หลวงพ่อเสวงพระผู้มีพระคุณต่อพี่น้องม้ง (พระครูปทุมกิจโกศล)

หวัดดีครับ หวังว่าทุกท่านมีความสุขสบายดีนะครับ หลายวันนี้ผมไปงานศพบ่อยมาก ทั้งในกรุงเทพและต่างจังหวัด เพราะเพื่อนๆ ผมที่ทำงานด้วยกันล้วนแต่เป็นคนไทยพื้นราบ ก็เลยต้องไปงานศพอย่างไม่มีว่างเว้นเลย จึงทำให้ผมนึกถึงพระเถระรูปหนึ่ง ที่ผมเองก็เป็นลูกศิษย์ของท่าน และท่านก็เป็นที่รู้จักของพี่น้องม้งในวงกว้างด้วย ท่านได้มรณภาพไปประมาณ 3 ปีแล้ว แต่ถ้าไม่กล่าวถึงท่านเลย ก็อาจทำให้พี่น้องม้งเราเป็นคนที่ไม่รู้จักคุณคนไปได้ เพราะท่านเป็นผู้มีพระคุณของพี่น้องม้งหลายต่อหลายคนในที่นี้จริงๆ รวมทั้งผมด้วย

nolvadex dosage

เมื่อนึกถึงเรื่องเด็กวัดเด็กวา การบวช หรือเป็นสำนักวัดเรียน หลายท่านคงนึกได้ที่วัดสระแก้วจังหวัดอ่างทอง และวัดศรีโสดา จังหวัดเชียงใหม่ หรือบางคนอาจนึกเตลิดไปถึงโรงเรียนศึกษาสงค์เคราะห์ต่างๆ ไม่ว่าจะ เป็นที่น่าน ที่เชียงราย และที่จังหวัดตาก พวกเราพี่น้องม้งคงปฏิเสธไม่ได้ว่า พวกเราบางส่วนที่ได้ดิบได้ดี อ่านออกเขียนได้ ได้มีการมีงานมีการทำ ก็เพราะได้รับการสนับสนุน ได้รับโอกาสจากอริยสงฆ์ในสังคมไทยเหล่านี้ จนทำให้พวกเรามีจุดยืนในแผ่นดินไทยแห่งนี้

ย้อนไปเมื่อปีพ.ศ.2539 – 2543 หลายคนที่เป็นพี่น้องม้งบ้านปางแก มณีพฤษณ์ น้ำสอด buy viagra with discount รวมถึงปางป๋วยด้วย ตลอดจนป่ากลางด้วย ในสมัยนั้นมีพี่น้องม้งหลายร้อยชีวิต ลองจินตนาการดูนะครับ ว่ามีเด็กม้งที่ใส่เสื้อผ้าเก่าๆ ตัวมอมแมม ไม่รู้ประสีประสาอะไร ได้นั่งรถบัสที่แสนจะร้อน เพราะ อัดมาเกินอัตรา รถก็เป็นรถพัดลม บางคนรวมทั้งผมด้วยพ่อแม่ ร้องห่มร้องให้เหมือนลูกไปแล้วจะไม่กลับมา แม้ด้วยความรักลูกมากเพียงใด แต่ด้วยความที่คิดว่า การขึ้นรถบัสคันนั้น จะพาลูกน้อยของตัวเองที่ตัวเองก็ไม่มีเงินทองเลี้ยง ไม่มีเงินส่งเสียให้ได้มาเป็นคนมีการศึกษาในกรุงเทพ แม้แสนจะคิดถึงประการใด แต่ขอให้มีโอกาสพี่น้องม้ง เราก็ต้องมองเห็นประโยชน์ตรงนี้เป็นสำคัญ ผมยัง เห็นเด็กน้อย ที่อายุประมาณ 7 ปี ขึ้นรถคันนี้มาด้วยหลายคน

