หลังจากที่ผมเคยเขียนเรื่อง “Hmong Porn” ไปแล้วครั้งหนึ่ง ซึ่งครั้งนั้นยังเห็นได้ว่า เป็นเพียงแค่การเริ่มก่อตัวของสื่อลามกอนาจาร ในสังคมม้งเรา แต่มาถึงวันนี้ถือว่าน่าตกใจ ก็ไม่คิดว่าสื่อลามกอนาจารในสังคมม้ง จะเติบโตรวดเร็วอย่างนี้

จากการเขียนครั้งก่อน ผมแทบจะหาข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องนี้ (บนอินเตอร์เนต) ไม่ได้เลย ไม่ว่าจะเป็นข้อเท็จจริง ภาพประกอบ หรือตัวอย่างวีดีโอ แต่มาวันนี้ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป ที่จะหาดูวีดีโอที่เกี่ยวกับ Hmong Porn สักชิ้น

ที่ต้องมาเขียนเรื่องนี้อีกครั้ง สืบเนื่องจากการสังเกต (เปล่าติดตามนะ) เห็นว่า มีปริมาณการค้นหาคำว่า “Hmong Porn” มากผิดปกติในเดือนนี้ โดยอ้างอิงจากสถิติฐานข้อมูลของเว็บ ม้งเอเชีย เอง

โดยในเดือนนี้มีคนเข้าเว็บ ม้งเอเชีย ด้วยการค้นหาคำว่า Hmong Porn มากเป็นอันดับ 8 (คือ 150 ครั้ง) ของจำนวนการคำค้นหาทั้งหมด และเชื่อว่าทั้งหมดเป็นการค้นหาจาก Google.co.th … จากประเทศไทยนั่นเอง :)

นับเป็นอีกความเปลี่ยนแปลงหนึ่งในสังคมม้งที่น่าจับตา เพราะโดยพื้นฐานแล้ว คนม้ง จะเป็นคนขี้อาย ไม่น่าจะสามารถสร้างสื่อประเภทนี้ขึ้นมาได้ แต่จากสิ่งที่เป็นอยู่ ณ ปัจจุบัน พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า มันไม่เป็นอย่างนั้นอีกแล้ว ..หนุ่มสาวยุคใหม่ (ที่อาจขาดการศึกษา) เปลี่ยนไปแล้ว

จากการสังเกตพบว่า สื่อลามกอนาจารที่ว่านี้ ถูกผลิตในประเทศไทยมากที่สุด ซึ่งไม่ถือเป็นเรื่องที่เกินคาด เพราะ ม้งไทย (ด้วยการลงทุนเอง และร่วมทุนกับม้งเมกา) ถือเป็นผู้ผลิตใหญ่ในด้านสื่อบันเทิงของม้งเราอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็น หนังม้ง หรือเพลงม้ง ..จากนั้นค่อยส่งจำหน่ายไปยังต่างประเทศ

ที่จริงแล้ว สังคมม้งเป็นสังคมที่แคบ ไปถึงไหนก็รู้จักกัน ก็ไม่คิดว่าเราในวันนี้จะกล้าสร้างสื่อประเภทนี้ออกมา ก็ได้แต่หวังว่าตัวนักแสดงเอง และกลุ่มผู้สร้าง จะเป็นแค่ในกลุ่มของคนม้งที่ขาดแคลนการศึกษา และจะจำกัดอยู่เพียงแค่คนกลุ่มนี้ ..ไม่ได้ดูถูกครับ เป็นเพียงข้อเท็จจริงที่ได้จากการสังเกตุ (จากวีดีโอสองสามเรื่อง)

ก็ขอจบแต่เพียงเท่านี้ ก่อนที่จะเลยเถิดจนกลายเป็นการ ยั่วยวน จนเกินไป ..และ โปรดอย่าถาม ว่า EdiTor มีไหม ?

