You are browsing the archives of ชุมชนม้ง.

สวัสดีครับพี่น้องม้งทั่วโลกครับ ผมคนบ้านเลขที่ 96 นะครับ อันที่จริงบ้านเลขที่ 96 ตัวเลขนี้ไม่ใช่บ้านเลขที่ของผมหรอกครับ เพียงแต่บ้านเลขที่นี้เคยมีความหลังกับผม ก็ขอแจงอธิบายไว้ตรงนี้สักหน่อย เดี่ยวหลายๆ ท่านอาจเข้าใจผิดว่าผมบ้านเลขที่ 96 จริงๆ ความจริงคือนามปากกาของผมนะครับ ไม่ใช่บ้านเลขที่ของผม
จากที่ผมได้เขียนบทความเกี๋ยวกับโรงเรียนป่ากลางมิตรภาพที่ 166 ก็รู้สึกว่าในที่แห่งนี้มีศิษย์พี่ศิษย์น้องกันค่อนข้างเยอะนะครับ แต่อย่างไรเสียก็ขอให้ทั้งศิษย์เก่าศิษย์ใหม่ หรือศิษย์ต่างโรงเรียน ต่างเมือง ต่างประเทศที่เป็นพี่น้องม้งทุกคน มีความสุข มีความสบายกาย สบายใจ สุขภาพแข็งแรงกันทุกคนนะ
ก็เหตุเนื่องด้วยคราวก่อนที่กลับไปบ้านนั่นแหละครับ ก็มีโอกาสได้สนทนากับเพื่อนบ้าน ที่ไม่ใช่คนม้ง เพราะที่ป่ากลาง มีทั้ง เมี่ยน ลั้วะ และคนไทยพื้นราบ (คนเมือง) ที่ขึ้นไปอยู่อาศัยเป็นเวลายาวนาน จนบางคนก็เรียนรู้วัฒนธรรมของคนม้ง จนแยกไม่ออกว่าคนที่อื่นหรือเปล่าก็เยอะ บางท่านก็มาเป็นเขยของคนม้งก็มากมาย พี่น้องเหล่านี้มาในหลายรูปแบบ อย่างที่เข็กน้อย ก็มาในรูปแบบของการเป็นพ่อค้าแม่ขาย บางท่านถึงกับเป็นคนคุมตัวเศรษฐกิจของหมู่บ้านม้งในระแวกนั้น [...]

การเปลี่ยนผ่านจากยุคหนึ่งสู่อีกยุคหนึ่ง  รุ่นหนึ่งสู่อีกรุ่นหนึ่ง  มีหลายสิ่งให้ได้คิด  ไม่ว่าจะเป็นความกังวล  หรือความน่าตื่นเต้น  ซึ่งทั้งหมดล้วนแล้วมาจาก  ความรู้สึกไม่มั่นคง  หรือไม่แน่นอนต่อสิ่งใหม่ ที่กำลังจะมาถึง  ซึ่งสังคมม้งเราก็กำลังตกอยู่ในสถานการณ์นี้ เช่นเดียวกันกับอีกหลายๆ สังคม
สัญลักษณ์ในแต่ละสิ่ง ในแต่ละยุค  จะถูกเปลี่ยนไป  หรือถูกนิยามใหม่  อย่างเช่นเรื่องของอำนาจ  ยุคแรกๆ กำลังคือ อำนาจ  ต่อมาเงินตรา คืออำนาจ  ปัจจุบันอำนาจอยู่ที่ข้อมูลข่าวสาร หรือความรู้  แต่สิ่งสำคัญยิ่งกว่านั้นคือ ความถูกต้อง (ฉลาด) ในการเลือกใช้ข้อมูลข่าวสาร
ในอดีตไม่อาจทราบแน่ชัดว่าบรรพบุรุษของเรา (ก่อนรุ่นทวด) เขามีชีวิตความเป็นอยู่กันอย่างไร  แต่ที่มีข้อมูลค่อนข้างชัดเจนคือรุ่นคุณปู่ คุณย่า และคุณตา คุณยายนั้น  พวกท่านใช้ครึ่งค่อนชีวิต อาศัยอยู่ตามป่าเขา  ซึ่งการใช้ชีวิตแบบนี้นี่เอง  ที่กลายมาเป็นคำนิยามต่างๆ ของคำว่า “ม้ง” อย่างเช่น “น้ำเป็นของปลา  ฟ้าเป็นของนก  ภูเขาเป็นของม้ง”, “ม้ง หมายถึง อิสระชน”, “ถนนสุดสายที่ไหน  หมู่บ้านม้งตั้งอยู่ที่นั่น” ฯลฯ  จนอาจเรียกได้ว่านี่คือส่วนหนึ่ง  ของการก่อเกิดจิตวิญญาณความเป็นม้ง
จากนั้นจึงเป็นรุ่นคุณพ่อ คุณแม่  ซึ่งรุ่นของท่านทั้งสองก็เช่นเดียวกัน  ที่ชีวิตในวัยเด็กของพวกท่านใช้ไปกับบนป่าบนเขา  เหมือนกับรุ่นคุณปู่ [...]

