อยากดูทีวีไม่ใช่เรื่องง่าย

p>ผมต้องสวัสดีพี่น้องม้งทุกท่าน generic viagra us ที่ผมหายไปจากการเขียนบทความไปหลายวัน เหตุผลง่ายเพียงนิดเดียว มันเนื่องเพราะผมไม่ค่อยได้อยู่ในสังคมม้ง มันก็เลยเป็นการยากสักหน่อยกับที่ผมจะต้องมาเขียนบทความเกี่ยวกับพี่น้องม้งแต่อย่างไรเสียก็คงไม่ใช่ปัญหา ที่จะเขียนบทความขึ้นมา แต่บทความอาจจะโบราณหน่อย เพราะผมต้องนึกถึงตัวเองเมื่อยังเยาว์วัย ดังนั้นบทความนี้จะถอยหลังไปอีก 20 ปี อาจยากต่อการเข้าใจ แต่นั้นเป็นความรู้สึกที่คนสมัยนั้นต้องไม่ลืมแน่นอน

huntsville payday loans

ผมเคยเดินทางไปเยี่ยมพี่น้องม้งลาวห้วยน้ำขาว เมื่อหลายเดือนที่แล้ว ภาพๆ หนึ่งที่ผมนึกเวทนาตัวเองและนึกถึงตัวเอง คือภาพที่พี่น้องม้งลาวห้วยน้ำขาว (เฉพาะที่ศูนย์อพยพ) มายืนเบียดกันเต็มไปหมด บ้างก็อยู่ในร่ม บางก็ล้นออกมาตากแดด โดยทั้งหมดจ้องไปในที่แห่งเดียวกัน ตอนแรกผมก็นึกในใจว่า เกิดการประท้วงอะไรขึ้นมาหรือเปล่า แต่แท้จริงแล้ว สายตานับร้อยคู่ กำลังจ้องมองทีวีจอเดียว เด็กๆบางคนถึงกับขี่คอพ่อแล้วจึงจะมีโอกาสได้ดูทีวี

ผมก็เลยนึกถึงสมัยเด็กๆ เมื่อ 20 ปีแล้ว ที่ทีวียังมีน้อย หลายคนในที่นี้อาจนึกภาพออกว่า บ้านม้งในสมัยแต่ก่อนจะสร้างด้วยไม้ไผ่ ที่สับเป็นแผ่นแล้วมาทำเป็นฝาผนังบ้าน ผมก็ยอมรับตัวเองว่าผมเป็นเด็กม้งคนหนึ่ง ที่บ้านไม่มีทีวี ต้องไปดูทีวีบ้านคนอื่น เพราะตอนนั้นทีวีแทบจะไม่มีในหมู่บ้านม้ง บ้านไหนมีทีวี บ้านนั้นรวยครับ

ภาพจากการเห็นพี่น้องม้งลาวห้วยน้ำขาว จึงทำให้ผมนึกถึงตัวเองเมื่อสมัยที่ยังต้องไปดูทีวีบ้านคนอื่นอยู่ โดยเขาไม่ให้เข้าไปในบ้านของเขานะ แต่เด็กม้งเหล่านั้นรวมทั้งผมด้วย ต่างอาศัยรูช่องไม้ไผ่ที่เป็นรูตามฝาผนังบ้านของม้งทีมีทีวีนั้น มองผ่านรูนั้นเข้าไป ทุกคนล้วนแต่มีเป้าหมายคือ จอทีวีที่ตั้งอยู่ในบ้าน และจะมีเสียงเอ็ดดุเป็นระยะๆ ของเจ้าของบ้าน เห็นยังมีบางครั้งที่แย่งรูฝาผนังบ้านดูทีวีจนต้องทะเลาะชกต่อยกัน หากมองจากในบ้านออกมาที่ฝาผนัง จะมีดวงตาที่น่าเวทนาน้อยๆ ของเด็กม้งเต็มฝาผนังไปหมด

ปัจจุบันนี้ ทีวีมีเกือบทุกบ้านของพี่น้องม้งแล้ว ภาพอันนาเวทนานี้ คงจะหาดูยากสักหน่อย แต่ผมเชื่อว่าทุกคนก็คงไม่อยากนึกเห็นตัวเองต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ยิ่งมาเห็นภาพในอดีตของตัวเองแล้วก็ยิ่งสะท้อนใจ ที่ตัวเองก็นึกว่าภาพเหล่านี้มันหมดไปจากชุมชนม้งแล้ว แต่กลับมาพบเจออีกก็ยิ่งไม่สบายใจ และนึกสงสารตัวเอง และพี่น้องม้งลาวห้วยน้ำขาว