sawangbhop-temple
วัดสว่างภพ

หลายคนชักสงสัยว่า แล้วตกลงรถบัสคันนั้นพาเด็กๆ เหล่านั้นไปไหน คนบ้านเลขที่ 96 นี่มักเขียนอะไรให้สงสัยอยู่เรื่อยเลย ก็ต้องบอกว่ารถบัสหลายคันนั้น ได้พาเด็กเหล่านั้นมาบวชเรียนอยู่ที่วัดสว่างภพ ต.คลองสี่ อ.คลองหลวง จ.ปทุมธานี สถานที่แห่งนี้แม้ไม่ใหญ่นัก แต่พี่น้องม้งเราก็อยู่ร่วมหลายร้อยชีวิต บวชเป็นสามเณรเรียนหนังสือกัน ก็ได้ หลวงพ่อเสวง หรือพระครูปทุมมกิจโกศล นี่แหละครับ เป็นคนหาเลี้ยงพี่น้องม้งหลายร้อยชีวิตนี้ ให้ทั้งการศึกษา ให้ทั้งการเป็นอยู่ จนเดี๋ยวนี้ผมคิดว่าลูกศิษย์ม้งของ หลวงพ่อเสวงไปอยู่ทุกมุมโลกแล้วครับ

ผมยังจำได้ เนื่องจากพี่น้องม้งเราค่อนค้างยากจน แน่นอนที่บ้านตามป่าตามเขาอย่าง ปางแก มณีพฤษร์ นี่คงยังไม่มีไฟฟ้าเมื่อสิบกว่า ปีที่แล้วนะ ดังนั้นจึงไม่ค่อยมีโอกาสดูทีวี แต่ เมื่อพวกเราเหล่าพี่น้องม้งมากมายหลายร้อยชีวิตนี้ ได้ มาอยู่ที่นี่ หลวงพ่อท่านก็ใจดี https://SocialTrusts.com ให้ทีวีที่ ห้องโสตสื่อเครื่องหนึ่งให้เป็นกองกลาง วันเสาร์วัน อาทิตย์ที่โรงเรียนปิด ก็ไปเช่าวีดีโอมาให้ดู ก็นึกไปแล้วก็ยังสุขใจ เพราะว่าม้งเราไม่ค่อยมีทีวีดู ดังนั้นพอวันเสาร์วันอาทิตย์ ก็มีคนมารออยู่ที่หน้าห้องโสตสื่อเพื่อรอดูหนังตั้งแต่เช้ามืดแล้ว และวิ่งแย่งกันเข้าไปในห้องโสตสื่อ เพื่อจะจองข้างหน้าจอทีวี อย่างสนุกสนามแสนดีใจอย่างยิ่ง และผมคิดว่าปัจจุบันนี้ทุกคนยังจำความรู้สึกสุขใจนี้ได้

หลายคนหลายท่านมี โอกาสมาในแผ่นดินภาคกลาง ก็เพราะท่าน บางท่านหลังจากบวชเรียนอยู่วัดสว่างภพ เรียนจบแล้ว กลับบ้านและก็ไม่ได้กลับมาในดินแดนภาคกลางอีกเลยตลอดชีวิตก็เยอะ พวกเราเหล่าพี่น้องม้ง ที่ได้รับการอุปถัมภ์จากหลวง พ่อเสวง ล้วนแต่สำนึกในพระคุณของท่านสุดล้นพ้น แม้บางครั้งพี่น้องม้งหลายคนมาทำงานในกรุงเทพ ก็อดไปกราบไปขอพรจากท่านไม่ได้ เป็นต้องไปกราบท่านอยู่ล่ำไป เหมือนกับว่าท่านเป็นพ่อเป็นแม่ และเป็นทั้งญาติผู้ใหญ่ คนเดียวของพี่น้องม้ง ที่มีอยู่ในดินแดนภาคกลางแห่งนี้

