สวัสดีครับพี่น้องม้งทั่วโลกครับ ขอให้พี่น้องม้งทุกคนอยู่ดีมีแรง มีสุขภาพแข็งแรงนะครับ สำหรับในช่วงนี้หลายๆท่านอาจกำลังหางานทำ หรือกำลังวุ่นอยู่กับการหาเงินหาทอง ก็ขอให้โชคดีได้งาน ได้เงินได้ทอง ตามต้องความประสงค์ของตัวเองนะครับ

ผมเองช่วงนี้ก็ว่างๆ เลยอยากเขียนอะไรเพลินๆ ให้พี่น้องม้งได้แลกทัศนคติกัน ในช่วงต้นเดือนของเดือนนี้ ผมได้แวะไปที่จังหวัดหนองคาย เพราะ ช่วงนั้นผมทำงานที่จังหวัดบุรีรัมษ์พอดี มันไม่ไกลนัก เลยแวะไปที่จังหวัดหนองคาย แท้จริงแล้วผมไปหนองคายเป็นครั้งที่สองแล้ว ไปแล้วเห็นแม่น้ำโขง ก็อดนึกถึงบทความความของพี่ editor ที่เขียนเกี๋ยวกับเรื่องอ่างเก็บน้ำ ภัยแห้ง บวกกับเห็นแม่น้ำโขงแล้ว ก็อดคิดถึงพี่น้องม้งลาวห้วยน้ำขาวไม่ได้ ผมเองอุตส่าห์เดินเท้าเปล่า จากเข็กน้อยไปจนขึ้นภูเขาหลังหมู่บ้านม้งห้วยน้ำขาว ไปเยี่ยมพี่น้องม้งห้วยน้ำขาวที่ศูนย์อพยพ ก็เลยทำให้เมื่อเห็นแม่น้ำโขงแล้วอดนึกถึงฟากโน้น ว่ามีพี่น้องของเราอีกหลายพันชีวิต อยู่ฟากโน้น ซึ่งเป็นตายร้ายดีอย่างไร เราไม่อาจรู้ได้

แม่น้ำโขง สะพานมิตรภาพไทย-ลาว

ที่จริงผมเองก็เคย รู้จักกับ ป้าคนหนึ่งบ้านท่านอยู่ที่ชลบุรี แต่เป็นคนกาญจนบุรีโดยกำเนิด ท่านบอกเล่าให้ผมฟังว่า ที่จริงแต่ก่อนที่ชลบุรีก็มีศูนย์อพยพที่มีพี่น้องม้งเราเคยไปอยู่เป็นจำนวนไม่แพ้กับที่ห้วยน้ำขาว ผมก็ถามว่าแล้วรู้ได้ไง เธอก็ตอบว่าป้ารู้จักกับผู้ใหญ่ในบ้านเมืองนี้ เลยได้รับสัมปทานให้ไปขายของในศูนย์อพยพนั้น และแกก็พูดภาษาม้งให้ผมฟังหลายประโยค จึงทำให้ผมเชื่อว่า ที่เธอกล่าวมานั้นจริง แต่ผมก็ลืมชื่อศูนย์อพยพนี้ไปแล้ว เพราะว่าปัจจุบันคงเหมือน ที่ศูนย์วินัย และที่ห้วยน้ำขาวแล้ว ดีหน่อยที่ว่า พี่น้อง ม้งชุดนั้นทั้งหมด ได้อพยพไปอยู่ที่ประเทศอเมริกากันหมด ก็คงจะมีโชคและดีกว่าพี่น้องม้งลาวห้วยน้ำขาวมากมาย ม้งที่ศูนย์อพยพนั้นกลายเป็นม้งอเมริกาไปหมดแล้วนะปัจจุบันนี้ ผมยังเห็นแม่ลูกเวียตนามคู่หนึ่ง ที่แต่ก่อนเคยอยู่ที่ศูนย์อพยพนี้ แล้วไปได้ดีที่อเมริกากลับมาเยี่ยมป้าท่านนี้ด้วยใจที่ชื่นบาน

ผมเองก็เคยทำงานอยู่ปราจีนบุรี ในเขตที่ติดกับจังหวัดสระแก้ว ที่นั่นก็มีศูนย์อพยพตอนนี้ก็เหลือแต่ตอไม้ หญ้า ขึ้นเต็มพื้นที่ไปหมด เหลือไว้แต่ความทรงจำ แต่ที่นี่ไม่ได้มีพี่น้องม้งอยู่นะครับ มีแต่พี่น้องชาวกัมพูชา และชาวบ้านที่ทำงานกับผมท่านหนึ่งบอกกับผมว่า แต่ก่อนที่มีศูนย์อพยพ ที่นี่ ท่านมาเป็นพ่อค้าขายของ ให้กับผู้อพยพ ขอโทษนะครับท่านกล่าวว่า แม้แต่ขายเนื้อ (สุนัข) ก็ยังทำให้รวยได้ ดังนั้น คงจะทำให้หลายท่าน นึกภาพออกนะครับว่า การอยู่ที่ศูนย์อพยพนั้นลำบากขนาดไหน และการเป็นพ่อค้าแม่ขายในศูนย์อพยพ ก็ทำให้หลายๆ ท่านร่ำรวยสร้างตัวไปได้หลายต่อหลายคน

