Hmongasia.com กับประสบการณ์ปี 2009

ในนาม EdiTor (หรือ ภารโรง) และผู้ก่อตั้งเว็บ Hmongasia.com จนถึงวันนี้ Hmongasia.com กำลังจะก้าวเข้าสู่ปีที่สาม สำหรับการเริ่มตั้นในปีแรกนั้น (2008) ไม่ได้มีอะไรน่าตื่นเต้นนัก เพราะเป็นเพียงแค่การเริ่มต้น ..มีตื่นเต้นบ้าง ในเรื่องที่ว่าเว็บจะไปรอดหรือไม่รอด

วันนี้ก็ขอนำประสบการณ์ที่ตัวผม และ Hmongasia.com ได้ประสบมา มาเล่าสู่กันฟัง เพื่อเป็นการแบ่งปัน บอกต่อ ว่าการทำเว็บนั้นให้อะไรกับเราบ้าง ..โดยเฉพาะม้ง

แน่นอนเลยว่าสิ่งแรกนั้น เราต้องเป็นผู้ให้ก่อน หลายคนคงเริ่มสงสัยว่า แล้ว EdiTor ได้ให้อะไรไปบ้างล่ะ ที่จริงก็ไม่กล้าพูดว่า “ผมให้..” หรอกครับ เพราะสิ่งที่ผมได้ทำลงไป คือสิ่งที่ผมอยากจะทำอยู่แล้ว

แต่พอทำเว็บไปได้สักพัก เริ่มมีพี่ๆ เพื่อนๆ ให้ความสนใจติดตามมากขึ้น มันเป็นธรรมดาที่ผมจะต้องเพิ่มความรับผิดชอบให้มากขึ้น หาเนื้อหาที่เป็นประโยชน์มากขึ้นมานำเสนอ ที่สำคัญต้องมีเนื้อหาสดใหม่อยู่เสมอ

ตรงนี้แหละครับเป็นจุดที่ผมคิดว่า “ผมเริ่มให้..” อย่างที่ผมบอกไว้ตอนแรก เป็นเพราะพี่ๆ เพื่อนๆ ให้ความสนใจก่อน ผมจึงเริ่มตอบสนอง ก็แค่นั้นเอง

ก็ต้องขอขอบคุณพี่โดมดอย คนบ้านเลขที่ 96 น้องจตุรเทพยาวีร์ ที่ได้ร่วมกันสร้างเนื้อหา ไว้ให้พวกเราได้ติดตามกัน โดยที่ทุกคนไม่ได้รับค่าตอบแทนใดๆ เลย (ถ้า Hmongasia.com เข้าตลาดหลักทรัพย์เมื่อไหร่ จะปันหุ้นให้ครับ :) และที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ พวกเราชาวม้งเอเชีย ที่ร่วมกันทำให้บ้านหลังนี้ สงบ อบอุ่น เสมอมา

เอาล่ะ จากนี้ผมจะขอพูดถึงประสบการณ์บางเรื่อง ในรอบปีที่ผ่านมา ว่าการทำเว็บไซต์นั้นเราได้อะไรบ้างในทางสังคม โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่เป็นม้งอย่างเรา ควรที่จะต้องเรียนรู้ และนำพาตัวเองเข้าสู่สังคมภายนอก เพื่อความอยู่รอดในวันข้างหน้า ทั้งต่อตัวเอง และชุมชนม้งที่เราอาศัยอยู่

ปลายเดือน สิงหาคม 2009 ผมได้รับการติดต่อจาก นสพ. อาซาฮี (www.asahi.com) เพื่อพูดคุยในบางประเด็นที่เกี่ยวกับม้ง ซึ่งตัวผมเองก็ไม่คิดว่า ทางหนังสือพิมพ์ยักษ์ใหญ่จากญี่ปุ่น จะให้ความสนใจ และติดตามความเคลื่อนใหวบน Hmongasia.com แห่งนี้ จากจุดนี้เอง ที่ทำให้ผมเข้าใจถึงคำว่า “The World is Flat” คือ แม้เราจะเป็นแค่ม้งตัวเล็กๆ แต่หากเราใช้เทคโนโลยีเป็น เราก็อาจจะเข้าถึงสื่อใหญ่ได้ไม่ยากเย็นนัก

ปลายเดือน พฤษจิกายน 2009 ผมได้รับการติดต่อจากพี่ วิชิต แห่ง Hmongok.com ว่าทางรายการทีวีไทยสุดสัปดาห์ (Thai PBS) สนใจจะทำสกู๊ปข่าวเกี่ยวกับม้ง ตามที่ผมเคยเขียนเอาไว้ในหัวข้อ “ภูทับเบิก เข็กน้อย รายการทีวีไทยสุดสัปดาห์” ซึ่งสิ่งที่ผมได้ร่วมกับพี่ วิชิต ในวันนั้น คือ การสนทนาผ่านหน้าเว็บไซต์ (Hmongok.com) เพื่อแสดงให้เห็นว่า ม้งเองก็มีพัฒนาการทางสังคมไปพร้อมๆ กับสังคมอื่น เราไม่ได้จมปลักอยู่หลังเขาอีกต่อไป

ล่าสุดเมื่อปลายเดือน ธันวาคม ที่ผ่านมา ผมได้รับการติดต่อจาก Minnesota Historical Society Press/Borealis Books ซึ่งเป็นสำนักพิมพ์ ที่ตั้งอยู่ใน St. Paul, Minnesota เพื่อทำบทวิจารณ์ให้กับหนังสือเล่มหนึ่ง (เกี่ยวกับม้ง) ขณะนี้หนังสือเล่มดังกล่าวก็ใกล้จะถึงมือผมแล้ว เอาไว้ถ้าหนังสือมาถึงเมื่อไหร่ ผมจะรีบทำบทวิจารณ์มาให้พวกเราได้ติดตามกัน

ที่เล่ามาทั้งหมด ไม่ได้ตั้งใจจะอวดอ้างแต่อย่างใด แค่อยากบอกพวกเราว่า แม้เราจะเป็นแค่ม้งตัวเล็ก แต่ด้วยช่องทางต่างๆ ที่มีอยู่ในยุคปัจจุบัน เราสามารถทำเรื่องยิ่งใหญ่จากหลังเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเราสามารถเข้าถึงสื่อหลัก เราก็จะสามารถเป็นปากเสียงให้กับพี่น้องชาวม้งของเราที่เดือดร้อนได้

แล้วเราจะเข้าใจคำพูดที่ว่า “คนเดียว ก็เสียวได้” ว่าเป็นอย่างไร