ในนาม EdiTor (หรือ ภารโรง) และผู้ก่อตั้งเว็บ Hmongasia.com จนถึงวันนี้ Hmongasia.com กำลังจะก้าวเข้าสู่ปีที่สาม สำหรับการเริ่มตั้นในปีแรกนั้น (2008) ไม่ได้มีอะไรน่าตื่นเต้นนัก เพราะเป็นเพียงแค่การเริ่มต้น ..มีตื่นเต้นบ้าง ในเรื่องที่ว่าเว็บจะไปรอดหรือไม่รอด

วันนี้ก็ขอนำประสบการณ์ที่ตัวผม และ Hmongasia.com ได้ประสบมา มาเล่าสู่กันฟัง เพื่อเป็นการแบ่งปัน บอกต่อ ว่าการทำเว็บนั้นให้อะไรกับเราบ้าง ..โดยเฉพาะม้ง

แน่นอนเลยว่าสิ่งแรกนั้น เราต้องเป็นผู้ให้ก่อน หลายคนคงเริ่มสงสัยว่า แล้ว EdiTor ได้ให้อะไรไปบ้างล่ะ ที่จริงก็ไม่กล้าพูดว่า “ผมให้..” หรอกครับ เพราะสิ่งที่ผมได้ทำลงไป คือสิ่งที่ผมอยากจะทำอยู่แล้ว

แต่พอทำเว็บไปได้สักพัก เริ่มมีพี่ๆ เพื่อนๆ ให้ความสนใจติดตามมากขึ้น มันเป็นธรรมดาที่ผมจะต้องเพิ่มความรับผิดชอบให้มากขึ้น หาเนื้อหาที่เป็นประโยชน์มากขึ้นมานำเสนอ ที่สำคัญต้องมีเนื้อหาสดใหม่อยู่เสมอ

ตรงนี้แหละครับเป็นจุดที่ผมคิดว่า “ผมเริ่มให้..” อย่างที่ผมบอกไว้ตอนแรก เป็นเพราะพี่ๆ เพื่อนๆ ให้ความสนใจก่อน ผมจึงเริ่มตอบสนอง ก็แค่นั้นเอง

ก็ต้องขอขอบคุณพี่โดมดอย คนบ้านเลขที่ 96 น้องจตุรเทพยาวีร์ ที่ได้ร่วมกันสร้างเนื้อหา ไว้ให้พวกเราได้ติดตามกัน โดยที่ทุกคนไม่ได้รับค่าตอบแทนใดๆ เลย (ถ้า Hmongasia.com เข้าตลาดหลักทรัพย์เมื่อไหร่ จะปันหุ้นให้ครับ :) และที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ พวกเราชาวม้งเอเชีย ที่ร่วมกันทำให้บ้านหลังนี้ สงบ อบอุ่น เสมอมา

เอาล่ะ จากนี้ผมจะขอพูดถึงประสบการณ์บางเรื่อง ในรอบปีที่ผ่านมา ว่าการทำเว็บไซต์นั้นเราได้อะไรบ้างในทางสังคม โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่เป็นม้งอย่างเรา ควรที่จะต้องเรียนรู้ และนำพาตัวเองเข้าสู่สังคมภายนอก เพื่อความอยู่รอดในวันข้างหน้า ทั้งต่อตัวเอง และชุมชนม้งที่เราอาศัยอยู่

ปลายเดือน สิงหาคม 2009 ผมได้รับการติดต่อจาก นสพ. อาซาฮี (www.asahi.com) เพื่อพูดคุยในบางประเด็นที่เกี่ยวกับม้ง ซึ่งตัวผมเองก็ไม่คิดว่า ทางหนังสือพิมพ์ยักษ์ใหญ่จากญี่ปุ่น จะให้ความสนใจ และติดตามความเคลื่อนใหวบน Hmongasia.com แห่งนี้ จากจุดนี้เอง ที่ทำให้ผมเข้าใจถึงคำว่า “The World is Flat” คือ แม้เราจะเป็นแค่ม้งตัวเล็กๆ แต่หากเราใช้เทคโนโลยีเป็น เราก็อาจจะเข้าถึงสื่อใหญ่ได้ไม่ยากเย็นนัก