ผมก็เคยนึกถามตัวเองเหมือนกันว่า ดูทีวีไปทำไมหนอ ต้องไปนั่งรอจนกว่าเขาจะเปิดทีวี และบางทีเขาเห็นเราแอบอยู่หลังบ้านเขา เขาก็ปิดทีวีให้เด็กม้งเหล่านั้นไปก่อน แล้วค่อยเปิดทีวีดูต่อ แถมยังได้เพียงแค่อาศัยช่องฝาผนังในการดูทีวีเท่านั้น แต่ก็อย่างว่านั้นนะ ทีวีมักเสนออะไรใหม่ เด็กม้งก็อยากรู้อยากเห็น อยากมีการพัฒนาตามเขาบ้างแม้ต้องลำบากหน่อย แต่ขอเพียงสุขใจ ได้ชื่นชมได้เห็นหน้าตาตัวละคร หนังเรื่องที่ตัวเองชอบ ก็เป็นสุขใจยิ่งแล้ว

ดังนั้น หลายท่านอาจโทษว่า เจ้าของบ้านที่มีทีวีใจร้ายต่อเด็กเหล่านั้น แต่ตอนนั้นเด็กม้งที่เฝ้าดูทีวี เพียงแต่นึกภาวนาให้เจ้าของบ้านที่มีทีวีรีบเปิดทีวีเถิด รีบเปิดเถิด และเมื่อเปิดก็นับว่าใจดีมากแล้ว สำหรับเด็กม้งเหล่านั้น
หากวันใดใครก็ตามที่มีโอกาสขึ้นเขาไปหาเยี่ยมพี่น้องม้งลาวห้วยน้ำขาว ถ้ามีจิตเมตตาปราณี หรือที่บ้านมีทีวีหลายเครื่อง ก็ช่วยขนไปให้พี่น้องม้งห้วยน้ำขาวด้วยครับ พี่น้องม้งเหล่านั้น จะได้ไม่ต้องยืนตากแดดดูทีวี ไม่ต้องเบียดกันจนแทบเหยียบกัน และที่สำคัญจะได้ลบภาพในใจของหลายๆ ท่านที่เคยแอบดูทีวีบ้านคนอื่น ตามฝาผนังบ้านออกไปจากใจไปด้วย ฮ้าๆๆๆๆ

12 Comments

  1. modtanoy

    ชีวิตที่ลำบากทำให้เราเข้มแข็งแต่ขณะเดียวกันก็เป้นปมในใจที่เสียเจ็บปวด ก็อย่างที่คุณคนบ้านเลขที่96บอกใครมีมากก็แบ่งๆกัน แต่การไม่มีสิ่งเหล่านี้ก็ดีไปอีกแบบนะ เพราะอะไรล่ะ? ทีวีไม่ได้มาแค่สาระความรู้เท่านั้นแต่นำความฟุ่มเฟือยและสิ่งมัวเมามาด้วย และเท่าที่ทราบชีวิตพี่น้องห้วยน้ำเย็นค่อนข้างลำบากด้วยสิ ถ้ามีทีวีก็ต้องยิ่งไขว่คว้าหาค่าใช้จ่ายมากขึ้นอีกสินะ

  2. dome-doi

    คิดว่า แม้จะนำไปบริจาคก็คงจะลำบาก เพราะเขามีกฎเหล็กเหมือนกัน แม้โทรศัพท์ แบตเตอรี่ เขาจำกัดสิทธิ์อยู่นะ ไม่เป็นไร ก็ขอให้พวกเขาได้พบสิ่งที่ดี ๆ ในอนาคตอันใกล้นี้ละกัน เพราะไม่อยากทนเห็นความทุกข์ยากของกลุ่มชาติพันธุ์เดียวกันต้องพบกับชะตากรรมที่ลำบาก

  3. เบอะแระ

    แฮะๆๆๆ…..แหม๋….มันโดนใจจริงๆ…ทำให้หวนนึกกลับไปสมัยเด็กๆ ได้อีกครั้งว่าความรู้สึกแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้น กับเราเพียงคนเดี่ยว…ยังคงมีผู้ร่วมชะตากรรมอารมณ์เดียวกันเหมือนกัน…

    พูดถึง ม้งห้วยน้ำขาว ก็น่าเห็นใจพวกเค้าอยู่ แต่ก็ไม่อยากให้ท้อแท้กับชีวิตจนเกินไป เมื่อวานนี้ เอง ผมได้ มีโอกาสพบกับ เจ้าหน้าที่ม้ง ระดับสูงจาก อเมริกา ซึ่งมีเสนาธิการ และนายกสมาคมม้ง แซ่ ลี กับ แซ่มัว ได้ เดินทางมา กรุงเทพฯ เพื่อยื่นเรื่องต่อ สหประชาชาติให้กลับไปดูแลพี่น้องม้ง ห้วยน้ำขาว อีกรอบ ผมก็หวังว่า การมาครั้งนี้ จะส่งผลให้ม้งห้วยน้ำขาว มีความหวังและอยู่ต่อไปได้…..