อดีตศูนย์พักพิงชั่วคราวฯ บ.ห้วยน้ำขาว

คราวนี้ก็ให้กลับมาที่เรื่องแม่น้ำโขงต่อนะครับ แม่ น้ำโขงในช่วงนี้ ตรงใต้ สะพานมิตรภาพไทยลาวนั้น แห้งจริงๆ ครับ แห้งถึงกลางแม่น้ำเลย จนมีชาวบ้านมาทำบ้านเรือนชั่วคราวใน กลางแม่น้ำโขง เปิดร้านอาหาร ทำกิจการค้าขาย จนทำให้พี่น้องม้งหลายท่านนึกไม่ถึงเลยว่า กลางแม่น้ำ โขงที่ว่าทั้งลึก ทั้งกว้าง จะเต็มไปด้วยร้านค้า ในช่วงหน้าร้อน แต่พอหน้าฝนก็ต้องหนีขนย้ายร้านอาหารเหล่านั้นไปที่อื่น เช่นเดียวกับผมก็เช่นกัน ที่เห็นแม่น้ำโขง และมองฟากโน้น แล้วก็อดคิดถึงพี่น้องม้งร่วมเผ่าพันธุ์เดียวกันที่อยู่ฟากโน้นในช่วงขณะจิตหนึ่งไม่ได้

สำหรับหลายๆ ท่านที่เกิดมาแล้วเคยตั้งใจว่า จะไป เห็นแม่น้ำโขงให้ได้ แต่ยังไม่ได้ไปเห็นผมมีรูปมาฝากให้ ได้ชมกันนะครับ ดูแล้วก็ขอให้ทุกท่านได้ส่งความเมตตา ความรัก ความปรารถนาดี ข้ามไปยังฟากฝั่งโน้น ให้กับพี่น้องอดีตที่เคยมาอยู่ที่เมืองไทย แม้ท่านเหล่านั้น ไม่ใช่คนไทย แต่พวกเรา คือ พี่น้องม้งร่วมเผ่าพันธุ์เดียวกัน หวังว่าความเป็นเผ่าพันธุ์ของพี่น้องม้งทั่วโลก คงจะไม่แยกเป็นม้งไทย เป็นม้งลาว เป็นม้งอเมริกานะครับ แต่ให้ระลึกเสมอว่า พวกเราคือพี่น้องร่วมเผ่าพันธุ์ ที่ได้ชื่อว่า ม้ง

ร.ต.ท. คริสมาส เฮียงก่อ ร้อยเวร สภ.เมืองน่าน จ.น่าน รับแจ้งจากเจ้าหน้าที่ตำรวจประจำตู้ยามห้วยลี่ ต.สะเนียน อ.เมือง ว่า มีชาวเขาบ้าน สองแคว ถูกยิงเสียชีวิตในป่าขณะออกไปล่าสัตว์ ญาติได้นำมาไว้ที่บ้านสองแคว หมู่ 5 ต.สะเนียน อ.เมืองน่าน จ.น่าน ขอให้ ร้อยเวรและแพทย์เวรออกไปตรวจสอบ จึงรายงานให้ พ.ต.อ.สุรเชษฐ์ โทปุญญานนท์ รอง.ผบภ.จ.น่าน หัวหน้าชุดสืบสวนสอบสวนจับกุมผู้กระทำผิดคดีอุฉกรรจ์ ภ.จ.น่าน, พ.ต.อ.วีระชัย บั้งเงิน ผกก.สส.ภ.จ.น่าน, พ.ต.อ.สิทธิชัย ทนันไชย ผกก.สภ.เมืองน่าน, พ.ต.ท.สมศักดิ์ ธิคำ สว.สสฯพร้อมชุดสืบสวน, นพ.จิรัฎฐ์ โชติรชตอนันต์ แพทย์เวร โรงพยาบาลน่าน ไปยังที่เกิดเหตุตามที่ได้รับแจ้ง เมื่อไปถึงยังบ้านเลขที่ 44 บ้านสองแคว หมู่ 5 ต.สะเนียน อ.เมืองน่าน จ.น่าน พบศพนายอาญหาญ วิเศษกันทรากร อายุ 30 ปี นอนเสียชีวิตอยู่ที่ท้ายรถยนต์กระบะยี่ห้อมิซูมิชิ สีน้ำเงิน ทะเบียน บฉ -4539 น่าน สภาพศพนอนหงาย สวมหมวกไหมพรมสีน้ำตาล สวมกางเกงชาวเขาขายาวสีดำ สวมเสื้อยึดคอกลมสีฟ้า โดยมีเสื้อคลุมลายพรางทหารสวมทับอยู่

