1. ขอบคุณนะครับ ที่เอารูปมาให้ดู

    ขอถามนอกเรื่องหน่อยครับ อยากทราบว่าคุณอยู่ที่ไหนครับ ? ถ้าอายก็ตอบไปที่เมล์ผมนะครับ
    ด้วยมิตรภาพ

  2. คนป่ากลาง ตอนนี้อยู่กรุงเทพฯ ครับ

  3. ในอดีตเคยรุ่งโรจน์แต่ในปัจจุบันแทบไม่เหลืออะไรอีกเลย

  4. เห็นภาพเก่าๆๆแล้วคิดถึงเค้าน้อ ตอนนี้คงไม่เหลืออะไรแล้ว แต่เมื่อปีก่อนเห็นวีดีโอที่ทางรัฐบาลเค้าสั่งให้รื้อหลุมฝั่งศพของบรรพบุรุษของพี่น้องม้งแล้วน่าสงสารมากเลยโดยให้พวกเจ้าหน้าที่กู้ภัยจากโคราชมาขุดศพ ถ้าศพไหนเน่าเหลือแต่กระดูกแล้วก้อเอาไปเผาแต่ถ้าศพไหนยังเน่าไม่หมดยังมีชิ้นเนื้ออยู่ก็จะเอาไปต้มจนเปื่อยแล้วขุดเอาเนื้อออกจากนั้นเอากระดูกไปเห็นแล้วน่าสงสารมาก ไม่รู้ว่าคนอื่นๆๆได้เห็นหรือป่าว

  5. เราแต่งงานกับชายม้งเมื่อปี พ.ศ.2546 พอเที่ยงคืนวันที่ 14 เดือน กันยายน พ.ศ.2547 แฟนเราก็อพยพไปอเมริกา รัฐ มินเนโซตา เราเสียใจมากแต่เราไม่อยากให้ไปเลยแต่มันจะมีประโยชน์อะไรถ้าให้เขาอยู่แบบไม่มีอนาคตที่นี่ ก่อนหน้านั้นประมาณ 6เดือนเขาจะมีการเซ็นชื่อขอเดินทางแฟนเราก็ไปเซ็นอีก3เดือนต่อมาก็ไปตรวจร่างกายเตรียมพร้อม แม่ของแฟนเราไม่ไปและไม่ยอมให้คนในบ้านไปเลย แต่ไม่มีใครยอมลูก 3คนไปหมดเหลือแต่แม่ พ่อ และพี่คนกลางกับสะใภ้ที่ไม่ได้ไปเพราะต้องอยู่ดูแลแม่ ก่อนหน้าวันที่จะไปประมาณ1อาทิตย์ เราไม่สบายมากแฟนเราออกไปซื้อยา กลับมาก็เอาแต่นั่งมองหน้าเรา เราก็ใจหายเดาได้เลยเราเลยถามว่าจะไปแล้วใช่ไหม?วันไหน?พอเขาบอกเรา น้ำตาเราไหลทันทีเลยเราเสียใจเขาก็กอดเราร้องไห้ไปกับเรา เราร้องไห้ทุกวันจนถึงวันที่เขาไป เราไปส่งเขาขึ้นรถเราร้องไห้เขาบอกเราว่าอย่าร้องแต่เขาก็ร้อง เราวิ่งตามรถเขาไปจนเราวิ่งตามไม่ทันมีแต่คนวิ่งตามเรากลัวเราเป็นลม คืนนั้นมีแต่เพื่อนของแฟนเราและครอบครัวของแฟนนอนเฝ้าเราเพราะกลัวเราจะฆ่าตัวตาย นับจากวันที่เขาไป 1เดือนจนถึงวันนี้เขาไม่เคยติดต่อมาหาเราเลย แต่เราก็หวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะมา ก่อนเราตายขอเจอเขาครั้งสุดท้ายก็ยังดี…

  6. ขอแสดงความเสียใจกับชะตากรรมของ คุณฝิ่น และครอบครัวด้วยครับ วันหนึ่งถ้าแฟนคุณ ฝิ่น ตั้งหลักปักฐานได้ เค้าจะกลับมาหาคุณ ฝิ่น อีกครั้งหนึ่ง

    ผมเห็นหลายๆ ครอบครัวที่พลัดพรากกันในเหตุการณ์ครั้งนั้น ก็ได้แต่หวังว่าจะไม่มีเรื่องแบบนี้กับชีวิตม้งเราอีก

  7. ผม เปนเด็กถำมาก่อนครับ อยู่มาตั้งแต่เด็กละ ตอนที่มีชาวมั้งอยู๋ ถำกระบอกดีมีชีวิตชีวามากครับ แต่ตอนนี้ดู ยังไงไม่รุ +++++++++++++++++

  8. - ผมโตขึ้นมา ก็เห็นม้งมาอยู่ในถ้ำกระบอกแล้ว ตอนแรกที่ได้เห็นเป็นเพียงกลุ่มเล็กที่อยู่ติดกับกุติหลวงพ่อจรูญ ปานจันทร์ ม้งรักหลวงพ่อจรูญ ปานจันทร์มาก เพราะเป็นผู้นำม้งเข้ามาอยู่เป็นกลุ่มแรก จนกระทั้งมากมายเป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่ ผมอาจจะไม่ได้ผูกพันธ์กับชาวม้งมากนัก ผมนึกถึงอดิตที่เคยแข่งขันฟุตบอลกับชาวม้ง เป็นรายการฟุตบอล 7 คน ถ้ำกระบอกคัพครั้งที่ 1 ซึ่งผมได้แช่มป์มา ใช้ชื่อทีม ทรงไทย เป็นครั้งแรกที่ผมเล่นบอลแล้วมีความสุขที่สุข ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ ผมดีใจที่ได้เ่ล่นฟุตบอลกับชาวม้งทุกคน และมันคงจะไม่กับมาอึกแล้วกับความ สุขครั้งนี้ เพราะทุกวันนี้ไม่มีภาพชาวม้งหลงเหลือไว้อึกเลย จะบอกว่าคิดถึงทุกคนที่ผมรู้จัก และอึกหลายคนที่รู้จักผม big ทรงไทย ถ้าชาวม้งคนไหนได้อ่านบทความนี้ และคิดถึงกัน อีเมลมาหาได้คิดถึงนะครับ ม้งทุกคน

