สวัสดีครับพี่น้องม้งทั่วโลกครับ ขอให้พี่น้องม้งทุกคนอยู่ดีมีแรง มีสุขภาพแข็งแรงนะครับ สำหรับในช่วงนี้หลายๆท่านอาจกำลังหางานทำ หรือกำลังวุ่นอยู่กับการหาเงินหาทอง ก็ขอให้โชคดีได้งาน ได้เงินได้ทอง ตามต้องความประสงค์ของตัวเองนะครับ
ผมเองช่วงนี้ก็ว่างๆ เลยอยากเขียนอะไรเพลินๆ ให้พี่น้องม้งได้แลกทัศนคติกัน ในช่วงต้นเดือนของเดือนนี้ ผมได้แวะไปที่จังหวัดหนองคาย เพราะ ช่วงนั้นผมทำงานที่จังหวัดบุรีรัมษ์พอดี มันไม่ไกลนัก เลยแวะไปที่จังหวัดหนองคาย แท้จริงแล้วผมไปหนองคายเป็นครั้งที่สองแล้ว ไปแล้วเห็นแม่น้ำโขง ก็อดนึกถึงบทความความของพี่ editor ที่เขียนเกี๋ยวกับเรื่องอ่างเก็บน้ำ ภัยแห้ง บวกกับเห็นแม่น้ำโขงแล้ว ก็อดคิดถึงพี่น้องม้งลาวห้วยน้ำขาวไม่ได้ ผมเองอุตส่าห์เดินเท้าเปล่า จากเข็กน้อยไปจนขึ้นภูเขาหลังหมู่บ้านม้งห้วยน้ำขาว ไปเยี่ยมพี่น้องม้งห้วยน้ำขาวที่ศูนย์อพยพ ก็เลยทำให้เมื่อเห็นแม่น้ำโขงแล้วอดนึกถึงฟากโน้น ว่ามีพี่น้องของเราอีกหลายพันชีวิต อยู่ฟากโน้น ซึ่งเป็นตายร้ายดีอย่างไร เราไม่อาจรู้ได้
แม่น้ำโขง สะพานมิตรภาพไทย-ลาว
ที่จริงผมเองก็เคย รู้จักกับ ป้าคนหนึ่งบ้านท่านอยู่ที่ชลบุรี แต่เป็นคนกาญจนบุรีโดยกำเนิด ท่านบอกเล่าให้ผมฟังว่า ที่จริงแต่ก่อนที่ชลบุรีก็มีศูนย์อพยพที่มีพี่น้องม้งเราเคยไปอยู่เป็นจำนวนไม่แพ้กับที่ห้วยน้ำขาว ผมก็ถามว่าแล้วรู้ได้ไง เธอก็ตอบว่าป้ารู้จักกับผู้ใหญ่ในบ้านเมืองนี้ เลยได้รับสัมปทานให้ไปขายของในศูนย์อพยพนั้น และแกก็พูดภาษาม้งให้ผมฟังหลายประโยค จึงทำให้ผมเชื่อว่า ที่เธอกล่าวมานั้นจริง แต่ผมก็ลืมชื่อศูนย์อพยพนี้ไปแล้ว เพราะว่าปัจจุบันคงเหมือน ที่ศูนย์วินัย และที่ห้วยน้ำขาวแล้ว ดีหน่อยที่ว่า พี่น้อง ม้งชุดนั้นทั้งหมด ได้อพยพไปอยู่ที่ประเทศอเมริกากันหมด ก็คงจะมีโชคและดีกว่าพี่น้องม้งลาวห้วยน้ำขาวมากมาย ม้งที่ศูนย์อพยพนั้นกลายเป็นม้งอเมริกาไปหมดแล้วนะปัจจุบันนี้ ผมยังเห็นแม่ลูกเวียตนามคู่หนึ่ง ที่แต่ก่อนเคยอยู่ที่ศูนย์อพยพนี้ แล้วไปได้ดีที่อเมริกากลับมาเยี่ยมป้าท่านนี้ด้วยใจที่ชื่นบาน
