สวัสดีชาวม้งเอเชียที่เคารพรักทุกท่าน หลังจากหายหน้าหายตาไปโดยไม่ได้บอกกล่าว ร่ำลา ไม่ได้เปิดโอกาสให้อาลัยอาวรณ์กัน ก็อยากบอกว่า “คนเล่นหมอก” จะกลับมาประจำที่แล้ว (หลังจากโดนพี่ EdiTor ตามจิกตามข่วนอยู่พักใหญ่)

เมื่อหลายวันก่อนผมได้เห็นข่าวหนึ่ง เนื้อข่าวตามนี้
“ในขณะนี้ชาวเขาเผ่าม้ง ที่อาศัยอยู่ที่บ้านไมโคเวฟ หมู่ที่ 11 ตำบลห้วยโป่ง อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน มีการบุกรุกแผ้วถางป่าไม้เพื่อปลูกกระหล่ำปลี ปลูกข้าวโพด และข้าวไร่ กันอย่างกว้างขวาง ขณะนี้พบว่าภูเขาบ้านไมโคเวฟหัวโล้น อย่างไรก็ตามเมื่อเจ้าหน้าที่เข้าไปทำความเข้าใจชาวเขาเผ่าม้งก็ไม่ให้ความ ร่วมมือ”

คำถามคือ ประชาชนไม่ให้ความร่วมมือ หรือเป็นเพราะเจ้าหน้าที่ไม่เคยคิดหาทางออกให้กับพวกเค้า สักแต่บอกว่าให้หยุดให้เลิก ถ้าไม่หยุดไม่เลิกก็จะจับ โดยไม่ได้มองว่า แต่ไหนแต่ไรมาแล้ว ที่ชาวม้งและชาวเขาเผ่าอื่นถือกำเนิด และตายบนเขา จนมีคำเปรียบเปรยที่ว่า “น้ำเป็นของปลา ฟ้าเป็นของนก ภูเขาเป็นของม้ง” แต่ทางเจ้าหน้าที่ภาครัฐก็ไม่เคยสำเหนียกว่า ทางเจ้าหน้าที่เองนี่แหละที่กำลังเป็นภัยคุกคามต่อวิถีชีวิตของคนชนเผ่า

แน่นอนเราไม่ได้คิดว่าเราคือเจ้าของภูเขาเหล่านั้นจริงๆ แต่เราคนชนเผ่าสำนึกอยู่เสมอว่าเมื่อกฎหมายเข้าถึง แทนที่เราจะได้รับความเป็นธรรม แบ่งสันปันส่วนพื้นที่ให้เราได้ครอบครองเพื่อทำกินบ้าง แต่ก็เปล่าเลย เรากลับถูกลดทอนสิทธิ์ในการหาเลี้ยงชีพตามวิถีที่เราเคยมีมา วิถีชีวิตแบบชนเผ่าของเราจบลง (การดำเนินต่อถือเป็นสิ่งผิดกฎหมาย) โดยไม่ได้รับการเหลียวแลหรือเยียวยาใดๆ

ชาวเขาไม่ได้รับสิทธิ์ถือครองที่ดินอย่างเท่าเทียม เหมือนชาวไทยคนอื่นๆ ยกตัวอย่างง่ายๆ ชาวม้งใน ต.เข็กน้อย อ.เขาค้อ จ.เพชรบูรณ์ มิได้รับเอกสารสิทธิ์หรือโฉนดที่ดิน แม้แต่ผืนดินแปลงเล็กที่บ้านตนเองตั้งเบียดเสียดกันอยู่ ในขณะที่คนในพื้นที่ตำบลใกล้เคียงสามารถมีโฉนดที่ดินกันแล้ว ที่ร้ายกว่านั้นคือมีรีสอร์ทหรูนับสิบแห่งตั้งเด่นเป็นสง่าราคีในพื้นที่ใกล้เคียง (ในเขตที่สามารถมีโฉนดได้) เหมือนเป็นการตอกย้ำแกมเย้ยหยันว่า คนชนเผ่าและคนไทยทั่วไปมีความแตกต่างด้านสิทธิอย่างไรบ้าง แม้ครั้งหนึ่งทางการไทยเคยเรียกพี่น้องม้งในแถบนี้ว่า “ผู้ร่วมพัฒนาชาติไทย” ก็ตาม แต่เดี๋ยวนี้พวกเรารู้แล้วว่า “เสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพล” นั้นเป็นอย่างไร

