You are browsing the archives of ม้งลาวห้วยน้ำขาว.

หลายคนก็สอบถามมาว่า ทำไมทาง ม้งเอเชีย ไม่นำเสนอข่าวคราวพี่น้องม้งลาวบ้านห้วยน้ำขาวเลย อันที่จริงทาง ม้งเอเชีย ก็ได้ติดตามอย่างใกล้ชิด เพียงแต่เรามีปัญหาในการติดต่อกับแหล่งข่าวในพื้นที่่ จึงอาจล่าช้าอยู่บ้าง แต่เราก็ได้รวบรวมข่าวความเคลื่อนใหวอยู่ตลอด (นำเสนอในช่วงท้าย)
การส่งกลับพี่น้องม้งลาวห้วยน้ำขาวครั้งนี้ ถูกวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างแพร่หลาย และเป็นที่สนใจของทางสหรัฐฯ เป็นพิเศษ แต่ทางการไทยก็ยังคงยืนยันดำเนินการส่งกลับ โดยไม่ได้สนใจคำทักท้วงใดๆ
สำหรับจุดที่ทางการไทยถูกวิพากษ์วิจารณ์นั้น ประเดินหลักอยู่ที่ว่า ทางการไทยไม่ยอมดำเนินการคัดกรองม้งลาวกลุ่มนี้ เนื่องจากม้งลาวกลุ่มนี้ ถูกทางการไทยเหมารวม ว่าเป็นผู้หลบหนีเข้าเมืองโดยผิดกฏหมายทั้งหมด โดยแท้ที่จริงยังมีกลุ่มที่ออกมาจากป่า ซึ่งทางการลาวถือว่ากลุ่มนี้เป็นปฎิัปักษ์กับทางรัฐบาลลาว อันจะส่งผลต่อความปลอดภัยในชีวิตของม้งลาวกลุ่มนี้
เรื่องสถานะของม้งลาวกลุ่มนี้ เคยถูกผลักดันอย่างจริงจังจากองค์กรสิทธิมนุษยชน ไม่ว่าจะเป็นสำนักข้าหลวงใหญ่แห่งสหประชาชาติเอง องค์การหมอไร้พรมแดน แต่จนแล้วจนรอด ทางการไทยก็ยังคงยืนกรานที่จะให้ม้งลาวกลุ่มนี้เป็นเพียง “ผู้หลบหนีเข้าเมืองอย่างผิดกฏหมาย”
และด้านล่างคือข่าวในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา [...]

กำหนดการที่แสนจะยาวนานในที่สุดก็มาถึง นั่นคือการส่งกลับชาวม้งลาว ที่พักพิงอยู่ที่ศูนย์ฯ บ.ห้วยน้ำขาว กำหนดการมีมาตั้งแต่เมื่อปีที่แล้ว เพื่อที่จะส่งกลับชาวม้งลาวให้แล้วเสร็จภายในเดือนกันยายน 2552
เมื่อช่วงต้นเดือนได้ข่าวว่า ทางการไทยและลาวได้บรรลุข้อตกลง ว่าด้วยการส่งกลับชาวม้งลาวกลุ่มนี้ภายในกำหนดการดังกล่าว แต่ท้ายที่สุดก็เป็นอันต้องเลื่อนกำหนดการดังกล่าวออกไป เป็นเดือนตุลาคม 2552 ซึ่งเราก็คงจะต้องได้ติดตามกันต่อไป ว่าท้ายที่สุดแล้วผลจะออกมาอย่างไร
สาเหตุของการเลื่อนการส่งกลับชาวม้งลาวกลุ่มนี้ อาจเนื่องมาจากการที่กลุ่มสิทธิมนุษยชนจ้องมองอยู่ ซึ่งทางการไทยเองก็คงไม่อาจเพิกเฉยในเรื่องนี้ได้ เพราะการบังคับส่งกลับนั้น คงยากที่จะเป็นที่ยอมรับของสายตาชาวโลก ฉะนั้นจึงต้องมีการผ่อนหนักผ่อนเบากันไปก่อน แต่จะด้วยวิธีการใดนั้นคงต้องดูกันต่อไป
ถ้าสังเกตุ หลังจากเหตุการณ์ประท้วงเผาศูนย์ฯ แล้ว ได้มีชาวม้งลาว (บ้างก็ไทยล่ะมั๊ง) บางส่วนหลบหนีออกไปจากศูนย์ฯ ด้วยความไม่มั่นใจในสถานการณ์ ว่าจะถูกส่งกลับเมื่อใด แต่ประเด็นอยู่ที่กลุ่มผู้ที่ยังคงพักพิงอยู่ในศูนย์ฯ ในขณะนั้น ได้พากันทะยอยเดินางกลับประเทศบ้านเกิด โดยได้รับความช่วยเหลือ (เรียกอุดหนุนก็ได้มั๊ง) [...]

ฉันช่างบังเอิญอยู่ตลอดหลายครั้งโดยไม่เจตนา หรือตั้งใจในเหตุการณ์ที่เกิดเฉพาะหน้าและจำต้องช่วยเหลือพวกเขาจนสุดความสามารถที่ฉันมี เช่นเหตุการณ์ที่เขียนให้ผู้อ่านได้อ่านต่อไปนี้ คือ ฉันได้รับคำสั่งจากเจ้านายของฉันให้หาข้อมูลเกี่ยวกับชาวม้งลาวที่อพยพเข้ามาอาศัยอยู่บ้านห้วยน้ำขาว อ.เขาค้อ ในวันที่ 5 กรกฎาคม 2548 เพื่อเสนอต่อนายใหญ่อีกชั้นหนึ่ง โดยไม่ทราบมาก่อนว่าวันดังกล่าวฝ่ายปกครองได้ผลักดันให้ผู้อพยพออกจากพื้นที่ที่เขาอยู่ ซึ่งเป็นไร่นาของชาวบ้านห้วยน้ำขาว มิเช่นนั้นตำรวจจะเข้าจับกุมเจ้าของที่ทำกิน ฐานให้ที่พักพิงแก่คนต่างด้าว ที่เข้าเมืองอย่างผิดกฎหมาย
ภาพขณะที่ฉันรับหนังร้องทุกข์คลิกเืพื่อชมภาพใหญ่
ผู้อพยพจึงเริ่มออกจากที่พัก มาอยู่ข้างถนนระหว่าง โรงเรียนบ้านห้วยน้ำขาวยาวออกนอกหมู่บ้านเป็นระยะทาง กว่า 1 กิโลเมตร โดยไร้ซึ่งที่พัก น้ำ อาหาร ทำให้ลูกเด็กเล็กแดง สตรี เยาวชน คนชรา ต้องออกมารอความตายข้างถนน ไม่มีหน่วยงานใดเข้ามาให้การดูแล หรือแนะนำว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป เมื่อฉันเข้าไปถึงเวลาประมาณ 9 นาฬิกาเศษ ผู้คนจำนวนมากในมือพวกเขาถือดอกไม้ป่าเท่าที่จะหาได้ เทียน ธูป มานั่งรอกราบเจ้านายที่จะช่วยพวกเขาได้ไม่ทราบว่าเจ้านายคนนั้นเป็นใคร หรืออาจไม่มีเลย เพราะฉันเห็นแต่รถสายตรวจที่นานๆ จะเวียนมาสักครั้ง แต่ไม่มีระดับที่จะได้ชื่อว่าเจ้านายมาสักคนเลย
ฉันตัดสินใจออกไปพบพวกเขา เมื่อเขารู้ว่าฉัน คือ ฉัน พวกเขาหมอบลงกับพื้นทั้งหมดดังในภาพ [...]