ปลายเดือน พฤษจิกายน 2009 ผมได้รับการติดต่อจากพี่ วิชิต แห่ง Hmongok.com ว่าทางรายการทีวีไทยสุดสัปดาห์ (Thai PBS) สนใจจะทำสกู๊ปข่าวเกี่ยวกับม้ง ตามที่ผมเคยเขียนเอาไว้ในหัวข้อ “ภูทับเบิก เข็กน้อย รายการทีวีไทยสุดสัปดาห์” ซึ่งสิ่งที่ผมได้ร่วมกับพี่ วิชิต ในวันนั้น คือ การสนทนาผ่านหน้าเว็บไซต์ (Hmongok.com) เพื่อแสดงให้เห็นว่า ม้งเองก็มีพัฒนาการทางสังคมไปพร้อมๆ กับสังคมอื่น เราไม่ได้จมปลักอยู่หลังเขาอีกต่อไป

ล่าสุดเมื่อปลายเดือน ธันวาคม ที่ผ่านมา ผมได้รับการติดต่อจาก Minnesota Historical Society Press/Borealis Books ซึ่งเป็นสำนักพิมพ์ ที่ตั้งอยู่ใน St. Paul, Minnesota เพื่อทำบทวิจารณ์ให้กับหนังสือเล่มหนึ่ง (เกี่ยวกับม้ง) ขณะนี้หนังสือเล่มดังกล่าวก็ใกล้จะถึงมือผมแล้ว เอาไว้ถ้าหนังสือมาถึงเมื่อไหร่ ผมจะรีบทำบทวิจารณ์มาให้พวกเราได้ติดตามกัน

ที่เล่ามาทั้งหมด ไม่ได้ตั้งใจจะอวดอ้างแต่อย่างใด แค่อยากบอกพวกเราว่า แม้เราจะเป็นแค่ม้งตัวเล็ก แต่ด้วยช่องทางต่างๆ ที่มีอยู่ในยุคปัจจุบัน เราสามารถทำเรื่องยิ่งใหญ่จากหลังเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเราสามารถเข้าถึงสื่อหลัก เราก็จะสามารถเป็นปากเสียงให้กับพี่น้องชาวม้งของเราที่เดือดร้อนได้

แล้วเราจะเข้าใจคำพูดที่ว่า “คนเดียว ก็เสียวได้” ว่าเป็นอย่างไร

ก็เป็นเวลาสองวันสองคืน ที่ EdiTor หายหน้าไป ไม่ได้ออนไลน์เลยแม้แต่นาที ใช่ว่าโอกาส หรือสถานที่ไม่เอื้ออำนวย หากแต่เป็นเพราะตัว EdiTor เอง อยากจะหยุดออนไลน์เสียบ้าง เพื่อเป็นการพิสูจน์ว่าตัว EdiTor นั้น ไม่ได้เป็นโรคติดอินเตอร์เนต หรือคอมพิวเตอร์

เพราะที่ผ่านมา EdiTor ใช้เวลาออนไลน์ในแต่ละวัน ไม่น้อยกว่าสิบชั่วโมง จนเริ่มสงสัยว่าตัวเองเป็นโรคยอดฮิทที่ว่าหรือเปล่า คือเมื่อไหร่ที่หยุดใช้คอมฯ อาจจะมีอาการหงุดหงิด กระวนกระวาย แต่เมื่อพิสูจน์แล้วพบว่า EdiTor ไม่ได้มีอาการอย่างว่า ..หรือ EdiTor บรรลุแล้ว

ก็ขอนำมาเล่าสู่กันฟังสำหรับสองวันที่หายไป น่าเสียดายที่ไม่ได้เก็บภาพมาฝาก กิจกรรมที่ทำระหว่างสองวันนี้ ก็มีแคสองเรื่องครับ เรื่องละวัน วันละเรื่อง