phra-khru-saweng
ร่างของหลวงพ่อเสวง (พระครูปทุมกิจโกศล) ในเรือนแก้ว

จนในที่สุดในวัน ที่ 23 สิงหาคม 2550 พระครูปทุมกิจโกศล หรือหลวงพ่อเสวง ท่านก็ได้ละสังขาร ทำการมรณภาพไป ผมเองก็ไปฟังพระอภิธรรมอยู่คืนสองคืน ลูกศิษย์ต่างๆ ของหลวงพ่อท่าน ทยอยมากราบท่าน มาทำบุญให้กับท่าน บางคนมาไม่ได้ ก็ได้ส่งใจมาด้วยความระลึกถึงในพระคุณที่หลวงพ่อท่านมีความเมตตาต่อพี่น้องม้ง ในงานก็มีคนม้งที่อยู่ในกรุงเทพก็มาร่วมงานมากเหมือนกัน เพราะอะไร ก็อย่างที่บอกว่า หลวงพ่อเป็นพระสงฆ์องค์แรก ที่รักและเอ็นดูพี่น้องม้งเรามากและผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ในวัดต้องบอกว่ามีคนม้งเกือบ 80% เวลาปิดเทอมก็เป็นหลวงพ่อท่านอีกแหละ เหมารถบัสไปส่งที่บ้าน เลย เวลาเปิดเรียน ก็ท่านอีกแหละเหมารถบัสมารับถึงที่เช่นกัน นี่ไม่เรียกว่า เมตตาเอ็นดูแล้วจะเรียกว่าอะไร

ปัจจุบันนี้ท่านได้จากพวกเราเหล่าพี่น้องม้งไปแล้ว คราวนี้มาทำงานกรุงเทพ ถึงคราวทุกข์ใจมีปัญหา จะไปปรึกษา ท่านก็ไม่ได้อีกแล้ว เพราะท่านได้จากเราไปแล้ว แต่เนื่องจากท่านมีลูกศิษย์ลูกหาเยอะ ก็เลยยังไม่ได้ทำการ ฌาปนกิจท่าน เอาไว้ให้ลูกศิษย์ลูกหา จากทุกสารทิศมากราบมาอธิฐานขอพรจากท่าน อย่างไรเสีย ปัจจุบันนี้ ร่างของท่านยังอยู่ที่วัดสว่างภพ หากพี่น้องท่านใด ยังไม่ได้มากราบร่างของหลวงพ่อเสวง ก็ขอ ให้มากราบท่านนะครับ อย่างน้อยก็เสดงถึงความกตัญญูที่เรามีต่อท่าน หรือท่านใดที่ยังไม่ได้ทราบข่าวก็ถือโอกาสนี้ประชาสัมพันธ์แจ้ง ข่าวต่อๆ กันนะครับ

อย่างไรก็ตามแต่ ไม่เพียงแต่หลงพ่อเสวงผู้มีพระคุณต่อพี่น้องม้งเราเท่านั้น https://dvakotla.com.ua/ หากว่าจะเป็นใครก็แล้วแต่หากมีพระคุณมีความรักความเอ็นดู เมตตาต่อพี่น้องม้งเรา ก็ขอให้พี่น้องม้งทุกท่านหาโอกาสตอบแทนพระคุณนะครับ ผมเชื่ออย่างยิ่งว่า ผมเองถ้าไม่มีหลวงพ่อเสวง หรือพระครูปทุมกิจโกศล ผมเองก็คงเป็น แค่ชาวบ้าน ชาวไร่ทำไร่อยู่บนป่าบนเขา วันๆ คงเอาแต่ทำนาทำไร่เลี้ยงสัตว์ ไม่รู้จักกับคำว่าศิวิไลหรอกครับ ผมจากบ้านมาอยู่กับหลวงพ่อท่านด้วยตัวมอมแมมดูเหมือนเด็กหมดอนาคต แต่ท่านไม่ได้มองพี่น้องม้งเราเช่นนั้น ท่านเมตตายื่นเมตตาธรรมค้ำจุนโลกกับพี่น้องม้งเรา ถ้านับแล้วหลายร้อยหลายพันชีวิตได้มีโอกาสมายืนอยู่ในเส้นทางชีวิตใหม่ ท่านเป็นผู้เมตตาชี้เส้นทางแห่งชีวิตใหม่ให้กับพี่น้องม้งเรา และยังมีอีกหลายที่หลายสถานศึกษา ที่หยิบยื่นโอกาสให้พี่น้องม้งเรา พวกเราเหล่าพี่น้องม้งจะจดจำพระคุณเหล่านั้นอย่างมิลืมเลือน

