นานมากที่ไม่ได้เข้ามาทักทาย และเขียนเรื่องให้อ่านกันเลย วันนี้ขอเล่าประสบการณ์ที่เกิดกับตัวเอง ใครไม่เชื่อไม่เป็นไร แต่หากวันใดที่คุณอยู่ในภาวะเดียวกับโดมดอย คุณจะรู้ว่า การมีชีวิตอยู่ หรือการตาย มีเพียงเส้นบาง ๆ กั้นเท่านั้นเอง
…..เมื่อตัวเองต้องเข้าห้องผ่าตัดเพื่อกำจัดโรคที่เป็นอยู่ออกไป ก็ตามวิธีของหมอคืออดข้าวอดน้ำอย่างน้อย 6 ชั่วโมง จำได้ว่า กำหนดผ่าตัด 9 โมงเช้า เมื่อถึงเวลา จนท. เข็นเปล มาเข็นเราไปยังห้องผ่าตัด เมื่อมาถึงเราเห็นว่าตัวเองนอนใต้ดวงไฟที่กลมสว่างพอสมควร มีแพทย์ 1 พยาบาลอีก 3 วิสัญญี 1 หมอวิสัญญีผู้ที่จะให้ยาสลบบอกเราว่าให้หายใจลึก ๆ ไม่ต้องกลัวนะ
…….แล้วเขาก็ฉีดยาสลบลงในสายน้ำเกลือ ระหว่างที่ฉีดยาลงไป และยามาลงในกระแสเลือด ตัวเราเองจะเห็นหลอดไฟที่สว่างอยู่ค่อย ๆ จางแสงลง และเบื้องหน้าที่เราลืมตาค้างอยู่นั้นจะปกคลุมไปด้วยหมอกควันคละคลุ้งและแล้ว ตัวเราจะเบาหวิว ล่องลอยไปเหมือนมีดวงกลม ๆ คล้ายโคมไฟในเทคเป็นสี ๆ [...]

“ย่าจ๋า….ถ้าวันนี้ไม่มีใครจ้างหนูไปทำงาน พรุ่งนี้เราจะเอาอะไรกินดีล่ะย่า……ข้าวสารหมดถุงแล้วจ้ะ”
“อื้อ…..” นางซัวจู ผู้เป็นย่าตอบมะแม หลานสาวคนเดียวของนาง
“ย่า……หนูเห็นกระเป๋าสตางค์ย่า ยังมีแบงค์ร้อยอยู่ใบนึง…..ย่าเก็บไว้ทำไมจ๊ะ……ทำไมไม่เอามาซื้อข้าวกินก่อนล่ะ ถ้าหนูรับจ้างได้เงินมาหนูจะเอามาแทนให้ ได้ไหมจ๊ะย่า….”
นางซัวจู ตกใจกับคำถามหลาน ที่พูดถึงธนบัตร ฉบับละ หนึ่งร้อยบาท ที่ติดกระเป๋านางมาเป็นเวลากว่า 25 ปีแล้ว ซึ่งมีอายุมากกว่าอายุหลานสาวเสียอีก นางหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาเปิดดูแล้วดึงธนบัตร ฉบับที่กล่าวถึงออกมา ภาพแห่งความหลังยังจำได้ดี พลันนางยกมือพนมเหนือคิ้วอันเหี่ยวย่นของนาง
“ย่า……ย่าทำอะไรจ๊ะ แบงค์ร้อยใบนี้มีความสำคัญกับย่ามากหรือจ๊ะ”
“มะแมเอ๊ย……ฟังนะ…..ธนบัตรฉบับนี้มีอายุมากกว่าอายุของหนูเสียอีก [...]

เรื่องนี้เขียนลงในหนังสือของหน่วยงานแม่ที่กรุงเทพฯ ซึ่งอยู่ช่วงที่ทำสงครามกับยาเสพติดสมัยอดีตนายกฯ ทักษิณ หนังสือจะออกทุก 3 เดือน/ฉบับ โดมดอยจะได้รับหน้าที่เป็นผู้เขียนบทความส่ง คิดว่าผู้อ่าน web นี้คงยังไม่เคยอ่านมาก่อน เลยนำมาลงอีกครั้งให้อ่าน แม้จะไม่ทันสมัย แต่ยังเข้ายุค (ยุคยาเสพติดครองเมือง) อยู่ และเขียนขึ้นตอนโฆษณา ยาอม ชนิดหนึ่งที่มีโฆษณาจูงใจด้วยการดึงชนเผ่ามาร่วมโฆษณา แม้พวกเขาจะได้รับเงินค่าจ้างคนละเล็กน้อยก็ตาม แต่พวกเขาเต็มใจอย่างยิ่ง ให้ความร่วมมือกับเจ้าของงานชิ้นนี้เป็นอย่างดี หรือแม้แต่ โฆษณา “ผีลอก ผีลอก” ที่น้องแพนเค้ก โฆษณา ครีมทาผิวก็ตาม แม้วันนี้แขกผู้ไม่ได้รับเชิญจากสังคมได้ย้อนกลับมาอีกครั้งพร้อมบริวารของมัน แต่หากเราเข้มแข็ง เราย่อมจับมือกันเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นใจได้ค่ะ
…..เอี๊ยด…ซี้ด……ขับรถประสาอะไร?…..ขับรถประสาติ๊กคร้าบบบ…..ซื้ด…..(สูดลมหายใจอันหอมกลุ่นของพระเอก) ใช่แล้วค่ะ กำลังจะบอกว่า ผู้อ่านยัจำโฆษณาชิ้นหนึ่งได้หรือไม่ ที่มีครอบครัวชาวม้งกำลังขนกะหล่ำปลีไปขายในเมือง แต่ถูกรถพระเอกชื่อดัง (ติ๊ก เจษฎา ผลดี) ขับรถปาดหน้า จนคนในรถหัวปูดหัวโน ผู้เขียนไม่ได้คลั่งไคล้ดารา แต่จะบออกว่า ครอบครัวที่ร่วมแสดงโฆษณาชุดนี้ เป็นชาวม้งจากตำบลเข็กน้อย อำเภอเขาค้อ [...]