ความสามารถของเจ้าหน้าที่ป่าไม้ อย่าเพียงแต่นำมาเบ่งมาใช้กับคนกลางป่าเขา ให้หันไปมองพวกนายทุน และนักการเมืองทั้งหลาย เมื่อนั้นแล้วพวกท่านจะได้พิสูจน์สติปัญญาของกรมป่าไม้อย่างแท้จริง

คนชนเผ่าส่วนใหญ่ถือครองที่ดินแปลงเล็กๆ เพียงเพื่อการเลี้ยงปากท้อง และครอบครัว (หรือแค่เพียงปลูกกระท่อมสักหลัง) แต่กลับไม่ได้รับสิทธิ์ในการถือครอง ทั้งๆ ที่ป่าเป็นบ้านเกิดของพวกเค้าด้วยซ้ำไป (เจ้าหน้าที่มองว่ามันคือป่าสงวนฯ อุทยานฯ)

ฉะนั้นทางออกง่ายๆ ที่ทางเจ้าหน้าที่ไม่เคยคิดทำก็คือ การให้โอกาสคนชนเผ่าที่อยู่กลางป่าเขาได้ถือครองที่ดิน เหมือนอย่างที่ครั้งหนึ่งทางราชการเคยจัดสรรที่ดินทำกินให้กับคนพื้นราบ เมื่อทุกครอบครัวมีที่ดินเป็นของตนเอง (อย่างเพียงพอในการเลี้ยงชีพ) ผมเชื่อได้ว่าระบบไร่เลื่อนลอยจะไม่ถูกนำมากล่าวอ้างอีก

การให้สิทธิ์ในการถือครองที่ดิน จะช่วยเพิ่มสำนึกต่อคนชนเผ่าในการที่จะรักและหวงแหนผืนป่าที่มีอยู่อย่างจำกัดมากขึ้น อีกประการหนึ่งการให้สิทธิ์ถือครองที่ดิน จะเปรียบเสมือนการตีกรอบให้คนชนเผ่าทำมาหากินแต่เฉพาะบนที่ดินของตนเองเท่านั้น เพราะพวกเค้าจะเข้าใจได้เองว่าขอบเขตและสิทธิของพวกเค้านั้นมีแค่ไหน

กฎหมายไม่ใช่สิ่งที่น่ารังเกียจ แต่ผู้บังคับใช้กฎหมายคือตัวน่ารังเกียจ

Links: wd-73737,wd-73736,wd-73735,wd-73837,wd-73835,wd-73734

ฉันมักถูกเรียกให้ไปเป็นผู้ไกล่เกลี่ยคดีความกรณีพี่น้องชาวม้งถูกจับ เนื่องจากไม่มีบัตรประชาชน ขับรถโดยไม่มีใบขับขี่ รวมถึงออกนอกพื้นที่ควบคุม ทั้งจากเจ้าหน้าที่ตำรวจและพี่น้องม้งเองบ่อยมาก และได้รับการร้องเรียนจากเยาวชนม้งว่า พ่อแม่ลงมามอบตัวเป็นผู้ร่วมพัฒนาชาติไทยก่อนหน้า ซึ่งได้รับสัญชาติเรียบร้อยแล้ว แต่พวกตนลงมามอบตัวทีหลังไม่สามารถมีสัญชาติได้ ซึ่งรวมถึงส่วนหนึ่งที่มีบัตรบุคคลพื้นที่สูงมาเป็นเวลานานแล้วยังไม่สามารถขอสัญชาติได้ ทำให้ไม่สามารถขอมีใบขับขี่ได้ แต่ต้องเดินทางเข้าเมือง และถูกจับ - ปรับเป็นประจำ บางคนมีใบเสร็จปรับนับหลายสิบใบ ยามเจ็บป่วยไม่มีสิทธิรักษาพยาบาลฟรีเช่นคนอื่น ฉันจึงทำหนังสือไปยังกรมการปกครองในนามของพวกเขา แต่ไม่ได้รับการตอบกลับว่าทางกรมการปกครองจะมีแนวทางอย่างไร