ผมเองก็เคยทำงานอยู่ปราจีนบุรี ในเขตที่ติดกับจังหวัดสระแก้ว ที่นั่นก็มีศูนย์อพยพตอนนี้ก็เหลือแต่ตอไม้ หญ้า ขึ้นเต็มพื้นที่ไปหมด เหลือไว้แต่ความทรงจำ แต่ที่นี่ไม่ได้มีพี่น้องม้งอยู่นะครับ มีแต่พี่น้องชาวกัมพูชา และชาวบ้านที่ทำงานกับผมท่านหนึ่งบอกกับผมว่า แต่ก่อนที่มีศูนย์อพยพ ที่นี่ ท่านมาเป็นพ่อค้าขายของ ให้กับผู้อพยพ ขอโทษนะครับท่านกล่าวว่า แม้แต่ขายเนื้อ (สุนัข) ก็ยังทำให้รวยได้ ดังนั้น คงจะทำให้หลายท่าน นึกภาพออกนะครับว่า การอยู่ที่ศูนย์อพยพนั้นลำบากขนาดไหน และการเป็นพ่อค้าแม่ขายในศูนย์อพยพ ก็ทำให้หลายๆ ท่านร่ำรวยสร้างตัวไปได้หลายต่อหลายคน
อดีตศูนย์พักพิงชั่วคราวฯ บ.ห้วยน้ำขาว
คราวนี้ก็ให้กลับมาที่เรื่องแม่น้ำโขงต่อนะครับ แม่ น้ำโขงในช่วงนี้ ตรงใต้ สะพานมิตรภาพไทยลาวนั้น แห้งจริงๆ ครับ แห้งถึงกลางแม่น้ำเลย จนมีชาวบ้านมาทำบ้านเรือนชั่วคราวใน กลางแม่น้ำโขง เปิดร้านอาหาร ทำกิจการค้าขาย จนทำให้พี่น้องม้งหลายท่านนึกไม่ถึงเลยว่า กลางแม่น้ำ โขงที่ว่าทั้งลึก ทั้งกว้าง จะเต็มไปด้วยร้านค้า ในช่วงหน้าร้อน แต่พอหน้าฝนก็ต้องหนีขนย้ายร้านอาหารเหล่านั้นไปที่อื่น เช่นเดียวกับผมก็เช่นกัน ที่เห็นแม่น้ำโขง และมองฟากโน้น แล้วก็อดคิดถึงพี่น้องม้งร่วมเผ่าพันธุ์เดียวกันที่อยู่ฟากโน้นในช่วงขณะจิตหนึ่งไม่ได้
สำหรับหลายๆ ท่านที่เกิดมาแล้วเคยตั้งใจว่า จะไป เห็นแม่น้ำโขงให้ได้ แต่ยังไม่ได้ไปเห็นผมมีรูปมาฝากให้ ได้ชมกันนะครับ ดูแล้วก็ขอให้ทุกท่านได้ส่งความเมตตา ความรัก ความปรารถนาดี ข้ามไปยังฟากฝั่งโน้น ให้กับพี่น้องอดีตที่เคยมาอยู่ที่เมืองไทย แม้ท่านเหล่านั้น ไม่ใช่คนไทย แต่พวกเรา คือ พี่น้องม้งร่วมเผ่าพันธุ์เดียวกัน หวังว่าความเป็นเผ่าพันธุ์ของพี่น้องม้งทั่วโลก คงจะไม่แยกเป็นม้งไทย เป็นม้งลาว เป็นม้งอเมริกานะครับ แต่ให้ระลึกเสมอว่า พวกเราคือพี่น้องร่วมเผ่าพันธุ์ ที่ได้ชื่อว่า ม้ง
บางทีพี่น้องม้งเหล่านั้นอาจจะโชคดีกว่า พี่น้องม้งในไทยส่วนใหญ่นะคะ ที่ชีวิตความเป็นอยู่ช่างลำบากยากเย็น ยิ่งคนที่อยู่ในถิ่นธุระกันดารด้วยแล้ว แต่พี่น้องม้งห้วยน้ำขาวเหล่านั้น ยังมีทางการลาว และหลายๆภาคส่วนให้ความช่วยเหลือ สร้างบ้านให้ หาที่ทำกินให้ เคยเห็นรายการไปถ่ายทำ ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขาสุขสบายดีค่ะ และที่สำคัญ ไม่ต้องมาผจญกับภาวะการเมืองที่วุ่นวายขนาดนี้ คิดๆแล้วยังแอบอิจฉาชีวิตพวกเค้านะคะ แต่ถึงยังไงก็ยังรักเมืองไทยค่ะ