zp8497586rq

17 Comments

  1. คนด้อยโอกาส

    ขอแสดงความยินดีกับ คุง บ้านเลขที่ 96 ที่ได้โอกาสดังกล่าวในการแสวงความรู้ในสถานที่ศึกษา ซึ่งก็คงไม่ต่างจากผมมากนับ ซึ่งผมจบ โรงเรียนศึกษาสงเคราะห์เชียงใหม่ รุ่นที่ 7 (มัธยมศึกษาตอนปลาย)ซึ่งโรงเรียนศึกษาสงเคราะห์เชียงใหม่ เป็นอีกหลายๆโรงเรียนที่ให้ความช่วยเหลือกับเด็นด้อยโอกาส /เด็กชาติพันธุ์

    ขอบพระคุณอย่างสุงที่ได้ให้โอกาสด้านคุณภาพชีวิต(การศึกษา ความเป็นอยู่ ประสบการณ์ทักษะชีวิต ฯลฯ)ในการดำรงอยู่ต่อ ไม่อย่างนั้นคงแต่งงาน มีลูก เช้ากว่านี้ และคงไม่ได้มาอยู่พิมพ์ในเว็บม้งแห่ง เพราะคงไม่มีโอกาส ไม่มีเวลา ไม่มีความรู้ทักษะในการพิมพ์อักษรไทยอย่างนี้

    ขอบพระคุณอีกครั้ง

  2. สาวม้งไกลบ้าน

    ขอร่วมซาบซึ้งในพระคุณ หลวงพ่อท่านด้วยค่ะ ถึงแม้จะไม่ได้เป็นลูกศิษย์ท่านก็ตาม

    อ่านแ้ล้ว รู้สึกดีใจ ที่ยังมีคนที่รักและเมตตาพี่น้องม้งอย่างเรา

  3. นายแสนดี

    พอได้อ่านบทความนี้แล้วก็นึกถึงอดีตสมัยเด็กๆ ผมก็เป็นคนหนึ่งที่เติบโตมากับวัด
    อยู่วัดตั้งแต่เรียนชั้นป.2 จบ ป.6ก็บวบเรียนต่อจนจบ ม.6 แล้วสึกมาเรียนต่อปวส.
    แต่ก็ยังเป็นเด็กวัดอยู่ในวัด เพิ่งออกจากวัดก็ตอนมาต่อ ป.ตรี2ปีนี่เอง ปัจจุบันผม23
    ถ้าคิดๆแล้วผมอยู่กับวัด13ปี ซึ่งมากกว่าครึ่งชีวิตซะอีก ต้องยอมรับว่าคนม้งเราส่ว
    ใหญ่ที่ประสบความสำเร็จในชีวิตนั้นล้วนมาจากการอบรมเลี้ยงดู และให้การศึกษาของวัด

  4. EdiTor

    ผมเองตอนขึ้น ป.2 แม่พาไปเรียนวัดสระแก้ว ก็ไม่ทราบด้วยเหตุผลอันใด ไปเพราะกระแสวัดสระแก้วกำลังบูม หรือเป็นเพราะตัวผมมีพี่น้องหลายคน ..ยังจำได้ว่าช่วงเวลาที่อยู่ในวัดนั้น สิ่งหนึ่งที่ผมชอบคือ เวลามีงานศพ เพราะบางงานเค้าจะมีการโปรยเหรียญบาท (ส่วนใหญ่เป็นเหรียญห้า) บางทีก็แย่งสิบบาท ยี่สิบบาท ..ขึ้นอยู่กับจำนวนคู่แข่ง

    ใช้ชีวิตอยู่ในวัดสระแก้วได้สองเดือน แม่มาเยี่ยมก็หนีกลับบ้านพร้อมแม่ (เพราะร้องไห้คิดถึงบ้านตลอด) ..กลับมาเรียนต่อที่ป่ากลาง อ.สมัย (อดีตครูประจำชั้น ป.หนึ่ง) ว่าให้ใหญ่เลย คิดถึงแล้ว ฮา