ภาพเจ้าหน้าที่อำเภอพบปะกับชาวม้ง

ปัญหาเดิม ๆ ยังมีเป็นรายวันจนบางคนมีหลักฐานที่ฉันคิดว่าสมควรได้รับสัญชาติ ฉันพาเขาไปหาปลัดอำเภอ และพูดถึงความจำเป็น เพราะเด็กกำลังศึกษาระดับ ม.ปลาย ต้องไปเรียนต่อ กลัวเด็กไร้สัญชาติจะไม่ได้รับสิทธิในด้านการศึกษา ปลัดอำเภอตะคอกฉันว่า “คุณเป็นพวก NGO หรือไง…” ฉันงงว่าต้อง NGO หรือ ถึงจะเอื้อมมือเข้าช่วยเหลือประชาชนได้ หากฉันไม่ใช่…ฉันไม่มีสิทธิยื่นมือช่วยใช่ไหม…. แต่ฉันทนไม่ได้ที่เห็นพวกเขาไร้สิทธิไร้เสียง ฉันตัดสินใจพาตัวแทนชาวบ้านเข้าพบนายอำเภอ ซึ่งขณะนั้น คือ ท่านนิธิพัฒน์ เสนาะดนตรี หลังเจรจาแล้วนายอำเภอได้นัดขึ้นไปพบประชาชนในเวลาต่อมา ร่วมกับฉันและเจ้าหน้าที่จากศูนย์พัฒนาและสงเคราะห์ชาวเขา คือพี่ก่อเกียรติ ไพรสิงห์ เพื่อตรวจสอบข้อเท็จจริง

ในวันนั้นนายอำเภอได้เซ็นต์ชื่อกำกับในทะเบียนสำรวจบุคคลพื้นที่สูงให้กับผู้ที่พ่อแม่ได้สัญชาติก่อนหน้าสามารถนำลายเซ็นต์ของท่านนายอำเภอ ไปขอสัญชาติและถ่ายบัตรประชาชนได้ที่ฝ่ายทะเบียน อำเภอหลายสิบราย ส่วนที่ไม่มีหลักฐานชัดเจน จะมีการพิสูจน์ และต่อมาส่วนที่มีบัตรบุคคลพื้นที่สูงสามารถขอมีสัญชาติไทยได้เกือบหมด

เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2548 ส่วนพวกเราชาวม้งผู้ได้รับการศึกษาจะมากหรือน้อยก็ตาม แม้ไม่ได้มีหน้าที่เกี่ยวข้องแต่โอกาสอำนวย อยากขอให้ใช้โอกาสนั้นให้เกิดประโยชน์แก่ผู้ด้อยโอกาสของเราที่ไร้การเหลียวแล ให้ได้รับการเหลียวแลบ้าง แม้ใครจะมองว่าเราไม่เกี่ยวข้อง และอาจจะเป็นการเสือ…. ด้วยซ้ำก็อย่าได้สนใจ เรายกโทษและอภัยให้กับกลุ่มคนไร้มารยาทและไร้น้ำใจเหล่านั้นเสีย สังคมม้งเราจะได้มีสิทธิมีเสียงแม้ไม่เท่าชนอื่นก็ตามให้เขาก้าวไปข้างหน้าได้บ้างก็ดีที่สุดแล้ว

เราลองมาดูกันว่า “ม้งออนไลน์จากไหนบ้าง” โดยผมจะแยกเป็นในส่วนของม้งไทย และม้งทั่วโลก (ที่จริงก็ไม่ทั่วหรอกนะ แค่เป็นหย่อมๆ) พร้อมกันนี้ทุกคนก็จะได้เห็นสถิติคนเข้าเว็บ Hmongasia.com ไปด้วย ซึ่งผมก็เชื่อว่าจากสถิตินี้ จะสามารถทำให้ทุกคนเห็นภาพการออนไลน์ของม้งเราจากพื้นที่ต่างๆ ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น .. เผื่อไว้ตอบคำถามชิงเงินล้าน “ม้งจังหวัดไหนใช้อินเตอร์เนตมากที่สุด?” :-)

เรามาเริ่มกันที่ สถิติรายวัน ของม้งจากทั่วโลกกันก่อนนะครับ - 431 คน (25 มิ.ย.)

สถิติรายวัน ของม้งจังหวัดต่างๆ ในประเทศไทย - 379 คน (25 มิ.ย.)

สถิติรายเดือน จากม้งทั่วโลก - 9,797 คน (25 พ.ค. - 25 มิ.ย.)

สุดท้ายเป็น สถิติรายเดือน ของม้งจังหวัดต่างๆ ในประเทศไทย - 8,443 คน (25 พ.ค. - 25 มิ.ย.)

ใครอยู่จังหวัดไหน ก็เช็คเรตติ้งกันเอาเองนะครับ .. แต่อย่าพยายามปั่นแข่งกันนะครับ เพราะระบบจะนับแบบ Unique Visitors :-)

ความแม่นยำ โดย Google Analytics