จากการสอบสวน นายย่าง ให้การรับสารภาพ ว่าได้ออกไปล่าสัตว์ด้วยกันเมื่อไปถึงที่เกิดเหตุ ได้แยกกันออกไปซุ่มบริเวณที่หมูป่าชอบออกมาหากินกลางคืน ประกอบเป็นเวลากลางคืน ขณะเกิดเหตุไฟฉายติดหน้าผากของตนได้ส่องไปกระทบตานึกว่าเป็นตาหมูป่าอยู่ใน พุ่มไม้ห่างจากที่ตนเองซุ่มอยู่ประมาณ 30 เมตร ตนจึงได้ใช้อาวุธปืนแก๊ปยิงไปจุดที่มองเห็นจำนวน 1 นัด ก็ได้ยินเสียงคนร้องตนจึงได้วิ่งไปดูกลายเป็น นายอาญหาญฯ ถูกยิงเข้าที่ตรงหน้าผากที่มีไฟฉายติดอยู่ จนเสียชีวิตคาที่ ตนจึงได้โทรศัพท์ไปแจ้งให้ญาติทราบ นำศพนายอาญหาญฯ มาที่บ้าน โดยตนเองได้นำอาวุธปืนแก๊ปยาวที่ใช้ยิงนายอาจหาญ มามอบให้ร.ต.ท. คริสมาส เฮียงก่อ ร้อยเวร สภ.เมืองน่าน ดำเนินคดีทางกฎหมาย

หลังจากนั้นนายย่างฯ ได้นำอาวุธปืนแก๊ปยาวของกลางมามอบใน พ.ต.อ.วีระชัย บั้งเงิน ผกก.สส.ภ.จ.น่าน ที่บ้านของนายอาญหาญฯ จึงได้ตรวจยึดไว้เป็นของกลางเพื่อประกอบคดีพร้อมควบคุมตัวไปสอบสวนที่ สภ.เมืองน่าน อีกครั้งหนึ่งในเบื้องต้นได้แจ้งของกล่าวหานายย่างฯ ว่า ฆ่าคนตาย ไว้ก่อนเพื่อดำเนินคดีต่อ

ที่มา: Nationchannel.com

สวัสดีครับพี่น้องม้งทั่วโลกครับ ผมคนบ้านเลขที่ 96 นะครับ อันที่จริงบ้านเลขที่ 96 ตัวเลขนี้ไม่ใช่บ้านเลขที่ของผมหรอกครับ เพียงแต่บ้านเลขที่นี้เคยมีความหลังกับผม ก็ขอแจงอธิบายไว้ตรงนี้สักหน่อย เดี่ยวหลายๆ ท่านอาจเข้าใจผิดว่าผมบ้านเลขที่ 96 จริงๆ ความจริงคือนามปากกาของผมนะครับ ไม่ใช่บ้านเลขที่ของผม

จากที่ผมได้เขียนบทความเกี๋ยวกับโรงเรียนป่ากลางมิตรภาพที่ 166 ก็รู้สึกว่าในที่แห่งนี้มีศิษย์พี่ศิษย์น้องกันค่อนข้างเยอะนะครับ แต่อย่างไรเสียก็ขอให้ทั้งศิษย์เก่าศิษย์ใหม่ หรือศิษย์ต่างโรงเรียน ต่างเมือง ต่างประเทศที่เป็นพี่น้องม้งทุกคน มีความสุข มีความสบายกาย สบายใจ สุขภาพแข็งแรงกันทุกคนนะ

ก็เหตุเนื่องด้วยคราวก่อนที่กลับไปบ้านนั่นแหละครับ ก็มีโอกาสได้สนทนากับเพื่อนบ้าน ที่ไม่ใช่คนม้ง เพราะที่ป่ากลาง มีทั้ง เมี่ยน ลั้วะ และคนไทยพื้นราบ (คนเมือง) ที่ขึ้นไปอยู่อาศัยเป็นเวลายาวนาน จนบางคนก็เรียนรู้วัฒนธรรมของคนม้ง จนแยกไม่ออกว่าคนที่อื่นหรือเปล่าก็เยอะ บางท่านก็มาเป็นเขยของคนม้งก็มากมาย พี่น้องเหล่านี้มาในหลายรูปแบบ อย่างที่เข็กน้อย ก็มาในรูปแบบของการเป็นพ่อค้าแม่ขาย บางท่านถึงกับเป็นคนคุมตัวเศรษฐกิจของหมู่บ้านม้งในระแวกนั้น บางท่านถึงกับพูดภาษาม้งได้ดีจนคนม้งแทบไม่รู้ว่า คนนี้ไม่ใช่คนม้งโดยกำเนิด ส่วนป่ากลางก็มีมาในทั้งรูปแบบของพ่อค้าแม่ ขาย และแบบอยู่ประจำกับคนม้งเป็นเวลา 20–30 ปีมาแล้ว จน พี่น้องม้งคุ้นหน้าค่าตากันหมด และพี่น้องเหล่านี้ก็มีความสุขในการใช้ชีวิตกับพี่น้องม้ง