  5. 111111

    โดยส่วนตัว ผมคิดว่า ปัจจุบันไม่เหมือนแต่ก่อนแล้วหล่ะ เพราะว่า คนรุ่นก่อน ๆ นั้นไปอยู่แล้วตั้งใจเรียนจริง มีความอดทน ขยันขันแข็ง แต่ปัจจุบันไม่ใช่เสียแล้ว และนี่คือปัจจุบัน เอาใกล้ ๆ ตัวเลยนะ ผมมีน้อง ๆ ไปเรียนก้อเยอะนะที่วัดสระแก้ว สาเหตุเพราะพ่อแม่มีลูกหลายคน ลำบาก เลยส่งไปเรียนเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย และหวังว่าลูก ๆ จะตั้งใจเรียน แต่หาคิดไม่ว่าที่นั่นคือนรกของลูก ผมเคยไปเยี่ยมน้อง ๆ ปีละครั้ง เมื่อประมาณ 10 ปีที่แล้วเห็นจะได้ ที่นั่นสกปรก เด็กเยอะแยะ เด็กตัวเล็ก ๆ นอนไปเรื่อย เสื้อผ้าสกปรก แมลงวันตอม เป็นไข้ ไม่มีใครดูแล น่าสงสาร กินข้าวทีต้องต่อแถวยาว ไอ้ตัวใหญ่ไม่เท่าไหร่ พอดูแลตัวเองได้ ได้ตัวเล็กนี่สิถูกรังแกต่าง ๆ นานา (อันหลังนี้น้อง ๆ เล่าให้ฟัง) แต่ก็น่่าจะจริง ความเป็นอยู่ลำบากกว่าที่บ้านอีก เพียงแต่มีข้าวกินฟรี เรียนฟรี เท่านั้นแหละ แถมที่นี่ยังเป็นคล้าย ๆ สถานพินิจฯ ที่เอาเด็กนิสัยดีๆๆ ที่หลงทำผิด ไปอยู่รวมกับเด็กนิสัยเหี้ยๆๆ อยู่ไปนาน ๆ เข้าเด็กพวกนี้เลยนิสัยเหี้ยไปหมด กลับมาบ้านนะคุยกันมึง ๆ กู ๆ นิสัยก้าวร้าวเปลี่ยนไปเยอะ ไม่มีสัมมาคารวะเหมือนตอนยังไม่ได้ไปเลย การเรียนก้อย่ำแย่สู้เด็ก ๆ แถวบ้านไม่ได้ ไปสอบที่ไหนก้อไม่ติด ให้ไปหางานทำก้อไม่ไป ริบังอาจตั้งตัวเป็นนักเลงในหมู่บ้านอีก เสพยาบ้าอีก ไปเอานิสัยมาจากที่ไหนเนี่ย ยิ่งลูกผู้หญิงนะอย่าส่งไปเลย เดี๋ยวจะเสียใจทีหลังยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็นอีก คุณพ่อคุณแม่ทั้งหลาย ที่ว่าเช่นนี้ เพราะว่าปัจจุบันปัญหาเรื่องเพศที่รุนแรงมากขึ้น เด็กมีเพศสัมพันธ์ก่อนวัยอันควร โรคติดต่ออีกต่างหาก โดยที่เจ้าหน้าที่ของวัดดูแลไม่ทั่วถึง หรือบางครั้งแอบหนีไปนอกวัดบ้างก็มี เพราะฉะนั้นควรให้เรียนอยู่ที่บ้านดีกว่า ให้อยู่ในสายตาของผู้ปกครอง และชีวิตบ้านนอก มีขนบธรรมเนียมประเพณีดีงาม เด็ก ๆ บ้านนอกนิสัยดี ๆ ทั้งนั้นครับ ยกเว้นเด็กสันดาน อันนี้ก้อขอฝากพ่อแม่พี่น้องทุกคน ได้เอาไปคิดด้วยนะครับ