ถูกต้องแล้วครับ…
ไม่ว่าม้งเราจะไปอยู่ที่ประเทศไหน ม้งก็คือม้ง เพียงแต่ม้งเราๆท่านๆแยกกันอยู่คนละประเทศ
เราเลยเรียกประเทศนั้นๆต่อท้ายเพื่อให้เข้าใจว่ามาจากประเทศไหน
เช่น ม้งไทย ม้งเมกา ม้งลาว ม้งจีน ฯลฯ เป็นต้น ซึ่งรากเหง้าของเราคือ ชนชาติพันธุ์ม้ง
เราไม่สามารถปกปิดปฏิเสธรากเหง้าของเราเองได้ เพราะคนม้งมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว
ที่เราคนม้งด้วยกันเห็นแล้วรู้ได้ทันทีว่า คนนี้คือ คนม้ง ด้วยตัวเอง
บางครั้งเราเจอคนม้งด้วยกัน รู้สึกอบอุ่นใจลึกๆนะว่าเอ่อ!เราเป็นม้งเหมือนกัน
ยิ่งถ้าคุยแล้วเป็นแซ่เดียวกัน เราจะยิ่งรู้สึกว่าเป็นญาติตระกูลเดียวกันใกล้ชิดกันมากยิ่งขึ้น
นี่แหล่ะครับ ความเป็นม้งที่ไม่มีใครเหมือน และไม่เหมือนใคร
เหมือนอย่างที่นักร้องเพื่อชีวิตวงหนึ่งเคยพูดไว้ว่า “คนเราถ้าลืมรากเหง้าตัวเองแล้วจะเหลืออะไร?” และหนังสือ Dream From My Father ของประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา บารัค โอบามา เขียนไว้ตอนหนึ่งเกี่ยวกับ คนผิวดำที่ใช้สารเคมีฟอกตัวเองให้ขาว ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่ากำลังพยายามจะ
ปกปิดตัวเองให้กลมกลืนกับคนหมู่มาก
ก็อยากฝากให้เพื่อนๆคนม้งช่วยกันคิดนะครับ
ขอบคุณบทความดีๆนะ ที่จะช่วยส่งเสริมสานให้คนม้งรักกันให้มากๆ และจงเจริญสืบไปนานๆ
เห็นภาพนี้แล้ว ทำให้อดนึกถึง แม่น้ำโขงเมื่อ ซัก 3 ปีที่แล้วไม่ได้ ตอนนั้น น้ำใต้สะพานมิตรภาพ มีน้ำเยอะมากๆๆ เมื่อ เห็นภาพนี้ แล้วแทบจำไม่ได้ แหน่ะ…
เห้นภาพนี้แล้ว คิดถึงหลายวันที่อยู่ที่บ้านที่ไม่มีน้ำใช้น้ำอาบลำบากจริงๆ
มีเรื่องม้งในลาวมาเล่าให้กันฟังม่ะ
ถ้ามีภาพอ้างอิงด้วยยิ่งดีอ่ะ โดยเฉพาะ
ภาพความยากลำบาก และมีภาพบรรยากาศ
อื่นๆ ปนมาด้วยก้อดี จะได้ไม่อินไปข้างใดข้างหนึ่งมากเกินไป
ม้งไม่มีวันตาย อยู่ที่ไหนขอใจเป็นม้งก้อพอ
ม้งสู้ตาย…..สู้ๆ…..
