ภาพอดีต ม้งถ้ำกระบอก
ประมาณสามปีมาแล้ว ที่พี่น้องม้งถ้ำกระบอกได้โยกย้ายถิ่นฐานไปยังสหรัฐอเมริกา และมีบางส่วนไปประเทศแถบยุโรป มาวันนี้ผมจะขอนำภาพบางส่วน ซึ่งถ่ายในช่วงที่พี่น้องม้งถ้ำกระบอก กำลังจะได้เดินทางไปประเทศที่สาม
ตั้งแต่พี่น้องม้งที่ถ้ำกระบอกย้ายออกไปหมดแล้ว ตัวผมเองก็ไม่ได้เดินทางไปวัดถ้ำกระบอกอีกเลย ก็เลยไม่ทราบว่าปัจุบันสภาพพื้นที่ ที่เคยเป็นชุมชนของพี่น้องม้งถ้ำกระบอก ทุกวันนี้มีสภาพเป็นอย่างไรบ้าง ถ้าใครเคยไป ก็มาเล่าสู่กันฟังบ้างนะครับ
This is some Images of Hmong Tham Krabok, taken during the time of Moving to USA. Hmong Tham Krabok already moved to USA since 2005. But some of the Hmong from Tham Krabok have moved to Ban Huay Nam Khao, Phetchabun.
Loading ...
ขอบคุณนะครับ ที่เอารูปมาให้ดู
ขอถามนอกเรื่องหน่อยครับ อยากทราบว่าคุณอยู่ที่ไหนครับ ? ถ้าอายก็ตอบไปที่เมล์ผมนะครับ
ด้วยมิตรภาพ
คนป่ากลาง ตอนนี้อยู่กรุงเทพฯ ครับ
ขอบคุณครับสำหรับภาพ
ในอดีตเคยรุ่งโรจน์แต่ในปัจจุบันแทบไม่เหลืออะไรอีกเลย
ไม่เคยไปเลยนะแต่ก็ดีที่ได้เห็นภาพ…อิอิอิ
เห็นภาพเก่าๆๆแล้วคิดถึงเค้าน้อ ตอนนี้คงไม่เหลืออะไรแล้ว แต่เมื่อปีก่อนเห็นวีดีโอที่ทางรัฐบาลเค้าสั่งให้รื้อหลุมฝั่งศพของบรรพบุรุษของพี่น้องม้งแล้วน่าสงสารมากเลยโดยให้พวกเจ้าหน้าที่กู้ภัยจากโคราชมาขุดศพ ถ้าศพไหนเน่าเหลือแต่กระดูกแล้วก้อเอาไปเผาแต่ถ้าศพไหนยังเน่าไม่หมดยังมีชิ้นเนื้ออยู่ก็จะเอาไปต้มจนเปื่อยแล้วขุดเอาเนื้อออกจากนั้นเอากระดูกไปเห็นแล้วน่าสงสารมาก ไม่รู้ว่าคนอื่นๆๆได้เห็นหรือป่าว
เราแต่งงานกับชายม้งเมื่อปี พ.ศ.2546 พอเที่ยงคืนวันที่ 14 เดือน กันยายน พ.ศ.2547 แฟนเราก็อพยพไปอเมริกา รัฐ มินเนโซตา เราเสียใจมากแต่เราไม่อยากให้ไปเลยแต่มันจะมีประโยชน์อะไรถ้าให้เขาอยู่แบบไม่มีอนาคตที่นี่ ก่อนหน้านั้นประมาณ 6เดือนเขาจะมีการเซ็นชื่อขอเดินทางแฟนเราก็ไปเซ็นอีก3เดือนต่อมาก็ไปตรวจร่างกายเตรียมพร้อม แม่ของแฟนเราไม่ไปและไม่ยอมให้คนในบ้านไปเลย แต่ไม่มีใครยอมลูก 3คนไปหมดเหลือแต่แม่ พ่อ และพี่คนกลางกับสะใภ้ที่ไม่ได้ไปเพราะต้องอยู่ดูแลแม่ ก่อนหน้าวันที่จะไปประมาณ1อาทิตย์ เราไม่สบายมากแฟนเราออกไปซื้อยา กลับมาก็เอาแต่นั่งมองหน้าเรา เราก็ใจหายเดาได้เลยเราเลยถามว่าจะไปแล้วใช่ไหม?วันไหน?พอเขาบอกเรา น้ำตาเราไหลทันทีเลยเราเสียใจเขาก็กอดเราร้องไห้ไปกับเรา เราร้องไห้ทุกวันจนถึงวันที่เขาไป เราไปส่งเขาขึ้นรถเราร้องไห้เขาบอกเราว่าอย่าร้องแต่เขาก็ร้อง เราวิ่งตามรถเขาไปจนเราวิ่งตามไม่ทันมีแต่คนวิ่งตามเรากลัวเราเป็นลม คืนนั้นมีแต่เพื่อนของแฟนเราและครอบครัวของแฟนนอนเฝ้าเราเพราะกลัวเราจะฆ่าตัวตาย นับจากวันที่เขาไป 1เดือนจนถึงวันนี้เขาไม่เคยติดต่อมาหาเราเลย แต่เราก็หวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะมา ก่อนเราตายขอเจอเขาครั้งสุดท้ายก็ยังดี…
ขอแสดงความเสียใจกับชะตากรรมของ คุณฝิ่น และครอบครัวด้วยครับ วันหนึ่งถ้าแฟนคุณ ฝิ่น ตั้งหลักปักฐานได้ เค้าจะกลับมาหาคุณ ฝิ่น อีกครั้งหนึ่ง
ผมเห็นหลายๆ ครอบครัวที่พลัดพรากกันในเหตุการณ์ครั้งนั้น ก็ได้แต่หวังว่าจะไม่มีเรื่องแบบนี้กับชีวิตม้งเราอีก
ผม เปนเด็กถำมาก่อนครับ อยู่มาตั้งแต่เด็กละ ตอนที่มีชาวมั้งอยู๋ ถำกระบอกดีมีชีวิตชีวามากครับ แต่ตอนนี้ดู ยังไงไม่รุ +++++++++++++++++