  6. โป๊ยเซียน

    ยินดีด้วยคับกะพี่น้องม้งที่มีโอกาส และ/ได้ผู้มีอุปการะคุณดีๆ รักม้งเช่น “หลวนพ่อเสวง”
    ถ้าพวกท่านได้ดี อยู่รอดเหลือพอก้ออย่าลื่มกลับไปทำบุญ ทำกุศลที่วัดนี้ด้วยนะคร๊าบ!
    อย่างน้อยกะไปเยื่อนวัดสักครั้งก็ยังดี
    แม้ผมจะไม่ใช่เด็กวัด เด็กสงเคราะห์ แต่ก้อเคยไปเยียนเพื่อนๆที่เคยอยุ่วัดเช่นกาน
    ก้อเห้นภาพแล้วก้อยอมรับว่า เพื่อนๆผมเหล่านี้ พวกเค้าเปงผู้ใหญ่จิงๆ มีวินัยรู้คุณคน
    เอาตัวรอดได้ แม้พ่อแม่ไม่ได้ดูแลใกล้ชิด ก็แร้วแต่คนนะครับคงไม่ทั้งหมดทุกคน
    ที่อยู่วัด และสถานสงเคราะห์ แต่ถ้าเปงลุกผู้หยิง ก้อควรคิดให้ดีก่อนส่งไปสู่โลกภายนอกคร๊าบ

  7. เคาะสนิม

    สุดยอดครับ เราเด็กวัด

  8. คนไกล

    คง บ้านเลขที่96นายโตมาจากวัดสว่างภพเหรอ? แล้วรุ่นไหนหล่ะ? นี่นายพึ่งไปวัดมาเหรอ?
    เราก้อโตมาจากที่นั่นเหมือนกัน เราดีใจนะที่นายอุตส่าห์เอาเรื่องนี้มาลงไห้พี่น้องม้งได้รู้(นี่เรากะจะลงแล้วเชียว55555555)

  9. คนบ้านเลขที่96

    ครับพึ่งไปมา
    ตอนนี้วัดเปลี่ยนแปลงไปมาก
    ในทางที่ดีนะครับ
    อาคารยาว อาคารฉาก
    อาคารเดี๋ยว อาคารแฝด
    ล้วนแต่ไม่มีให้เห็นแล้วครับ
    มีอาคารใหม่ๆๆสวยๆๆใหญ่ๆๆขึ้นมาแทนไปหมด
    ส่วนรุ่นนั้น ผมจบจากนั้นรุ่นปี 42 นะครับ
    และเป็นม้งป่ากลางรุ่นแรกที่มาอยู่ที่นี่
    ขอบคุณดีใจที่ได้เจอสหายร่วมทาง