  4. โป๊ยเซียน

    Hahaha ใช่แร่ะเลยล่ะ คุณเบอะแระ นายพุดถูก ขอหวนความหลังอีกครา!
    บ้านม้งเอเชียหลังนี้ เหล่าบรรดานักเขียนอิสระช่างซึ่ง เข้าใจ เข้าถึงพี่น้องม้งเราจิงๆ
    ไม่นึกว่าจะมีบทความอย่างนี้มาให้พวกเราได้ระลึกนึกถึง อดีตที่สุข บริสุทธิ์อีกครั้ง
    ชอบม๊ากมาก….
    …… ยอ้นไปนึกถึงเมื่อก่อนอดีตที่ยังวันหวานอยู่….ตอนนั้นจำได้ว่ากำลังอยู่ชั้นป.4ป.5นี้แร่ะ พอเลิกเรียนป๊าด เด็กม้งตาดำๆจะกรุกันวิ่งไปหลังโรงเรียน เพื่อไปดูทีวีในบ้านคนเย้า หรือเผ่าชนเมี่ยน (ม้งเรียกว่า จู๋ก) เพื่อจะดูหนังการ์ตูนเรื่อง “หุ่นเหล็ก28” โอ้ชอบมากมาย ติดกันง่อมแงมเลยตอนนั้น ในบ้านมีแต่เด็กม้งนั่งดูเต็มห้องทีวี ดูกันแบบตั้งหน้าตั้งตาดำๆๆ ไม่พูดไม่จาสักกะคำ รู้สึกว่ามีความสุขมาก เจ้าของบ้านก็ใจดีด้วยศิ 555

    ___ยุคนั้น ยอมรับว่า พวกเมี่ยนจะมีทีวีดูก่อน พูดง่ายๆว่าฐานะดีกว่าพี่น้องม้งเรานิดหน่อย !

    แต่พอ ช่วงวันเสาร์อาทิตย์นี้ จะตะเวนไปบ้านคนเย้า เพื่อไปดูหนังเรื่อง “ขวัญฟ้าหน้าดำ” โอ้พระเจ้าเปงหนัง ขวัญใจพวกเราเด็กๆเลยแร่ะ ยุคนั้น ถ้าไม่ได้ดูนี้เหมือนกะจะลงแดง อิอิ เพราะบางบ้านเค้าจะมีฉายวีดีโดแบบเต็มทุกภาค เก็บตังค์ ถ้าไม่มีตังค์เค้าก็ไม่ให้เข้าไปดู ก็ได้แต่ชะโง้กมองดูผ่านตามฝาบ้านต่างๆ และปีนต้นไม้ดูผ่านทางหน้าต่าง โอ้โห่สุขทุกข์ ป่นแป่กันไปแต่ลึกๆก้อสุขใจ เพราะไม่มีตังค์ก้อต้องทำอย่างนี้ อิอิอิ นึกแร้ว ตลกดีแฮ่ก ตัวเราเมื่อสมัยอดีตกาล!!

    ชีวิตเด้กม้งตาดำๆ ตามชนบทต่างๆ ยุคหนึ่งสู่อีกยุคนึ่งก็ไม่ต่างกันมากน้อ ว่าม่ะ นอกจาผ่าเหล่า? งงงง?

  5. EdiTor

    เรื่องนำทีวีไปบริจาคนั้นเห็นทีจะยากหน่อยนะครับ อีกอย่างปล่อยให้พี่น้องม้งกลุ่มนี้อยู่ตามสภาพเดิมดีกว่าครับ เพราะชิวิตของพวกเค้ายังมีอะไรให้ต้องคิดอีกเยอะ และอาจจะต้องใช้ความคิดในทุกนาทีด้วย ฉะนั้นจะเป็นการดีกว่า ที่เราจะไม่ไปปรุงแต่งชีวิตของพวกเค้า ณ เวลานี้