วันที่ 19 ม.ค. ผมไปตกปลากับพี่ชายที่แหลมแท่น และเขาสามมุข จ.ชลบุรี ก็ไปตั้งแต่เช้าจนกระทั่งสามทุ่มจึงกลับ ถ้ามองในแง่ทำบาปก็ใช่ ถ้าจะมองในแง่พักผ่อนก็ใช่ แค่อยากบอกว่า จากการหมกมุ่นอยู่กับงาน หากเราจะหาเวลา เปลี่ยนบรรยากาศเสียบ้าง เอาตัวเองออกไปเดินเล่น ไปหาอะไรรื่นเริงทำ เราอาจจะมีเรี่ยวแรงกลับมาปั่นงาน ปั่นเงินได้มากขึ้นก็เป็นได้

จากการตกปลา ก็ทำให้เข้าใจถึงพฤติกรรมการกิน (การล่า) ของปลา คือ เหยื่อที่ตาย หรือว่าไม่สด จะใช้ได้ดีกับเฉพาะปลาเล็กเท่านั้น ทั้งนี้อาจเป็นเพราะโดยธรรมชาติของปลาเล็ก จะได้กินเฉพาะสิ่งมีชีวิตที่เล็กกว่ามัน (ซึ่งไม่ค่อยมี) อย่างเช่นพวกแพลงตอน ที่เหลือที่พวกปลาเล็กพอกินได้ก็คือ ซากสิ่งมีชีวิต หรือเศษอาหาร

แต่สำหรับปลาใหญ่แล้วมันจะต่างออกไป หากเป็นเหยื่อที่ตาย หรือไม่สด มันจะไม่กิน นั่นเป็นเพราะสัญชาตญาณความเป็นนักล่าของมัน ที่มีโอกาสเลือกกินสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ที่ตัวเล็กกว่ามัน ที่ยังคงเคลื่อนใหวได้

วันที่ 20 ม.ค. ไปสอบใบอนุญาตขับขี่รถยนต์ ที่สำนักงานขนส่ง จ.ชลบุรี ก็ใช้เวลาที่นี่ตั้งแต่ 11.00น. จนถึง 15.00น. ทุกอย่างจึงเรียบร้อย บางคนอาจคิดว่าทำไมถึงใช้เวลาน้อย ก็อยากบอกว่า ผมใช้วิธีที่ทางเจ้าหน้าที่เรียกว่า การเทียบใบขับขี่ คือถ้าเรามีใบขับขี่มอเตอร์ไซค์อยู่แล้ว เราก็ขอเทียบกับใบขับขี่รถยนต์ได้ ซึ่งข้อดีคือไม่ต้องเข้าห้องอบรม (ดูวีดีทัศน์ น่าเบื่อ) ที่สำคัญคือสามารถยื่นเรื่องได้ก่อน 12.00น. เพราะหากเป็นการยื่นเรื่องขอสอบใบอนุญาตขับขี่ปกติ ต้องยื่นก่อน 9.30น.

ที่สนามสอบภาคปฎิบัติเองก็มีบทเรียนสำคัญให้เรียนรู้ นั่นคือแม้จะเก่ง แต่หากประมาทก็จะสอบไม่ผ่าน ผมจะยกกรณีตัวอย่างหนึ่งให้ฟัง มีวัยรุ่นชายคนหนึ่งมากับรถแต่ง (เก๋ง) ท่าทางขับได้คล่องแคล่ว ช่วงที่นำรถมาต่อแถวรอคิวทดสอบ เห็นวัยรุ่นคนนี้เบิ้ลรถอยู่ตลอดเวลา (แสดงถึงความเชี่ยวชาญ แต่นิสัยไม่ดี) พอถึงคิว สองท่าแรกทำได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว จับพวงมาลัยมือเดียว แต่ท่าจบคือ ท่าถอยหลังเข้าช่องสี่เหลี่ยม วัยรุ่นคนนี้กลับถอยหลังมาชนหลักที่ตั้งไว้จนล้ม ..สี่ตีนยังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง ..เอวัง ..

ได้ใบอนุญาตขับขี่มาแล้ว แต่ไม่มีรถให้ขับ ก็ได้แต่หวังว่ารัฐบาลชุดต่อไป จะมีนโยบายสอบใบอนุญาตขับขี่ แบบสอบผ่านได้รถไปขับฟรีๆ ..พรรคไหนออกนโยบายนี้ ผมจะเป็นหัวคะแนนให้ฟรี