  10. เด็กมณีพฤกษ์

    หวัดดี คุณ คนบ้านเลขที่ 96
    ผมเองก็เป็นเด็กวัดสว่างภพเหมือนกัน และคิดว่านายกะผมคงจะน่ารู้จักกัน แต่นึกไม่ออกว่านายเป็นใครผมก็จบรุ่นปี 42 เหมือนกัน แต่คิดว่านายรู้จักชื่อผมแน่นอน “วันดี”
    หลวงพ่อมีพระคุณกับพวกเราจริงๆ นะ ผมเป็นเด็กม้งมณีพฤกษ์รุ่นแรกสุด และน่าจะเป็นเด็กม้งกลุ่มแรกเลยมั้งที่เข้ามาที่วัดแห่งนี้ในปี 2539 เพราะตอนมาถึงไม่มีเด็กม้งเลย ที่มีเยอะๆนั้นเพิ่งจะเป็นตอนหลังตอนนั้น ผมกับเพื่อนๆ ในหมู่บ้านเดินทางมาด้วยกัน 14 คน แต่ละคนตอนนี้ก็แต่งงานไปเกือบหมดแล้ว น่าจะเหลือแค่ 3-4 คน (รวมผม)ที่ยังไม่ได้แต่งงาน
    จำได้ว่ามีพระอาจารย์สิทธิชัยที่เป็นพระธรรมจาริก (เด็กม้งตั้งฉายาให้ท่านว่าว๋ง หรือพูดเป็นม้งว่า Yawm Voo ไม่รู้ใครเป็นคนตั้ง)เอารถกระบะมารับพวกผมถึงบนบ้าน ตอนนั้น บ้านผมก็ไฟฟ้าไม่มี ถนนนี่ไม่ต้องพูดถึงครับกันดารสุดๆ ครับ ผมเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงมาที่นี่ แต่ที่แน่ๆ ที่แห่งนี้เป็นที่ซึ่งปูรากฐานชีวิตให้กับผมเป็นอย่างดี โดยเฉพาะด้านการศึกษา ตอนนั้นผมเพิ่งจบป. 4 เองครับ ภาษาอังกฤษไม่เคยเรียน ABCD ไม่รู้จัก แต่พอมาถึง อาจารย์ก็จัดยัดเข้า ม.1 เลยครับเพราะปีที่ผมมายังไม่มีประถมครับ สรุปว่าเพื่อนๆ ผมรุ่นนั้นที่มาด้วยกันถ้าใครยังไม่จบ ป.6 ก็ได้เข้าเรียน ม. 1 หมด ลองคิดดูเด็ก ป.4 ขึ้นเรียน ม.1 เพิ่งมาท่อง ABCD ตอนอยู่ม.1 ไม่รู้ว่าผ่านมาได้ไง แต่อาจจะเป็นเพราะอาจารย์สอนดี ชีวิตที่วัดก็ต่างจากที่บ้านมากเหมือนกัน ลำบากไม่น้อย แต่หลวงพ่อใจดีมากๆ และมีเมตตาต่อพวกเราจริงๆ ถ้าไม่ท่านสักคนเราคงอยู่ในวัดนั้นไม่ได้ ทุกอย่างเป็นไปตามที่คุณคนบ้านเลขที่ 96 เล่าครับ เราแย่งดูวีดีโอกัน ตอนนั้น Con Air สนุกมากครับ ดูแล้วดูอีกก็ไม่เบื่อ มีความสุขจริงๆ ครับเพราะบนบ้านผมยังไม่มีดูเลยครับ (ที่บ้านผมตอนนั้นทั้งหมู่บ้านมีทีวีเขาดำเครื่องเดียว อยู่ที่บ้านคุณครูครับ ท่านเป็นคนม้งป่ากลางชื่อ ชัชวาล ส่วนมากเราจะดูแต่ท่านเปา เปาปุ้นจิ้น)
    อย่างไรก็ตาม ถึงแม้การเรียนในวัดจะมีข้อดี แต่ก็มีขอเสียหลายประการเหมือนกัน เพราะเหมือนที่คุณ 111111 เขียนข้างบน ส่วนใหญ่เด็กที่ไปอยู่จะเป็นยังอายุน้อยมาก น่าเป็นห่วงเรื่องการเป็นอยู่อย่างมาก ถ้าเป็นไปได้อยากให้เด็กๆ เรียนอยู่ใกล้บ้าน จะได้ไม่ทิ้งช่องว่างในครอบครัว และความผูกพันกับทางบ้านครับ

  11. เด็กวัดผู้ได้ดี

    โอ้..อ่านแล้วนึกถึงภาพอดีตจริง ๆ
    ซึ้งมาก…เราชีวิตก้ไม่ต่าง

  12. คนบ้านเลขที่96

    อ้อครับคุณวันดี
    ผมรู้จักคุณดีรับ
    ผมจำคุณได้ดีด้วย
    ยังไงก็หวัดดีนะครับ
    เหล่าสหายเก่า

