“ย่าจ๋า….ถ้าวันนี้ไม่มีใครจ้างหนูไปทำงาน พรุ่งนี้เราจะเอาอะไรกินดีล่ะย่า……ข้าวสารหมดถุงแล้วจ้ะ”
“อื้อ…..” นางซัวจู ผู้เป็นย่าตอบมะแม หลานสาวคนเดียวของนาง
“ย่า……หนูเห็นกระเป๋าสตางค์ย่า ยังมีแบงค์ร้อยอยู่ใบนึง…..ย่าเก็บไว้ทำไมจ๊ะ……ทำไมไม่เอามาซื้อข้าวกินก่อนล่ะ ถ้าหนูรับจ้างได้เงินมาหนูจะเอามาแทนให้ ได้ไหมจ๊ะย่า….”
นางซัวจู ตกใจกับคำถามหลาน ที่พูดถึงธนบัตร ฉบับละ หนึ่งร้อยบาท ที่ติดกระเป๋านางมาเป็นเวลากว่า 25 ปีแล้ว ซึ่งมีอายุมากกว่าอายุหลานสาวเสียอีก นางหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาเปิดดูแล้วดึงธนบัตร ฉบับที่กล่าวถึงออกมา ภาพแห่งความหลังยังจำได้ดี พลันนางยกมือพนมเหนือคิ้วอันเหี่ยวย่นของนาง
“ย่า……ย่าทำอะไรจ๊ะ แบงค์ร้อยใบนี้มีความสำคัญกับย่ามากหรือจ๊ะ”
“มะแมเอ๊ย……ฟังนะ…..ธนบัตรฉบับนี้มีอายุมากกว่าอายุของหนูเสียอีก [...]

เรื่องนี้เขียนลงในหนังสือของหน่วยงานแม่ที่กรุงเทพฯ ซึ่งอยู่ช่วงที่ทำสงครามกับยาเสพติดสมัยอดีตนายกฯ ทักษิณ หนังสือจะออกทุก 3 เดือน/ฉบับ โดมดอยจะได้รับหน้าที่เป็นผู้เขียนบทความส่ง คิดว่าผู้อ่าน web นี้คงยังไม่เคยอ่านมาก่อน เลยนำมาลงอีกครั้งให้อ่าน แม้จะไม่ทันสมัย แต่ยังเข้ายุค (ยุคยาเสพติดครองเมือง) อยู่ และเขียนขึ้นตอนโฆษณา ยาอม ชนิดหนึ่งที่มีโฆษณาจูงใจด้วยการดึงชนเผ่ามาร่วมโฆษณา แม้พวกเขาจะได้รับเงินค่าจ้างคนละเล็กน้อยก็ตาม แต่พวกเขาเต็มใจอย่างยิ่ง ให้ความร่วมมือกับเจ้าของงานชิ้นนี้เป็นอย่างดี หรือแม้แต่ โฆษณา “ผีลอก ผีลอก” ที่น้องแพนเค้ก โฆษณา ครีมทาผิวก็ตาม แม้วันนี้แขกผู้ไม่ได้รับเชิญจากสังคมได้ย้อนกลับมาอีกครั้งพร้อมบริวารของมัน แต่หากเราเข้มแข็ง เราย่อมจับมือกันเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นใจได้ค่ะ
…..เอี๊ยด…ซี้ด……ขับรถประสาอะไร?…..ขับรถประสาติ๊กคร้าบบบ…..ซื้ด…..(สูดลมหายใจอันหอมกลุ่นของพระเอก) ใช่แล้วค่ะ กำลังจะบอกว่า ผู้อ่านยัจำโฆษณาชิ้นหนึ่งได้หรือไม่ ที่มีครอบครัวชาวม้งกำลังขนกะหล่ำปลีไปขายในเมือง แต่ถูกรถพระเอกชื่อดัง (ติ๊ก เจษฎา ผลดี) ขับรถปาดหน้า จนคนในรถหัวปูดหัวโน ผู้เขียนไม่ได้คลั่งไคล้ดารา แต่จะบออกว่า ครอบครัวที่ร่วมแสดงโฆษณาชุดนี้ เป็นชาวม้งจากตำบลเข็กน้อย อำเภอเขาค้อ [...]

นับวันโลกเราจะร้อนขึ้นทุกวัน เนื่องจากฝีมือมนุษย์ที่ทำลายโลกมานาน เมื่อโลกสุดที่จะทนได้ โลกจะส่งสัญญาณเตือนมนุษย์ด้วยการเกิดภัยธรรมชาติที่รุนแรงบ่อย ๆ เช่นเมื่อเร็ว ๆ นี้เกิดพายุไซโคลนนาร์กีสขึ้นที่ประเทศพม่า ทำให้เกิดความเสียหายอย่างใหญ่หลวง หรือเกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรงในมณฑลเสฉวน ของจีน ทำให้บ้านเรือนถล่มล้มทับผู้คนจมธรณีจำนวนนับไม่ถ้วน
นี่คือสัญญาณเตือนภัยที่โลกส่งมาเตือนมนุษย์ว่า หากเรายังเห็นแก่ตัวเห็นแก่ได้ โดยไม่สำนึกและตระหนักถึงการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติแล้วละก็ นับจากนี้ไปมนุษย์โลกจะได้รับภัยร้าย อย่างต่อเนื่องจากโลกเป็นการตอบแทนบ้าง
วันนี้ขอชวนเชิญให้ผู้ที่ได้อ่านคอลัมน์นี้ มาร่วมใจกันรักษ์โลกเพื่อลดภาวะโลกร้อน ด้วยการงดใช้วัตถุที่ทำลายชั้นบรรยากาศ เช่น พลาสติก โฟม และผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ที่สังเคราะห์จากสารเคมี แล้วหันมาใช้ผลิตภัณฑ์ที่ทำจากธรรมชาติกัน
เมื่อเร็ว ๆ นี้ผู้เขียนได้มีโอกาสไปราชการและพักที่โรงแรมแห่งหนึ่ง ผู้เขียนขอชมจากใจจริงว่าเขามีจิตสำนึกถึงสิ่งแวดล้อมเป็นอย่างมาก ทุกซอกมุมของห้องพักไม่มีชิ้นส่วนของพลาสติก หรือ ส่วนของใยสังเคราะห์จากเคมีเลย แม้ถุงขยะยังเป็นถุงผ้า ตะกร้าขยะสานจากไม้ไผ่ วัสดุที่ใช้หีบห่อข้าวของเครื่องใช้ในห้องน้ำทุกชิ้นเป็นกระดาษสา กล่องทิชชู่ผลิตจากใยกล้วย แล้วตกแต่งด้วยเมล็ดแข็งของผลไม้ป่า ผ้าเช็ดตัวนุ่งอาบน้ำ เป็นผ้าขาวม้าทอแบบไทย ๆ แต่มีขนาดสั้นกว่า [...]