โตแล้ว ยังฉี่รดที่นอน

ในวันสบายๆ ผมได้มีโอกาสนัดพบกับเพื่อนม้งคนหนึ่ง เราได้พูดคุยกันเรื่องทั่วไป เพื่อนม้งคนนี้ได้เล่าเหตุการณ์เกี่ยวกับความเชื่อหนึ่ง ของม้งเราให้ฟัง เห็นว่าน่าสนใจเลยขอนำมาเล่าสู่กันฟัง

มันเป็นเรื่องราวความเชื่อตามหัวเรื่องเลย เพื่อนเค้าเล่าว่าสมัยที่พี่สาวยังเรียนอยู่ชั้น ม.ปลาย ซึ่งถือว่าโตแล้ว แต่ในบางครั้งพี่สาวยังฉี่ (เพื่อภาพที่คมชัด จึงขออนุญาตใช้คำนี้) รดที่นอนอยู่ ทั้งๆ ที่พี่สาวก็มีสุขภาพร่างกายที่ปกติ ไม่ได้มีโรคภัยไข้เจ็บแต่อย่างใด

หลังจากที่พี่สาวมีอาการอย่างนี้ได้พักใหญ่ (แต่ไม่ได้เป็นบ่อย) สุดท้ายแล้วพี่สาวของเพื่อนคนนี้ก็ตัดสินใจเล่าเรื่องนี้ให้แม่ฟัง เมื่อเล่าให้แม่ฟังเสร็จ แม่ก็แค่บอกว่ามันเป็นความบกพร่องทางวิญญาณ วิธีแก้นั้นทำได้ไม่ยาก แค่ทำพิธีสู่ขวัญด้วยไก่สักตัวเดี๋ยวก็หาย

และมันก็เป็นอย่างที่แม่เพื่อนคนนี้บอก หลังจากที่มีการสู่ขวัญแล้ว พี่สาวเพื่อนคนนี้ก็ไม่ฉี่รดที่นอนอีกเลย นับแต่นั้นเป็นต้นมา .. สิบปีผ่านไป (จบ)

ถ้าใครประสบกับเรื่องนี้อยู่ ก็ไม่ต้องอายครับบอกมาเลย … เอ้ย ปรึกษากับพ่อหรือแม่ที่บ้านเลย เพราะวิธีแก้ไขนั้นไม่ได้ยุ่งยากอะไร ยากหน่อยก็ตรงที่ คุณจะกล้าพูดออกไปหรือเปล่านี่แหละ

คำว่า ฝากผี (ฝากไข้) คงจะใช้ได้ดีกับชีวิตของม้งเรา เพราะชีวิตและสุขภาพม้งเราตั้งแต่เกิดจนตาย แทบจะเรียกได้ว่าผูกติดอยู่กับไสยศาสตร์เลยทีเดียว โดยเฉพาะในวัยเด็ก และวัยชรา จะต้องพบเจอกับพิธีกรรมต่างๆ มากเป็นพิเศษ

เรื่องที่เล่ามาจึงเป็นอีกเรื่อง ที่ถึงแม้บางคนจะไม่เชื่อ แต่ก็อย่าได้ลบหลู่ หรือเก็บเงียบเอาไว้ ให้หันหน้าเข้าปรึกษากับผู้ใหญ่ แล้วอะไรๆ อาจจะดีขึ้นก็ได้ ก็ดูอย่างกรณีของพี่สาวเพื่อนคนนี้สิ พอเลิกอายก็เลิกฉี่รดที่นอนเลย

เป็นอันว่านำมาเล่าให้ฟังกันสั้นๆ แต่เพียงเท่านี้ (เพราะมีแค่นี้) เผื่อใครที่ประสบพบเจอกับเรื่องนี้อยู่ จะได้ใช้เป็นแนวทาง หรือหากมีญาติพี่น้อง เพื่อนฝูงที่เค้าเป็นอยู่ ก็ลองบอกต่อกันไป เรื่องบางเรื่องผู้ใหญ่บ้านเรามีทางออก และส่วนใหญ่ของความรู้ ความเชื่อเหล่านี้ กำลังจะถูกกลืนหายไปกับกาลเวลา

ทั้งหมดนี้เป็นเพียงความเชื่อส่วนบุคคล แต่ถ้าใครจะเชื่อตามก็ไม่ว่ากัน