วันนี้ผมได้ทำการปรับปรุงหน้า ติดต่อ หรือ Contact จึงถือโอกาสนี้มาพูดคุยกับพี่ๆ เพื่อนๆ เกี่ยวกับเรื่องการขายของบนอินเตอร์เนตไปด้วย เผื่อจะเป็นประโยชน์ต่อใครก็ตาม ที่อยากจะนำเสนอสินค้าผ่านทางหน้าเว็บไซต์
ช่วงไม่กี่วันมานี้ ผมได้รับการติดต่อจากน้อง (น่าจะเป็นน้อง) คนหนึ่ง เค้าต้องการโฆษณากับทาง Hmongasia.com แห่งนี้ หลังจากการพูดคุยกันแล้ว น้องเค้าสนใจอยากเปิดเว็บไซต์ด้วย เพื่อไว้เป็นหน้าร้านสำหรับขายสินค้า แต่เนื่องด้วยว่ารายละเอียดที่น้องเค้าให้มาไม่เพียงพอ เราจึงยังสรุปเรื่องนี้ไม่ได้
สิ่งที่ผมยังไม่ได้อธิบายให้กับน้องเค้าก็คือว่า การมีเว็บไซต์นั้นไม่ได้หมายความว่าเราจะสามารถขายสินค้าได้ทันที มันยังมีกระบวนการที่ซับซ้อนอีกหลายอย่าง กว่าเราจะสามารถเห็นดอกผลจากเว็บไซต์แห่งนั้น
การมีเว็บไซต์ก็เปรียบเสมือนกับการมีหน้าร้าน หากหน้าร้านไม่มีคนเดินผ่าน หรือไม่มีใครเดินเข้าร้าน เราก็จะไม่สามารถขายสินค้าได้ เช่นเดียวกันเว็บไซต์หากไม่มีคนเข้า ก็ย่อมไม่เกิดการซื้อขาย
ฉะนั้นหลังจากการมีเว็บไซต์แล้ว ยังจะต้องมีกระบวนการทางการตลาดอีกมากมาย ที่จะต้องได้ทำ เพื่อให้สามารถขายสินค้าได้ และนั่นก็หมายถึงค่าใช้จ่ายที่ตามมา [...]

สังคมม้งถือเป็นสังคมที่ไม่ใหญ่ (เล็ก) เราจึงสังเกตุอะไรต่อมิอะไรได้ไม่ยาก ไม่ว่าจะเป็นชีวิตความเป็นอยู่ ความเปลี่ยนแปลงต่างๆ หรือลักษณะนิสัยใจคอของคนในสังคม
ที่ผ่านมาเราหลายคนอาจมีความรู้สึกว่า ม้งเราเป็นผู้ถูกกระทำจากสังคมอื่น ม้งเราถูกตราหน้าในเรื่องไม่ดีไม่งาม แม้คนที่ทำสิ่งเหล่านั้นจะมีเพียงบางส่วนเท่านั้นก็ตาม อย่างเช่น เรื่องของยาเสพติด การตัดไม้ทำลายป่า
ความรู้สึกที่โดนสังคมอื่นตีตราว่าไม่ดี จนนำไปสู่ความรู้สึกของการถูกแบ่งแยกทางเชื้อชาติ (ซึ่งเราอาจคิดไปเอง) ดังนั้นเราลองมาดูกันว่า เมื่อสังคมอื่นมองเราด้วยสายตาที่แบ่งแยก (ซึ่งเราอาจคิดไปเอง) แล้วทำให้ม้งเรารู้สึกแย่ บางคนก็แค่น้อยเนื้อต่ำใจ แต่บางคนก็ถึงกับรู้สึกอับอายไปเลย (ทำไม่ทำก็อายไว้ก่อน) แล้วถ้าเรามาแบ่งแยกกันเองล่ะ เรารู้สึกอะไรไหม ?
แล้วถ้าเรามาแบ่งแยกกันเองล่ะ … ประโยคนี้ไม่ใช่ประโยคสมมติ แต่ผมกำลังจะพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่จริงในสังคมม้งเรา ที่ว่าด้วยเรื่องการแบ่งแยก แล้วเราจะเห็นได้ว่าม้งเราเองยังรังเกียจกันเอง และไม่ใช่การรังเกียจ แบ่งแยกแบบธรรมดา หากแต่เป็นการแบ่งแยกแบบลุ่มลึก จนถึงหน่วยย่อยสุดของสังคมเลยก็ว่าได้
ม้งในไทยถูกแบ่งไว้หลักๆ คือ ม้งขาว และม้งเขียว [...]

“ย่าจ๋า….ถ้าวันนี้ไม่มีใครจ้างหนูไปทำงาน พรุ่งนี้เราจะเอาอะไรกินดีล่ะย่า……ข้าวสารหมดถุงแล้วจ้ะ”
“อื้อ…..” นางซัวจู ผู้เป็นย่าตอบมะแม หลานสาวคนเดียวของนาง
“ย่า……หนูเห็นกระเป๋าสตางค์ย่า ยังมีแบงค์ร้อยอยู่ใบนึง…..ย่าเก็บไว้ทำไมจ๊ะ……ทำไมไม่เอามาซื้อข้าวกินก่อนล่ะ ถ้าหนูรับจ้างได้เงินมาหนูจะเอามาแทนให้ ได้ไหมจ๊ะย่า….”
นางซัวจู ตกใจกับคำถามหลาน ที่พูดถึงธนบัตร ฉบับละ หนึ่งร้อยบาท ที่ติดกระเป๋านางมาเป็นเวลากว่า 25 ปีแล้ว ซึ่งมีอายุมากกว่าอายุหลานสาวเสียอีก นางหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาเปิดดูแล้วดึงธนบัตร ฉบับที่กล่าวถึงออกมา ภาพแห่งความหลังยังจำได้ดี พลันนางยกมือพนมเหนือคิ้วอันเหี่ยวย่นของนาง
“ย่า……ย่าทำอะไรจ๊ะ แบงค์ร้อยใบนี้มีความสำคัญกับย่ามากหรือจ๊ะ”
“มะแมเอ๊ย……ฟังนะ…..ธนบัตรฉบับนี้มีอายุมากกว่าอายุของหนูเสียอีก [...]