  13. เด็กกำพร้า

    อ่านแล้วรู้สึกดีจังค่ะ

  14. BigJ

    มาอ่านแล้วก็นึกถึงอดีตและ มองเห็นภาพเหมือนเพิ่งผ่านไปวันวานเองแต่นี่ ผ่านมาสิบก่วาปีแล้วครับ..ล่าสุดได้กลับเลิ้ยงอาหารเด็กๆและเยี่ยมอาจารย์เก่าๆอีกครั้ง มีความเปลี่ยนแปลงไปมากครับ..คือแย่ลง อย่างที่ คุณตอง1บอกเด็กม้งตัวเล็กๆยังช่วยตัวเองไม่ค่อยได้นะคิดว่า พ่อแม่ใจร้ายใจดำปล่อยมาลำบากแบบนี้ได้อย่างถือถาดทานข้าวยังจะไม่ไหวแล้ว..เห็นแล้วไม่อยากนึกภาพอนาคตเด็กพวกนี้เลย น่าสงสารครับ หากใครมีลูกหลานก็อย่าให้ไปลำบากแบบนี้เลยครับสำหรับคนรุ่นใหม่อย่างเรา…ที่ผ่านให้เป็นเรื่องของคนรุ่นเก่าเถอะครับ..สำหรับเด็กที่พอดูแลตัวเองได้แล้วก็เห็นด้วยนะครับที่มาอยู่จะได้รู้ถึงความลำบากบ้างชีวิตจะได้เข้มแข็ง…ทั้งนี้ขึนอยู่กะผู้นำผู้ดูแลของวัดด้วยนะครับ สำหรับรุ่นผมแล้วถือว่าโชคดีที่สภาพแวดล้อมของวัดขนาดนั้นดีและเป็นระเบียบครับ..เด็กวัดสระแก้วคนหนึ่งครับ..

  15. คน ลมหายใจ ชีวิต

    ฟังเรื่องราวแล้ว มองเห็นภาพได้ดี บ้านเลขที่ 96 ไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่”วันดี”นี้พอจะจำได้ เพราะเป็นเด็กม้งอีกคนหนึ่งที่มีความตั้งใจ เรียนหนังสือเก่ง ตัวเล็ก ๆ ขาว ๆ พูดจาฉะฉานดี “ล่ง”อีกคน และอีกหลาย ๆ คน จำชื่อไม่ได้ นับเป็นเรื่องที่ดีที่พวกเธอยังเป็นคนกตัญญู รู้จักที่มาที่ไปของตนเอง อาจแตกต่างจากอีกหลาย ๆ คนเมื่อจบการศึกษาจากวัดสว่างภพไปแล้ว หาโอกาสกลับไปที่นั่นอีกยากลำบาก อาจด้วยเพราะเหตุผลส่วนตัวหรือภาระหน้าที่บีบรัด และไม่ได้มีโอกาสเข้ามาทางอินเตอร์เน็ต พวกเธอนับว่าเป็นชนเผ่าม้งที่โชคดีที่ได้โอกาสนี้เข้ามา…มาอ่านเจอบทความต่าง ๆ ที่เขียนแล้ว เขียนได้ดีมาก ดีใจด้วยนะครับ และก็ไม่แน่ใจว่าเราอาจจะรู้จักหรือจำกันได้หรือเปล่า เพราะเวลามันล่วลเลยมานานมาก ยังไง ๆ ลองเข้าไปคุยกันได้นะที่
    http://www.facebook.com/thiranont.leela
    หรืออีเมล์ไปคุยกันได้ pranpa33@gmail.com

  16. heart

    it`s so good

    nws zoo kawg li muaj ntau leej ntau tus me nyuam hmoob hlob loj los ntawm lub chaw ko kuv txawm tsis tau nyob loj ntawm lub wat savang pob ko los kuv tau tuaj pom cov me nyuam hmoob nyob kawm ntawv vim muaj luam poj peb cov hmoob ua rau nws nyob thiaj tau tuaj txog hnub no
    kuv xav tias muaj ntau leej ntau tus tau zoo vim los ntawm wat savang pob
    muaj ib tus tub me nyuam hooj xam nws kawm ntawv tiav tam sim no nws tab tom kawm MA. yuav tiav nws lub neej los txog hnub no vim yog thaj chaw no
    yog koj pom meseges no ho mus pab mus hwam tiam phooj ywg

  17. Romeo

    @editor ผมก้อเด็กวัดสระแก้วด้วยคับ

Comments are closed.