หายหน้าไปหลายวัน ด้วยความขี้เกียจ และงานที่รัดตัว จากนี้ไปคงต้องได้ขยันขึ้นอีกสักหลายสิบเท่า ด้วยเหตุว่าจากนี้ เมืองไทยคงไม่ใช่ที่ๆ จะหากินกันง่ายๆ อีกต่อไป ก็ขอให้พี่น้องม้งเรา รู้เท่าทันสถานการณ์ของบ้านเมือง ไม่ว่าจะเป็นด้านเศรษฐกิจ หรือการเมือง ตอนนี้ไทยเราเจอหนักทั้งสองด้านแล้ว จนเราไม่อาจเลือกติดตามเฉพาะด้านใดด้านหนึ่งได้อีกต่อไป
เมื่อวานนี้ผมได้รับโทรศัพท์จากน้องชาย ซึ่งโทรมาจากต่างจังหวัด ผมเห็นไม่ใช่เบอร์ที่บ้าน เลยถามดูว่าใช้เบอร์ใครโทรมา มัน (น้องผม) บอก “เบอร์เพื่อน” และเพื่อนคนนั้นของเค้าก็เพิ่งจะอยู่แค่ ม.3 เอง หลายคนอาจจะไม่แปลกใจ หรือฉุกคิดอะไร แต่สำหรับผมแล้ว ถือได้ว่าเป็นอีกเรื่องที่น่าเป็นห่วงอยู่พอสมควร สำหรับการใช้จ่ายในยุคนี้ของเด็กม้งบ้านเรา
ถ้าเป็นเด็กกรุงเทพฯ ที่มีโทรศัพท์มือถือห้อยต่องแต่งที่คอ เราก็จะยังพอนึกภาพออกอยู่บ้าง ว่าพ่อแม่ของเด็กจะสามารถรับผิดชอบค่าใช้จ่ายตรงนั้นของเด็กได้อย่างไร แต่พอหันไปนึกภาพของเด็กชายม้ง ผู้ซึ่งพ่อกับแม่ประกอบอาชีพทำไร่ทำสวน ซึ่งโดยปกติอาชีพนี้ทำแล้วไม่ได้รวยขึ้นครับ มีแต่จะเป็นหนี้มากขึ้นๆ แล้วยังต้องมารับผิดชอบค่ามือถือนาทีละบาทของลูกอีก เฮ้อ .. คิดแล้วเหนื่อยใจแทนจริง จริ๊ง
ม้งเราพอทำไร่ทำสวนจนได้ผลผลิตเป็นเงินก้อนนึง ก็ไม่คิดอะไรมากครับ ถ้ายังไม่มีรถก็ซึ้อรถซะ (โดยเฉลี่ยบ้านผมคนม้งมีรถยนต์มากกว่าคนพื้นราบ) แล้วเงินก็จมไปกับรถคันนั้น พอถึงเวลาเพาะปลูกอีกที ก็ไปขอกู้เค้ามาใหม่ ไม่เคยคิดเผื่อเงินไว้สำหรับการลงทุนกันบ้างเลย คนม้งแถวบ้านที่ไปทำงานในต่างประเทศ เมื่อกลับมาถึง ถ้ามีบ้านแล้ว ก็จะซื้อรถนี่แหละ ไม่ได้มีการนึกถึง การใช้เงินสำหรับการลงทุน การใช้เงินหาเงิน [...]