You are browsing the archives of ม้งลาว.

กำหนดการที่แสนจะยาวนานในที่สุดก็มาถึง นั่นคือการส่งกลับชาวม้งลาว ที่พักพิงอยู่ที่ศูนย์ฯ บ.ห้วยน้ำขาว กำหนดการมีมาตั้งแต่เมื่อปีที่แล้ว เพื่อที่จะส่งกลับชาวม้งลาวให้แล้วเสร็จภายในเดือนกันยายน 2552
เมื่อช่วงต้นเดือนได้ข่าวว่า ทางการไทยและลาวได้บรรลุข้อตกลง ว่าด้วยการส่งกลับชาวม้งลาวกลุ่มนี้ภายในกำหนดการดังกล่าว แต่ท้ายที่สุดก็เป็นอันต้องเลื่อนกำหนดการดังกล่าวออกไป เป็นเดือนตุลาคม 2552 ซึ่งเราก็คงจะต้องได้ติดตามกันต่อไป ว่าท้ายที่สุดแล้วผลจะออกมาอย่างไร
สาเหตุของการเลื่อนการส่งกลับชาวม้งลาวกลุ่มนี้ อาจเนื่องมาจากการที่กลุ่มสิทธิมนุษยชนจ้องมองอยู่ ซึ่งทางการไทยเองก็คงไม่อาจเพิกเฉยในเรื่องนี้ได้ เพราะการบังคับส่งกลับนั้น คงยากที่จะเป็นที่ยอมรับของสายตาชาวโลก ฉะนั้นจึงต้องมีการผ่อนหนักผ่อนเบากันไปก่อน แต่จะด้วยวิธีการใดนั้นคงต้องดูกันต่อไป
ถ้าสังเกตุ หลังจากเหตุการณ์ประท้วงเผาศูนย์ฯ แล้ว ได้มีชาวม้งลาว (บ้างก็ไทยล่ะมั๊ง) บางส่วนหลบหนีออกไปจากศูนย์ฯ ด้วยความไม่มั่นใจในสถานการณ์ ว่าจะถูกส่งกลับเมื่อใด แต่ประเด็นอยู่ที่กลุ่มผู้ที่ยังคงพักพิงอยู่ในศูนย์ฯ ในขณะนั้น ได้พากันทะยอยเดินางกลับประเทศบ้านเกิด โดยได้รับความช่วยเหลือ (เรียกอุดหนุนก็ได้มั๊ง) [...]

ข่าวจาก นสพ.ไทยรัฐ ฉบับประจำวันที่ 17 กรกฎาคม 2552
กองทัพเดินด้วยท้องฉันใด ค่ายผู้หนีภัยต้องใช้งบประมาณฉันนั้น
สำหรับ ชาวม้งบ้านห้วยน้ำขาว หรือมักเรียกกันว่าม้งลาว ตำบลเข็กน้อย อำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์ เดิมมีกว่า 7,000 คน ปัจจุบันเหลือประมาณ 3,000 คน
กอง ทัพ ไทยขีดเส้นตายให้ วันที่ 30 กันยายน พ.ศ.2552 เป็นวันสุดท้าย ของการส่งกลับประเทศลาว แต่ในความเป็นไปได้ จะทำได้แค่ไหน ต้องรอดูกันต่อไป
ม้งห้วยน้ำขาว เมื่อเทียบกับจำนวนผู้หนีภัยสงครามจากประเทศพม่า มีจำนวนต่างกันมาก และเงาของความต่างนั้นคือ “ภาระและปัญหา” ที่ต้องแบกอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ด้วยเหตุผลทางด้านมนุษยธรรม
ผู้ลี้ภัยจากพม่ามีกว่า 140,000 คน
เดิม กระจายอยู่ในค่ายกว่า 10 แห่ง ปัจจุบันเหลือ 9 แห่ง อยู่ในจังหวัดแม่ฮ่องสอน 4 ค่ายคือ ค่ายบ้านใหม่ยายสอย อำเภอเมือง ค่ายแม่สุรินทร์ อำเภอขุนยวม ค่ายบ้านแม่ละอูน อำเภอสบเมย และค่ายแม่ลามะหลวง อำเภอสบเมย
อยู่ในจังหวัดตาก 3 [...]

ฉันช่างบังเอิญอยู่ตลอดหลายครั้งโดยไม่เจตนา หรือตั้งใจในเหตุการณ์ที่เกิดเฉพาะหน้าและจำต้องช่วยเหลือพวกเขาจนสุดความสามารถที่ฉันมี เช่นเหตุการณ์ที่เขียนให้ผู้อ่านได้อ่านต่อไปนี้ คือ ฉันได้รับคำสั่งจากเจ้านายของฉันให้หาข้อมูลเกี่ยวกับชาวม้งลาวที่อพยพเข้ามาอาศัยอยู่บ้านห้วยน้ำขาว อ.เขาค้อ ในวันที่ 5 กรกฎาคม 2548 เพื่อเสนอต่อนายใหญ่อีกชั้นหนึ่ง โดยไม่ทราบมาก่อนว่าวันดังกล่าวฝ่ายปกครองได้ผลักดันให้ผู้อพยพออกจากพื้นที่ที่เขาอยู่ ซึ่งเป็นไร่นาของชาวบ้านห้วยน้ำขาว มิเช่นนั้นตำรวจจะเข้าจับกุมเจ้าของที่ทำกิน ฐานให้ที่พักพิงแก่คนต่างด้าว ที่เข้าเมืองอย่างผิดกฎหมาย
ภาพขณะที่ฉันรับหนังร้องทุกข์คลิกเืพื่อชมภาพใหญ่
ผู้อพยพจึงเริ่มออกจากที่พัก มาอยู่ข้างถนนระหว่าง โรงเรียนบ้านห้วยน้ำขาวยาวออกนอกหมู่บ้านเป็นระยะทาง กว่า 1 กิโลเมตร โดยไร้ซึ่งที่พัก น้ำ อาหาร ทำให้ลูกเด็กเล็กแดง สตรี เยาวชน คนชรา ต้องออกมารอความตายข้างถนน ไม่มีหน่วยงานใดเข้ามาให้การดูแล หรือแนะนำว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป เมื่อฉันเข้าไปถึงเวลาประมาณ 9 นาฬิกาเศษ ผู้คนจำนวนมากในมือพวกเขาถือดอกไม้ป่าเท่าที่จะหาได้ เทียน ธูป มานั่งรอกราบเจ้านายที่จะช่วยพวกเขาได้ไม่ทราบว่าเจ้านายคนนั้นเป็นใคร หรืออาจไม่มีเลย เพราะฉันเห็นแต่รถสายตรวจที่นานๆ จะเวียนมาสักครั้ง แต่ไม่มีระดับที่จะได้ชื่อว่าเจ้านายมาสักคนเลย
ฉันตัดสินใจออกไปพบพวกเขา เมื่อเขารู้ว่าฉัน คือ ฉัน พวกเขาหมอบลงกับพื้นทั้งหมดดังในภาพ [...]