การสนทนากับเพื่อนบ้านคนไทยพื้นราบท่านหนึ่ง ที่ท่านได้มาอยู่ในหมู่บ้านม้งเป็นเวลานาน เพื่อนบ้านคนนี้เขากล่าวกับผมว่า ได้มาอยู่ในหมู่บ้านม้งเป็นระยะเวลา 30 กว่าปีมาแล้ว ก็เห็นความเป็นไปของพี่น้องม้ง เขามีความรักในสังคมม้งชอบวัฒนธรรมม้ง มีใจอยากช่วยกันพัฒนาหมู่บ้านม้งให้เจริญ

ผมเคยไปเข็กน้อย ถ้าใครเคยไปเข็กน้อย จะเห็นได้ซัดที่สุดว่า มีแม้กระทั่งฝรั่งมาสร้างบ้านอยู่ในหมู่บ้านม้ง พ่อค้าแม่ขายที่นั้น ส่วนใหญ่ก็เป็นพี่น้องจากทางอีสานบ้าง จากทางเหนือ หรือทางภาคกลางบ้าง ผม เคยไปนั่งกินน้ำในร้านขายของร้านหนึ่งที่เข็กน้อย เจ้าของร้านบอกผมว่าเป็นคนเหนือมาจากเชียงใหม่ ที่มานี่ เพราะอยากทำธุรกิจค้าขายกับพี่น้อง และเขาเองก็รักวัฒนธรรมของม้ง เลยมาชื้อบ้านทำมาค้าขายกับพี่น้องหลายสิบปีมาแล้ว

คราวนี้มาต่อกันที่ผมกับเพื่อนบ้านท่านนี้คุยกัน เพื่อนบ้านท่านนี้ก็กล่าวว่า เป็นไปได้ไหม เขาเองก็รักพี่น้องม้ง รักวัฒนธรรมของม้ง มาอยู่กับม้งนับหลายสิบปี เขาอยากให้พี่น้องม้งสนับสนุนเขาบ้าง ไว้ใจของบ้างในการพัฒนาหมู่บ้านม้ง เพราะเขาเองก็เป็นหนึ่งที่มีสำเนาทะเบียนบ้านอยู่ในหมู่บ้านพี่น้องม้ง เป็นไปได้ไหม ว่าเขาเหล่านั้นอยากเป็นส่วนหนึ่งในการพัฒนาหมู่บ้านม้ง ได้รับความไว้วางใจจากพี่น้องม้ง

ประเด็นนี้ผมเองก็ตอบลำบาก ก็เลยอยากจะแตกประเด็นให้พี่น้องม้งทั่วโลก ช่วยกันตอบพี่น้องเหล่านั้นทีว่า หากพี่น้องเหล่านั้นมีความรู้ความสามารถ อยากพัฒนาหมู่บ้านม้ง สามารถทำให้หมู่บ้านม้งเจริญ สามารถ ที่จะทำอะไรหลายๆ อย่างที่ดีๆ ให้เกิดขึ้นในหมู่บ้านม้งได้ แต่ติดนิดเดี่ยวที่ว่า ท่านเหล่านั้นไม่ใช่คนม้งอาจมาในรูปแบบของเป็นเขยม้งบ้าง เป็นพ่อค้าแม่ขาย ที่ชื้อที่ปลูกบ้านอยู่กับพี่น้องม้งบ้าง หรือแม้กระทั่งคน ที่กำเนิดในหมู่บ้านม้ง และมีทะเบียนบ้านอยู่ในหมู่บ้านม้ง พวก เขาเหล่านั้น เป็นคนดี คนแก่ง สมควรไหมที่พวกเขาเหล่านั้นจะได้รับการยอมรับเชื่อใจจากพี่น้องม้ง ให้เป็นผู้มีส่วนในการพัฒนาหมู่บ้านม้งบ้างไหม หรืออย่างไร เพราะว่าปัจจุบันคนเหล่านี้ ก็มีอยู่ตามหมู่บ้านม้งถมเถไป และอาจเป็นจุดเล็กๆ ที่ทำให้ ชีวิตของพี่น้องม้งมีสีสันมากขึ้นก็ได้