  9. เห็นภาพแล้วนึกถึงอดีตที่ผ่านมาวันเวลามันช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน เมื่อก่อนเศรษฐกิจเฟื่องฟู มิตรภาพที่ดีระหว่างพี่น้องชาวม้งกับชาวไทย ไม่มีอีกแล้ว เหลือแต่ความทรงจำที่ดีดี เราก็เป็นคนหนึ่งที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นมันยากที่จะบรรยายออกมาได้ทั้งหมด คิดถึงเพื่อนๆเราที่เป็นชาวม้งที่นั่นเมื่อไหร่พวกเธอจะกลับมา หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะ

  10. ถ้าไปเลิกเหล้า บุหรี่ ต้องใช้เวลารักษานานไหม ต้องมีญาติไปดูแลหรือเปล่า เสียค่าใช้จ่ายหรือไม่ และต้องเตรียมอะไรไปบ้าง

  11. เมื่อวันวานเราเป็นคนไทยคนเดียวที่ไปงานศพม้งที่ถำกระบอก(งานสุดท้าย) น่าสงสารยายแกน๊ะ ลูกหลานไปเมกาหมด ทิ้งแกให้โดดเดี่ยวเดียวดายใว้คนเดียว ยามตายก็ไม่มีลูกหลานจัดงานให้ แต่ยังดีที่มีม้งด้วยกันจัดงานให้แกจนเสร็จ บอกได้คำเดียวครับว่า หดหู่ ( จนต้องแอบไปปาดนำตาทิ้งข้างบ้านเล่า )

  12. เมื่อเช้า แวะไปถำฯ มายังจอดรับม้งจากปากทางไปส่งวัดอยู่เลย ยังมีมาเรื่อยๆนะ บางคนก็มาดูที่ ที่เขาเกิด บางคนก็มาดูที่ที่เขาเคยเรียน (ธารทองแดง)ยังนึกย้อนกลับไปถึงภาพที่พวกเขา เดินแถวจากถำกระบอกมาโรงเรียนตอนเช้า พอวันหยุดก็มานั่งอ้อนขอซื้อไก่ไปชน ปัจจุบันภาพเก่าๆไม่มีให้เห็นอีกแล้ว ลป.เจออยู่คนนึงรู้สึกว่าจะชื่อวุฒิ แกมีแนวคิดว่าจะทำพิพิธภัณฑ์ม้งที่ถำกระบอกนะใว้ให้กลุ่มที่ไปเมกากลับมาดู ทั้งของใช้ และเอกสารต่างๆ แกเก็บใว้แยะเลย ถ้าแกทำแล้วจะมาบอกนะ

  13. ผมเปนม้งคนหนึ่งที่เคยอยู่และเติบโตอยู่ที่ถ้ำกระบอกและตอนนี้ผมก้มาอยู่ที่เมกาแล้วช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดก้คือช่วงอยู่ถ้ำกระบอกแหละ

  14. ผมคิดว่าสิ่งที่เปลื่ยนไปเป็นสิ่งที่ดีสําหรับชาวม้งที่นั้นเพราะพวกเขาจะได้ไปประเทศที่สามเป็นที่ ที่เขาจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ เป็นที่ ที่เขาจะได้มีอนาคตก็ดีใจด้วยกับผู้ที่ได้ไปอยู่ในประเทศที่เจริญกว่าขอทุกคนโชคดีกับชีวิตใหม่

  15. เราไม่ได้เกิดที่ถ้ำกระบอก แต่เราได้มีโอกาสได้เข้ามาในหมู่บ้านถ้ำกระบอกสองสามครั้ง เรารู้สึกว่าเราโชคดีมากมายแค่ใหนที่ในชีวิตนี้เราได้เห็นความเป็นอยู่ของม้งถ้ำกระบอก บอกได้คำเดียวว่าคิดถึงมากมาย เราไม่ได้รู้จักใครที่อยู่ข้างในเลยแต่เราก็รู้สึกว่า มันแค่ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้นทุกอย่างก็เงียบเหงาหมด เราเสียดายที่ตอนนั้นเราไม่มีโอกาสได้ไปเล่นปีใหม่ในนั้น เพราะว่าเรายังเด็กไม่มีใครพาไปและไม่รู้จักใคร วันก่อนเราได้เดินทางผ่านมาทางพระพุทธบาท เราเลยแวะเข้าไปดูสักหน่อย อยากจะบอกว่าไม่มีอะไรหลงเหลือให้ดูเลย มีแต่ป่าที่รกและ บ้านม้งไม่กี่หลังคา พวกเขาคงจะเหงาน่าดู อยากให้พี่น้องม้งที่เคยอยู่ที่นี่ คิดถึงคนที่นี่บ้างนะ เรายังคิดถึงพวกคุณอยู่

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>