เพิ่งไปเสริซ์ ดูภาพของชาวม้งลาว ที่ศูนย์อพยพห้วยน้ำขาวแล้ว …
เป็นภาพที่สะเทือนใจจัง..ดูแล้วพวกเขาทั้งหลายคงลำบากน่าดู มีเด็กเล็กๆๆ กำลังต้อนหมูน้อยด้วย
มีการนำหนามมาล้อมด้วยอ่ะ น่าเศร้าจัง…มีภาพๆหนึ่งที่เห็นแล้วสะเทือนใจ(หดหู่ใจด้วย)มากเลย ตอนที่ทหารกำลังจะส่ง ม้งลาวกลับบ้าน(บ้านผาหลัก ใน ลาว) มีชาวบ้าน(ม้งลาว)ร้องให้กัน…พวกเค้าคงไม่อยากกลับบ้าน (เศร้าไปกะ พวกเค้าเลย)
เคยฟังพี่ๆๆ ที่อยู่เพชรบูรณ์เล่าให้ฟังว่า…ฤดูหนาวอ่ะ ชาวบ้านน่าสงสารมากๆๆ เพราะแทบจะไม่มีผ้าห่ม มาห่มกันเลยทีเดียว ต้องปูที่นอนด้วยผ้าเต็นท์ เสื้อผ้าก็ไม่ค่อยมีจะใส่กัน…
(เคยเจอมาแล้ว ฤดูหนาวที่เพชรบูรณ์ หนาวเข้ากระดูกเลย ไม่จำเป็นต้องติดแอร์ให้เปลืองเลย )
แต่เรื่องอย่างงี้คนเราต้องมองดูหลายๆๆ มุมด้วยอ่ะน้อ…
ว่าการที่ม้งลาวเข้ามาอาศัยอยู่ในไทย แล้วจะส่งผลกระทบต่อ คนอื่นๆๆ ด้วยหรือเปล่าน้อ…
เธอไม่เคยผิดที่เกิดมา เป็นม้งลาว เพราะเรื่องอย่างนี้เธอ ไม่สามารถเลือกเกิดได้…
พวก เราทั้งหลายโชคดีขนาดไหนที่เกิดมาเป็น ม้งไทย….
..คุง คนบ้านเลขที่ 96 ทำงานหลายที ต้องดูแลสุขภาพด้วยนะคับ หากพรมแดมไม่เป็นทางกั้นความขอบเขต การไปมาหาสู่กันในหมู่พี่น้องม้งก็คงไม่เป็นป้ญหา การที่พี่น้องม้งห้วยน้ำขาว กลับประเทศลาว หรือได้รับการแก้ไขจากประเทศไทย ด้วยอยุธรรมหรือยุธรรม มันก็ขึ้นอยู่กับมิตรภาพของม้งที่ไม่ได้หายใกลกันเลย คิดว่าพี่น้องม้งจากลาวก็คงไม่ได้ต่างจากพี่น้องม้งไทย ที่ยังหาโอกาสหาเวลา มาเที่ยวหาพี่น้องไทย (ผมเชื่อย่างนั้น) มันเป็นมิติของการเป็นกลุ่มชาติพันธุ์เดียวกัน เช่น ปีใหม่ม้งปี 2553 ที่ผ่านมาได้ไปร่วมปีใหม่ม้งที่หลวงพระบาง สปป.ลาว พี่น้องม้งลาวก็อยากมาเที่ยวปีใหม่ม้งที่ไทย เหมือนกัน แต่เนื่องด้วยปัจจัยทางขอบเขตของประเทศที่ต้องมีเขื่องไขต่าง ๆ
วันนี้ได้เจอพี่น้องม้งจากลาวมาเที่ยวที่เชียงราย ได้คุยกันก็รู้สึกว่าได้เจอคนใกลคนเดียวที่ไม่ต่างจากเราที่ได้แลกเปลี่ยนบางเรื่องเกี่ยวกับวัฒนธรรมที่นับวันเริ่มหายไปในสังคมม้งปัจจุบัน ซึ่งมีความเป็นห่วงลูกหลาน ทำอย่างไรพี่น้องม้งรุ่นปัจจุบันมีการร่วมทำนุบำรุงวัฒนธรรม – ให้ดำรงอยู่กับพี่น้องม้ง ไม่ว่าจะอยุ่ประเทศใด สังคมใด ภายใต้กรอบความเป็นชาติพันธุ์ม้ง และสถานการณ์ต่างๆที่ปรากฎ ปะทะกับกรอบวัฒนธรรมม้ง ก็สามารถทำให้ม้งสามารถดำรงฐานความเป็นม้งได้อย่างมั่นคง