มาอ่านเรื่องสั้นเรื่องแรกของ “โดมดอย” ที่เคยเขียนส่งนิตยสารเขย่าขวัญฉบับหนึ่ง ชื่อ “สยอง” ที่ได้รับการตีพิมพ์ ปีที่ 4 ฉบับที่ 39 ประจำเดือนกันยายน 2538 ราคา 15 บาท ขณะนี้นิตยสารฉบับนี้ปิดตัวลงแล้ว เพราะพิษเศรษฐกิจ ฟองสบู่แตกในปี 2540 เลยอดได้ค่าเขียนไปด้วย เพราะที่อื่นต้องเขียนเข้าท่าจริง ๆ จึงจะได้รับการตีพิมพ์ ก่อนการปิดตัว โดมดอยได้รับการตีพิมพ์ประมาณ 5 เรื่อง ค่าเรื่องแล้วแต่สั้นยาว เขานับบรรทัดตีค่าเรื่อง แต่ละเรื่องของโดมดอยมีเค้าโครงเรื่องมาจากเรื่องจริงบ้าง แต่งเติมสีสันเข้าไปผสม โดมดอยยังไม่เก่งขนาดเขียนแล้วเป็นที่ยอมรับแต่วันนี้คลายเครียดจากข่าวคราวร้าย ๆ มาอ่านเรื่องสั้นบ้าง ชอบไม่ชอบก็ลองอ่านดูค่ะ
ดอยผาแดง บรรดาพรานดอยทุดคนรู้จักกันดี เพราะเป็นป่าทึบที่ประกอบด้วยไม้เบญจพรรณนานาชนิด และเล่าต่อๆ กันมาว่ามีสัตว์ป่าชุกชุม แต่ผีดุ มีพรานที่ยอมรับว่าตนมีวิชาอาคมป้องกันผีป่า สมิงไพรเคยเข้าไปลองดีอยู่เนืองๆ แต่ยังไม่เคยเห็นใครรอดกลับมาสักคนเดียว จนปัจจุบัน พรานดอยทั้งหลายเลยไม่มีใครกล้าเข้าไปลองดีอีกจึงไม่รู้ว่ามีอะไรที่ดอยผาแดงบ้าง
แต่สำหรับผม “ปอลี” พรานดอยผู้เจนจัดเรื่องป่า ผมผ่านป่าทุกป่ามาแล้วนับไม่ถ้วน ยกเว้นแต่ป่าดอยผาแดง [...]

ปัญหาเศรษฐกิจ และ สังคมในชุมชนม้งเราไม่ต่างกับไทยพื้นราบสักเท่าไหร่เลย เป็นเรื่องที่น่าเศร้าใจมากเมื่อเห็นเด็กสาววัยน้อยยังไม่ทันได้ถ่ายบัตรประชาชน แต่ต้องออกหาเงินเพื่อสนองความต้องการของตนแล้ว ยอมหนีเรียน ยอมหนีพ่อแม่เข้าเมืองใหญ่ และสำคัญมากคือยอมขายของสงวนที่แม่ให้มาเพื่อแลกกับเงิน เพื่อนำมาซื้อโทรศัพท์มือถือ เสื้อผ้าสวย ๆ และจิปาถะ ที่เจ้าหล่อนอยากได้
เรื่องนี้เกิดขึ้นแล้วในสังคมม้งเรา โดยเฉพาะหมู่บ้านชุมชนม้งใหญ่ ๆ เด็กสาวเหล่านี้คิดหรือเปล่าว่าวัยเพียง 14 , 15 ปีของเขาเปรียบเสมือนดอกไม้แรกแย้ม ต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะเบ่งบาน ผลิดอก และออกผล จนถึงเวลาร่วงหล่นโรยรา ทำไมดอกไม้แรกแย้มจะต้องโรยราก่อนเวลาอันควรเพราะไม่เห็นคุณค่าแห่งตนเอง ยอมให้คนอื่นเด็ดดอมเพียงชั่วครู่แล้วโยนทิ้ง…..น่าเสียดาย
เห็นน้อง ๆ คนที่พ่อแม่พอมีอันจะกิน พยายามเก็บเงินส่งให้ลูกเรียน แต่ลูกไม่ได้เรียนดังที่พ่อแม่หวัง ซ้ำนำเรื่องอัปยศอดสูกลับมาประจานหน้าพ่อแม่ ดูแล้วช่างต่างกันลิบลับกับสมัยของฉัน แม้พ่อฉันเสียตั้งแต่ฉันเรียน ป.3 พอจบ ป.4 จากโรงเรียน ที่มีครูคนเดียวสอน ป.1 – ป.4 และ ป.1 มองเห็นทุกชั้นจนถึง ป.4 ก็ตาม [...]

เริ่มเรื่องขอแสดงตนเป็นทแนะ…เป็นคนอยู่ไกลจากทนาย ไม่ใช่ทนาย แต่ต้องทำหน้าที่แทนทนายยามจำเป็นและทำมานานตั้งแต่เริ่มทำงานเลยทีเดียว ลูกความคนแรก…..หนุ่มน้อยอายุไม่เกิน 18 ปี คดีมีฝิ่นในครอบครองศาลตัดสินจำคุก 5 ปี รับสารภาพ ลดครึ่งหนึ่งเหลือ 2 ปี 6 เดือน แต่พ่อเขาเห็นว่ามากไปเพราะ ลูกชายทำมาหากิน พ่อแม่ติดยาเสพติด จะให้มาทำอุทธรณ์ให้
เราไปคุยกับผู้ต้องหา เขาเล่าว่าเขากลัว จนท. ว่าเป็นเด็กแล้วทำผิดเลยโกหก จนท.ว่าอายุ 25 ปี ตอนนี้ตัดสิน จำ 2 ปี 6 เดือน (โง่จริง ๆ หากบอกอายุน้อยเพราะไม่มีหลักฐานว่าเกิดเมื่อไหร่ ถ้าเด็ก-เยาวชน โทษน้อยกว่า) อยากให้ช่วย เพราะยากจน ไม่มีเงินเลย ฉันไปดูสภาพบ้านเขาแล้วยากจนมากจริง ๆ เพราะครอบครัวติดยาทั้งครอบครัว จำใจช่วย ตอนนั้นศาลยังอนุญาตให้ญาติทำอุทธรณ์ให้ได้ แต่ปัจจุบันทำไม่ได้แล้วต้องให้ทนายทำให้ หรือไม่ก็ให้เจ้าตัวผู้ต้องหาทำเอง [...]