ก็เชื่อว่าส่วนใหญ่พวกเราคงกลับมากันแล้ว บางคนไม่ได้กลับมา เพราะไม่ได้กลับไปนั่นเอง ส่วนบางคนก็ถือโอกาสช่วงเทศกาลปีใหม่สละโสดเสียเลย ซึ่งก็ถือเป็นช่วงเวลาที่ดี (หมายสถานะต่างๆ ต้องพร้อมด้วยนะ)
ช่วงก่อนเดินทางกลับต่างจังหวัด มีเพื่อนๆ หลายคนบอกว่า ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องตั๋วรถหรอก ยังไงก็ต้องมีอยู่แล้ว เพราะไม่ใช่ช่วงเทศกาลสำคัญอะไร แต่พอเอาเข้าจริง เพื่อนพวกนี้แหละที่มาบ่นให้ฟังว่า ได้แถวหลังสุดเป็นแถวยาว บ้างก็ได้แถวสอง แถวสาม จากด้านหลัง “เมาชิหาย” พวกมันบ่น
ขากลับก็ไม่แพ้กัน เพื่อนคนหนึ่งจองตั๋วล่วงหน้าหนึ่งวัน คือจองของวันที่ 20 แต่พอไปถึงตั๋วเหลือแค่สามที่สุดท้าย ก็แถวหลังอีกนั่นแหละ
คนมีรถส่วนตัว หรือได้รถอาศัยกลับด้วย ก็สบายไป แต่ในภาวะที่น้ำมันราคาแพงอย่างนี้ เจ้าของรถอาจจะกังวลใจอยู่บ้าง สำหรับคนติดแก๊สก็สบายไป
จากประสบการณ์ส่วนตัว ที่อาศัยอยู่ใน กทม. มากว่าสิบปี การเดินทางในช่วงเทศกาลปีใหม่ม้งของเรา ช่วงหลายปีหลังนี้เริ่มเนืองแน่น โดยเฉพาะปีนี้ ที่เกือบทุกหมู่บ้านจัดงานพร้อมกัน จึงทำให้เห็นได้ชัดเลยว่า ขบวนรถโดยสารเนืองแน่นไปด้วยคนม้ง น้องสาวคนหนึ่งเล่าให้ฟังว่า บนรถที่นั่งจากกรุงเทพฯ กลับไปบ้าน มีคนม้งอยู่ถึง 70%
แม้ช่วงเทศกาลปีใหม่ของม้งเรา จะไม่ส่งผลถึงยอดจองโรงแรมต่างๆ (อาจมีบ้างเล็กน้อย) แต่การเดินทาง การจับจ่ายซื้อของ ทั้งที่ซื้อเป็นของฝากระหว่างทาง ซื้อจากต้นทาง ก็ล้วนแล้วแต่มีผลต่อการกระตุ้นเศรษกิจทั้งสิ้น โดยเฉพาะในภาวะเศรษฐกิจซบเซาเช่นนี้ อันนี้ยังไม่ได้พูดถึงเงินสะพัดในชุมชนม้ง และชุมชนใกล้เคียง ที่เกิดจากการบริโภคของคนม้ง เช่น ของใช้ เสื้อผ้า โดยเฉพาะ หมู ที่เป็นดัชนีชี้วัดเศรษฐกิจสำคัญตัวหนึ่ง
ใครจะไปรู้ล่ะ ที่รายงานข่าวมักจะรายงานว่าช่วงนี้ของทุกปี การท่องเที่ยวภาคเหนือจะครึกครื้นเป็นพิเศษ เพราะมีนักท่องเที่ยวเดินทางมาเที่ยวเยอะ จริงอยู่ ที่จำนวนนักท่องเที่ยวมักดูจากยอดจองโรงแรม และตั๋วรถ ตั๋วเครื่องบิน แต่ปัจจัยที่ก่อให้เกิดเงินสะพัดหลักๆ คือ การจับจ่ายซื้อของในพื้นที่นั้นๆ ยิ่งถ้านับการใช้จ่ายของครัวเรือนด้วยแล้ว ช่วงนี้ก็คงหนีไม่พ้นที่ต้องยกให้กับคนม้ง …ไม่มากก็น้อยแหละน่า
อาจจะไม่เห็นภาพ เป็นว่ายกตัวอย่างใกล้ตัวที่สุด คือผมเอง ผมกลับบ้านรอบนี้ หมดเงินไปประมาณ 10,000 บาท ไม่รวมของพี่น้องคนอื่นในบ้าน ไม่รวมค่ารถไปกลับ ไม่รวมค่าเหล้าค่าเบียร์ ทั้งหมดเป็นเงินที่ใช้จ่ายเฉพาะในส่วนที่จำเป็นเท่านั้น
และผมก็เชื่อว่ายังมีอีกหลายคน ที่หมดค่าใช้จ่ายกับการกลับบ้านครั้งนี้มากกว่าผมด้วยซ้ำ
ใครจะไปรู้ แม้จะแค่ไม่กี่วัน แต่ก็เชื่อได้ว่าการบริโภคในช่วงนี้ของม้งเรา อาจจะช่วยกระตุ้นให้ผลประกอบการของบางบริษัท ในช่วงไตรมาส 4 ดีขึ้นก็เป็นได้ ซึ่งจะส่งผลถึง GDP ในไตรมาส 4 ด้วย แม้จะน้อยนิดก็ตาม …อันนี้เว่อร์ไปหรือเปล่าไม่รู้
งั้นเราลองกลับมามองจากมุมเล็กๆ กัน ทำไมการปิดตัวของชุมชนม้งถ้ำกระบอก จึงทำให้ตลาดและร้านค้าใกล้เคียงถึงกับซบเซาไป บางร้านต้องปิดตัวลง บางร้านต้องย้ายออกไป นั่นเพราะกำลังซื้อสำคัญอยู่ที่คนม้งนั่นเอง เพราะคนม้งบริโภคสูง (สมาชิกในครอบครัวเยอะ) ….ใครมีโอกาสผ่านไปแถวนั้น ก็ลองแวะถามพ่อค้าแม่ค้าแถวนั้นดูได้
ที่เขียนมาทั้งหมดแค่อยากจะบอกว่า ปีใหม่หน้าให้จองตั๋วแต่เนิ่นๆ ….จบอย่างนี้แหละ