    อย่างเรื่องโทรศัพท์มือถือตามที่พี่ โดมดอย กล่าวมา ก็เคยเป็นปัญหาใหญ่มาแล้ว

  6. FISHBALL

    ผมเริ่มรู้สึกว่าบทความนี้ผมเข้าใจอะไรๆขึ้นมามากจริงๆครับ
    ทีวีสมัยนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ผมเองที่อยู่ในเมืองยังไม่อยากดูเลยครับการเซ็นเซอร์ของสื่อแย่ลงเรื่อยๆ เดี๋ยวนี้เราต้องเลือกรับสื่อกันแล้ว

    สิ่งที่ได้อ่านช่วยจุดประกายแนวคิดเยอะมากจริงๆครับ
    บางที เราก็ต้องย้อนกลับไปดูอดีต กลับไปดูตัวตนที่แท้จริงของเรา ว่าเราเป็นใคร
    เราอยู่กันอย่างไร ถ้าจะให้ต่อคงยาวแน่ๆครับ

    ในความเห็นของผมนะครับ

    การอ่านและการเขียน น่าจะเป็นการเปิดจินตนาการของเรามากกว่า
    แทนที่จะเอาทีวีไปให้ เราเอาหนังสือดีๆไปให้พวกเขาดีกว่าครับ

    ปล_ ผมอยากศึกษาวิถีชีวิตของชาวม้งให้มากกว่านี้ มีใครพอจะช่วยผมได้บ้างไหมครับ
    อยากรู้ เยอะเลย

  7. Dome-doi

    คุณ FISHBALL ไม่ใช่ม้งใช่ไหม…..หากคุณอยากทราบด้านใด เขียนกระทู้ไว้เลยค่ะ ม้งแท้และรู้จริง มีค่ะ เขาจะให้คำตอบคุณได้ทุกข้อ หากไม่เกี่ยวกับความมั่นคงของชาติ หรือให้เมล์ไว้ จะ ส่งไปให้ได้ค่ะ

  8. FISHBALL

    ขอบคุณครับคุณ Dome-doi
    คือผมเป็น นศ ถาปัดน่ะครับ พอดีว่าตอนนี้ได้รับโปรเจกในวิชาออกแบบมา
    เกี่ยวกับการทำโรงเรียนเกษตร ซึ่งตัวพื้นที่อยู่ที่จังหวัด เพชรบูรณ์
    (ไม่ได้สร้างจริงนะครับ) แต่ว่าการออกแบบจะต้องศึกษาถึงผู้ใช้งานซึ่งก็คือหมู่บ้านม้งรอบๆพื้นที่โครงการครับ ในเรื่องของข้อมูลก็หาได้พอสมควร เพียงแต่ผมยังหาคำตอบไม่ได้ในบางเรื่องครับ
    เช่น เรื่องของหลักการตั้งที่บ้านว่าตรงไหนเหมาะไม่เหมาะ ซึ่งจากข้อมูลที่ได้ศึกษามา จะได้หรือไม่ได้นั้นขึ้นอยู่กับการทำนายของหมอผีประจำหมู่บ้าน ก็เลยอยากรู้ว่าปัจจุบันยังมีอยู่รึเปล่าครับ (คือไม่ได้ไม่เชื่อหรือลบหลู่นะครับแต่ต้องการข้อมูลเหล่านี้เพื่อศึกษาและคิดแบบโครงการครับ)

    ถ้ายังไงสะดวกคุยกันทางอีเมลก็ได้นะครับ
    chaiaree_c@hotmail.com

  9. เคาะสนิม

    ว้าว่าแล้วขอเล่าสู่กันอ่านมั้งครับ เริ่มเลยนะเอาแบบคร่าวแล้วกันนะ ตอนยังเด็กดูทีวีหรือว่าหนังสมัยนั้นมันยังเป็นม้วนวีดีโออยู่เลย จะเข้าดูทีต้องเสียตังค์ ยิ่งไปกว่านั้นสมัยยอด นักมวยอย่าง เขาทราย ขึ้นชกทีต้องยกทีวีขึ้นหลังรถเพื่อไปดูบนยอดดอยโน้นเลยล่ะ เป็นไรทีสุดยอดมากเลย ชัดบ้างไม่ชัดบ้างเอาเป็นว่าโคตรๆๆมาก ระลึกความหลังหน่อยครับ ขอบคุณครับ

  10. Gclub

    ดูทีวีเป็นเรื่องง่ายๆค่ะ ถ้ามีทีวี

    อิอิ

  11. gclub

    สวยงามมากครับ

  12. ทีวี

    ผมอยากดูทีวี

Comments are closed.